ویدئوی منتشرشده از خانم مدیر شرکتی خارجی، یکی از مسائل و در واقع معضلات کسبوکارهای جدید را به سطح عموم آورده است.معضل زبان رایجشده میان اجتماع استارتاپی و بازاریان نو، که نه فارسی است و نه انگلیسی. چیزی شبیه چت کردن نوجوانان با همدیگر.
من قصد داشتم فیگورهای تاریخ معاصر را با یکدیگر روبهرو کنم و به تصویر بکشم. اگر امروز به روشنفکران عرصههای گوناگون نگاه کنید، میبینید که برخی به همصنفان خود انتقاد میکنند. این جریان انتقاد و بحث آزاد، انواع و اقسام سطوح و دستههای روشنفکری را به وجود آورده است
جشنواره فجر امسال گویی ویترینی بود از وضع و حال دولت فعلی؛ مردد، بدون شجاعت، تحت فشار و میراثدار فجایع پیشین؛ میراثی که جسارت و انگیزهای هم برای رهایی از آن نیست.
«پیر پسر» اکتای براهنی یک دفاع تمامقد از سینمای ایران و مهمتر از آن سینمای روشنفکری ایران است. سیل تعریف و حتی ذوقزدگی از فیلم براهنی میان طیفهای مختلف فکری، گواه این است که میتوان با مدیوم سینما کار روشنفکری کرد و چنان قوی کار کرد که حتی دشمنان کمربسته این سینما هم چارهای جز تحسین کردن، - لااقل تحسین فرم فیلم - نداشته باشند.
«رها» ملودارم اجتماعیای نیست که بتوان آن را کنار گذاشت. میشود دید و دربارهاش صحبت کرد. رها از آوار بهمن بدبختی بر سر خانوادهای میگوید که با فقر شروع شد و به فروپاشی ختم شد، که به قول مارکز؛ «بدبختی تنها نمیآید.»
برای ترسیم پرتره سینمایی فروغ فرخزاد، آوانگاردترین زن معاصر ما، دو چیز نیاز است؛ یکی بستری که بتوان از او گفت، دیگری کسی که فروغ و سینما را بلد باشد. انبان جهانگیر کوثری از هر دو خالی است.
سکانس افتتاحیه «خانه پدری» کیانوش عیاری اگر بهترین سکانس افتتاحیه نباشد، حتماً جزو چندتای اول است. گیر فیلم هم همین بود. سکانسی وحشتناک از قتل دختری توسط برادر و پدرش که هر بینندهای را متاثر میکند.
خیلیها به خاطر دارند زمانی که احمدینژاد میخواست رئیسجمهور شود، اطرافیانش میگفتند این همان شهرداری است که شخصاً در روز بارانی جوی آب گرفته شده یا چنین چیزی را با دست باز کرده است. دیدیم آن مرد که شخصاً جوی آب باز میکرد، چطور ایران را در گردابی انداخت که تا هنوز هم از آن بیرون نیامدیم.
دیدار با بزرگان و عکس یادگاری گرفتن اگرچه نیک است اما گرهای از فرهنگ ما باز نخواهد کرد. فرهنگ و هنر این روزهای ما چیزی بیشتر از وفاق میخواهد.
ایکاش از بین پژوهشگران و اساتیدی که در این همایش حضور داشتهاند لااقل یکیشان به آقای پزشکیان و دیگر مسئولان گفته باشد که واقعاً دوران همایش گذشته است. همایش اینچنینی که مصداق دورهمی و دیدار دوستانه است برای آنهایی است که شکم سیر دارند و هوای قابل تنفس. وفاق بین دوستان همدل در تپههای عباسآباد نه ربطی به مردم دارد، نه مسئلهای از مسائل جامعه را پاسخ میدهد.
