از قدیم گفتهاند که ما بنیآدم، بنده عادتیم. ما هم عادت کردهایم به خیلی از چیزها که برای دیگر مردمانی نهفقط عادت نیست که مایه حیرت است. یکی از آنها همین وزارت عریض و طویلی است که هر چهار سال یکبار مدیر فرهنگیای در صدر آن قرار میگیرد و مشخص میکند که دولت با امکانات بسیار زیادش به نفع چه تفکر و ایدئولوژیای در فرهنگ مداخله کند، کدام فکر و اندیشه را مسدود کند و کدامیک را بر صدر نشاند و بودجههایش را خرج آن کند.
ایده دور هم جمع شدن ما با دیدن متنی از حسین سناپور در کانال تلگرامیاش شکل گرفت. او صراحتاً از پزشکیان در انتخابات پیش رو حمایت کرده بود. کمتر کسی در این وضعیت این شهامت را دارد که در عیان چنین چیزی بگوید. ناامیدی بسیار زیاد بخش قابل توجهی از مردم از عدم تغییر شرایط، کار را برای صحبتهای به دور از هیجان و استدلال سخت کرده است. با این همه، این فکر به ذهنمان رسید که از حسین سناپور و دو داستاننویس دیگر، محمدهاشم اکبریانی و مهدی افروزمنش دعوت کنیم و از آنها بپرسیم که آیا برای شمای داستاننویس فرق میکند چه دولتی بر سر کار باشد؟ سوالی بنیادینتر اینکه آیا داستاننویسان برای گذر از این وضعیت سانسور و تحدید نیازمند تعامل با کارگزاران دولتی هستند یا میتوانند همچون اهالی تئاتر و سینما مسیری مستقل برای خود تعریف و در آن حرکت کنند؟
