اندیشکدهها
روزنامه هممیهن ، منتشر کننده آخرین و بروزترین اخبار داخلی و خارجی.
جنگ آمریکا و چین چه شمایلی خواهد داشت؟
اندیشکده کوئینسی نوشت: «جنگ بین آمریکا و چین فاجعهای خواهد بود که باید از آن اجتناب کرد. دستیابی و حفظ جامعه لیبرال گاهی مستلزم جنگ است. با این حال، جنگ مخربترین فعالیت انسانی در تضعیف و در نهایت نابودی جوامع لیبرال است. هم جنگ جهانی اول و هم جنگ جهانی دوم نیروهای خودکامه و تمامیتخواه را در سراسر جهان رها کرد یا گسترش داد. بهرغم لفاظیهای سخت از سوی متحدان آسیایی آمریکا، هیچیک به اقدام نظامی متعهد نشدند، که نکند آنها را هدف حمله نظامی چین قرار دهد. بسیاری از کشورهای اروپایی نگرش منفی فزایندهای نسبت به چین اتخاذ کردهاند، اما دخالت آنها در جنگ اقیانوس آرام هنوز بعید به نظر میرسد. حتی فرانسه و بریتانیا که دارای قابلتوجهترین نیروهای نظامی اروپا هستند، برای ایفای نقش مهمی در درگیری اقیانوس آرام مجهز نیستند. جنگی که شامل ایالات متحده و چین میشود بهراحتی قابل مهار نیست. مایکل اوهانلون از مؤسسه بروکینگز هشدار داده: «نه پکن و نه واشنگتن شکست را در یک درگیری محدود نمیپذیرند. در عوض، احتمالا درگیری به مناطق دیگر و شاید حتی به سوی تهدیدهای تسلیحات هستهای یا استفاده واقعی از آنها حرکت کند. این به معنای واقعی کلمه میتواند به بدترین فاجعه در تاریخ جنگ تبدیل شود.» همچنین مایکل بکلی و هال برندز، از مؤسسه امریکن انترپرایز، گفتهاند: «از نظر تاریخی، جنگهای مدرن بین قدرتهای بزرگ اکثراً طولانی بوده تا کوتاهمدت. همه اینها حاکی از آن است که جنگ ایالات متحده و چین میتواند فوقالعاده خطرناک باشد.» همچنین، این اولین جنگ متعارف بزرگ بین قدرتهای دارای سلاح هستهای خواهد بود. هر دو دولت میتوانند به این باور برسند که اجتناب از شکست تقریبا ارزش هر هزینهای را دارد. در نهایت، حتی پیروزی آمریکا/متفقین، به هر شکلی، احتمالا موقتی خواهد بود. حاکم بازنده چین ممکن است سقوط کند، اما مردم چین به احتمال زیاد چنین نتیجهای را نمیپذیرند. در عوض، جغرافیا، ناسیونالیسم و منافع، جمهوری خلق چینِ شکستخورده را مانند آلمانِ شکستخورده پس از جنگ جهانی اول، وادار به سازماندهی مجدد و تجهیز مجدد برای نبردی مجدد در آینده میکند.»
انتظار از نخستوزیر جدید
اندیشکده چتم هاوس نوشت: «ترزا می، نخستوزیر جدید بریتانیا را «رهبری است آرام، شایسته و عملگرا که کشور ما در این دوران بسیار چالشبرانگیز نیاز دارد» توصیف کرده است. سوناک در اولین بیانیه خود، اولویتهایش را مشخص کرد؛ اصلاح اقتصاد، متحد کردن حزب خود و نجات کشور. دو مورد اول تا حد زیادی قابل اندازهگیری است، اما مورد آخر موضوعی شخصی است. اما همه این سه مورد، مبتنی بر مفهوم ثبات، اعم از اقتصادی، سیاسی، اجتماعی و بینالمللی است و دستیابی به هیچکدام از اینها ساده نخواهد بود. او باید به سرعت اما با دقت حرکت کند تا بازارها را آرام کند و به متحدان اطمینان دهد که بریتانیا دوباره سیاستهایی جدی در پیش خواهد گرفت. وظیفه 100 روز اول او دقیقاً برعکس چیزی است که معمولاً از رهبران جهان انتظار میرود. به او توصیه میشود که از هرگونه سخنان غافلگیرکننده و روایتهای مختلکننده مانند دو نفر پیشین، یعنی لیز تراس، نخستوزیر کوتاهمدت و جانسونِ پرطمطراقنویس، چشمپوشی کند. سوناک بیشتر نه به خاطر آنچیزی که هست، بلکه بهخاطر آنچه که نیست - اینکه شبیه جانسون یا تراس نیست - احتمالا حسننیت قابل توجهی را در میان بسیاری از کشورهای بینالمللی کسب خواهد کرد. پس از همه تحولات و عدم اطمینان اخیر، انتظارات کشورهای بینالمللی زیاد نیست و آنها با خوشحالی به بریتانیای قابل تکیهتر و قابل اعتمادتر رضایت خواهند داد، گرچه شاید این کشور کمی کسل کنندهتر شود.»