کتاب «روان‌شناسی دموکراسی»، نگاهی روان‌شناختی و انتقادی به یک پرسش مهم است: «چرا و چگونه مردم در سیاست مشارکت می‌کنند یا از آن کناره می‌گیرند.»
زندگی دیجیتال ما ایرانیان پشت دیوارهای فیلترینگ می‌گذرد؛ با روزنه‌هایی که در دل این دیوار گشوده‌ایم. هیچ‌کس یادش نمی‌آید اولین‌بار کی مجبور شد وی‌پی‌ان نصب کند تا به دنیای آزاد برسد.
در عصری که فرود آمدن بمب‌ها بر سر غیرنظامیان قطعیتی بیشتر از هر امکان دیگری دارد، دیگر مهم نیست که چه کسی پیش‌نویس اول یا آخر را می‌نویسد و روایت می‌کند.
شرکت‌‌های فناوری وارد دورانی تازه از حیات خود شده‌اند. دیگر فقط نوآوری، رشد شگفت‌آور و سلطه بی‌چون‌وچرای‌شان بر جهان دیجیتال و زندگی کاربران نیست، حالا هر گوشه دنیا ردِپای دولت‌هایی را می‌بینیم که عزم‌شان را جزم کرده‌اند تا لگام غول‌های فناوری را در مشت خود بگیرند.
در جهان امروز کسی نیست که انکار کند دغدغه‌های ذهنی، تنش‌های روانی و چالش‌های عاطفی، بخشی جدانشدنی از زندگی ما انسان‌ها هستند و به همین میزان هم سلامت روان به اولویت‌‌مان تبدیل شده است.
هنوز از شوک جنگ، داغ صدها شهید و خسارت‌های سنگینی که بر پیکره‌ی شهر و جان مردم نشست، بیرون نیامده‌ایم که گویی دوباره قرار است برگردیم به همان مسیر پرپیچ‌وخم و بن‌بست قدیمی و همان شیوه‌‌های آشنای مدیریتی حوزه‌های حیاتی مثل اینترنت و فضای مجازی که سال‌هاست نتایج‌اش را دیده‌ایم.
در سال ۲۰۲۳، فیلم زندگی‌نامه‌ای و حماسی «اوپنهایمر» ساخته کریستوفر نولان، نزدیک به یک میلیارد دلار فروش داشت و «پدر بمب اتم» را شخصیتی پیچیده، تراژیک و قهرمان به تصویر کشید
اتحاد، اتفاق و یگانهخواهی امروز قشرهای ایرانی، سوای اینکه از کدام نسلاند و به کدام دهه و کدام دوره تعلق دارند، سرافرازی است، سربلندی و تفاخر.
چند روزی است کشور ما بهطور مستقیم درگیر جنگی تحمیلی شده است؛ جنگی که با تجاوز آشکار اسرائیل به خاکمان آغاز شد و تاکنون جان تعدادی از فرماندهان، نخبگان و هموطنان بیگناهمان را گرفته و خسارتهایی هم بهجا گذاشته است.
ایران ما، این بلندمرتبه معنا و جانمایه تاریخ، که آفتاب، نه از آسمانش که از دلش برمیخیزد، امروز پیکرش زخمی است.
