احمدینژاد، زاکانی و چراغِ روا به خانه
از قدیم شنیدهایم که میگویند «چراغی که خانه رواست، به مسجد حرام است» چراغی هم که برای شهرداری تهران است، فراهم کردن آسایش زیست شهری برای مردم است نه ورود به سایر حوزهها.
از قدیم شنیدهایم که میگویند «چراغی که خانه رواست، به مسجد حرام است» چراغی هم که برای شهرداری تهران است، فراهم کردن آسایش زیست شهری برای مردم است نه ورود به سایر حوزهها.
این نمایش صد دقیقهای از جنس آثاری به شمار میرود که برای خوب کردن حال مخاطب و لذت بردن از هنر لازم است. کاری که سلبریتی ندارد اما روی صحنهاش پر از ستاره است.
مگر برای کار خوب سند را به صورت عمومی ارائه میکنند که آی مردم ببینید ما کار خوب انجام میدهیم؟
از روی هیجان و یا اطلاعات غلط ممکن است در هر مقطعی انسان موضعی بگیرد، ولی گذر زمان است که ثابت میکند آن حرفها چقدر درست یا اشتباه بوده است.
«رخ نیلو» را میتوان فیلمی مبهم در سینمای ایران دانست.
کامیون روایتی از انتخابهای انسانهاست، انسانهایی که خودشان انتخاب میکنند در کجای جهان قرار بگیرند.
مسعود پزشکیان باید به این نکته درباره صدا و سیما رسیده باشد که « اگر طبیب بودند، سر خود دوا نمودند». واقعاً چه امیدی به صدا و سیما وجود دارد؟
عدهای یاد گرفتهاند که برچسب برداشته و به هر کسی که شبیه آنها فکر نمیکند؛ حمله کنند. این اولین بار هم نیست که چنین میکنند و آخرین بار هم نخواهد بود. فرقی هم ندارد که آن فرد لاله مرزبان باشد یا علی دایی و عادل فردوسیپور
نه اینکه حکایت، فقط حکایت یک خودروی امدادی اسیر شده توسط افراد خودخواه باشد، ماجرا فراتر از این حرفهاست
اگر کسی بتواند برای اصلاح صداوسیما گام بردارد، شخص رئیس جمهور است. به شرط اینکه بخواهد و یکبار هم که شده، وفاق را در پستوی خانه گذاشته و مقابل تندروها قرار بگیرد.