| کد مطلب: ۴۷۱۵

بیانیه کوی ارم

(دانشجویان دانشگاه شیراز)

بیانیه کوی ارم

(دانشجویان دانشگاه شیراز)

tavakoli

برای هادی خانیکی چریک گفت‌وگو، برای احمد توکلی چریک نصیحت‌لائمة‌المسلمین
در روزگاری که زر و زور و تزویر چون شمشیرهایی آخته بر گلوی جامعه پا می‌فشاردند و قرائت علوی از اسلام آئین دینداران و رویکرد روشنفکران زمانه بود، ذهن و دغدغه احمد توکلی و هادی خانیکی مدام آموزه‌های امام علی بود. آن‌دو که اواخر دهه 40 در دانشگاه شیراز به‌هم رسیدند، سکوت را جایز نمی‌دانستند. می‌پنداشتند که باید ید واحده شد و در انجمن اسلامی سنگر مبارزه با ستم را استوار کرد. آرمان‌ها آنقدر دست‌یافتنی و ارزشمندند که هر رنجی را می‌شود تحمل کرد. زندان و محرومیت از تحصیل که نصیب احمد و هادی شد، ذخیره آخرت شد و تحملش آسان. چندی می‌گذرد، مبارزات مردم ایران به‌ثمر می‌نشیند و بهار آزادی تجربه می‌شود. حالا زمانه سرخوشی مردم و اندیشمندان است. مدینه فاضله که در ذهن‌هایشان بود حالا در عینیت هم قابل تحقق به‌نظر می‌رسد. دوران پدر و مادر ما متهمیم به پایان می‌رسد و افسوس و دریغ که در بهار آزادی جای یاران قدیمی چون ساسان صمیمی خالی است. احمد، هادی و دیگر یاران هرکدام سنگر دیگری را انتخاب کردند؛ یکی اولویت را فرهنگ دانسته است و دانشگاه و دیگری مدیریت اجرایی. دیگر زمان برانداختن به پایان رسیده است و نقشه راه ساختن برای هر کسی به‌گونه‌ای متفاوت است. احمد نگران التقاط است و عدالت؛ عدالت را امری درون‌دینی می‌داند اما هادی به آشتی اسلام و مدرنیته می‌اندیشد و هر کدام در سویی می‌ایستند که فکر می‌کنند پاسخی در خور به دغدغه‌ها و مسائل زمانه است. 10 سال بعد از بهار آزادی و در دهه 70 امید‌ها به آن آرمان‌ها که دست‌یافتنی است رنگ باخته است. یکی در انتخاباتی در ابتدای دهه 70 سخت به فقر، نداری و شکاف طبقاتی می‌تازد و بیزاری خود را از اشرافی‌گری فریاد می‌زند. فیلم تبلیغاتی او در خطر تیغ سانسور از سوی سیما قرار می‌گیرد. اما دیگری در کمپین توسعه همه‌جانبه، پایدار و متوازن خاتمی عنصری کلیدی می‌شود و ردای اصلاح‌طلبی بر تن می‌کند. پایان عصر چریک‌ها فرا رسیده است و میانسالی یاران شریف، نجیب و اندیشمند را از همین جمع دانشجویی نیز با خود برده است. دریغ که رضا کاشانی نیست و دریغ که سیف‌الله داد چه زود از جمع ما رفت. دهه 80 و 90 که فرا می‌رسد و دولت‌های تازه قدرت را به‌دست می‌گیرند، آنقدر درگیر روابط و رقابت‌های قبیله‌ای هستند که امیدی برای بهبود اوضاع ایجاد نمی‌کنند. در دور گردون زود فضیلت با عمری کوتاه در چرخه تداول ایام جای خود را به رذیلت می‌دهد اما هنوز و همچنان بنا بر تعهدات اجتماعی و آموزه‌های دینی نباید نشست. یکی چاره را در نصیحت لائمة المسلمین می‌داند و دیگری چاره را در گفت‌وگو در همه سطوح سیاسی و اجتماعی. حتی اگر قوای جسمی در جنگ با پیری و سرطان مبارزه را این‌بار برای زندگی و انجام مسئولیت مدنی به بدن این چریک‌های آرمان‌خواه کشانده است. این‌چنین است که احمد و هادی برای ما دوست‌داشتنی هستند و به دوست داشتن‌شان افتخار می‌کنیم. ما که شاهد بوده‌ایم آنان در تمام عمر خود کوشنده راهی بودند که همه ما در انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه شیراز بر آن عهد بوده‌ایم و آن آزادی، برابری و معنویت بود و اکنون نیز چون ما خود را در برابر فرزندان ایران متهم می‌دانند که از دستاوردهای حضور ملت در انقلاب به‌خوبی نتوانستند مراقبت کنند. این جسم‌های بیمار اما همچنان پرشور و شعور به همه می‌گویند که زندگی ادامه دارد و برای رفاه، آسایش و تعالی زندگی باید کنش جمعی مسئولانه و مداوم داشت، چراکه زندگی آتشگهی دیرینه پابرجاست/گر بیفروزی‌اش رقص آن در هر کران پیداست/ ور نه خاموش است و خاموشی گناه ماست.

جمعی از
اعضای پیشین
انجمن اسلامی
دانشجویان
دانشگاه شیراز
(1345 تا 1380)

به کانال تلگرام هم میهن بپیوندید
به کانال بله هم میهن بپیوندید
به کانال روبیکا هم میهن بپیوندید

مطالب ویژه
دیدگاه

ویژه سیاست
  • در کشور ما هم جماعات و افرادی با تکیه بر موقعیت یا زور و نفوذ خود بر خلاف تمام نصوص قانونی، شهروندان منتقد و مخالف خود…

  • حاکمیت دست‌کم برای خودش باید روشن کرده باشد که اقتصاد، معیشت و صبر اجتماعی تا کجا کشش دارد و از کجا به بعد آسیب‌ها…

  • در شرایطی که به قول رئیس مجلس، نه جنگ نه صلحِ است، چطور می‌توان انتظار سوءاستفادهٔ اقتصادی توسط افراد زیادی را نداشت؟

پربازدیدترین
آخرین اخبار