آمریکا چگونه علیه الیگارشی به پا خاست؟

*نوشته پل کروگمن
*پل کروگمن- برنده نوبل اقتصادی سال 2008 است و اکنون در مرکز تحصیلات تکمیلی دانشگاه شهری نیویورک ، استاد تمام وقت است .

نتایج انتخابات میان‌دوره‌ای، داستان واکنش‌های اعتراضی متعددی بود. واکنش منفی رأی‌دهندگان سابق ترامپ، به‌ویژه مردان جوان سفیدپوست، به قیمت بالای بنزین و جنگ با ایران؛ واکنش رأی‌دهندگان اسپانیایی‌تبار به اداره مهاجرت و گمرک آمریکا (ICE) و سیاست هولناک اخراج مهاجران از سوی ترامپ؛ واکنش رأی‌دهندگان سیاه‌پوست به حوزه‌بندی مجدد انتخاباتی جمهوری‌خواهان با هدف بی‌اثر کردن آرای آنان و نژادپرستی آشکار ترامپ؛ واکنش زنان به نابودی حقوق سقط جنین و جلوگیری از انتشار اسناد اپستین؛ واکنش خانواده‌های عادی به از دست دادن پوشش بیمه درمانی؛ واکنش عمومی به فساد بی‌حدوحصر و دروغ‌های ترامپ؛ و سرانجام، واکنش آمریکایی‌های میهن‌دوست به رابطه بسیار صمیمانه ترامپ با پوتین.

با این حال، یکی از چشمگیرترین ضربه‌ها متوجه طبقه الیگارش‌ها بود؛ طبقه‌ای که رأی‌دهندگان به‌درستی معتقدند از عوامل اصلی به قدرت رسیدن ترامپ و جمهوری‌خواهان بوده‌اند و به آن‌ها امکان داده‌اند آسیب‌های اقتصادی، اجتماعی و راهبردی قابل‌توجهی به کشور وارد کنند.

از دهه ۱۹۸۰ به این سو، جامعه و اقتصاد آمریکا به‌طور فزاینده‌ای به سمت الیگارشی شدن حرکت کرده است. سهم ثروت در اختیار یک‌صدهزارم درصد بالای جامعه ــ حدود ۲۰۰ نفر ــ اکنون بیش از هفت برابر سهمی است که این گروه در سال ۱۹۸۰ در اختیار داشتند.

این گروه بسیار کوچک از میلیاردرها در انتخابات میان‌دوره‌ای امسال مبالغ هنگفتی هزینه کردند که بخش عمده این هزینه‌ها در حمایت از جمهوری‌خواهان بود.

توضیح: اندریسن و خانواده بروکمن به‌شدت راست‌گرا هستند، اما میله‌های مربوط به آن‌ها در نمودار قرمز نیست؛ زیرا بخش زیادی از کمک‌های مالی‌شان را به گروه‌های فناوری اختصاص می‌دهند که آشکارا طرفدار حزب جمهوری‌خواه نیستند.

با این حال، باید به رأی‌دهندگان آمریکایی آفرین گفت که حزب مورد حمایت الیگارش‌ها و نامزدهای مورد نظر آن‌ها شکست سنگینی خوردند.

به‌ویژه، ایلان ماسک تقریباً تنها تأمین‌کننده مالی کارزار انتخاباتی کن پاکستون برای مجلس سنای ایالت تگزاس بود. او در مجموع بیش از ۲۰۰ میلیون دلار در این ایالت هزینه کرد؛ اما نتیجه این شد که جیمز تالاریکو با اختلاف ۱۲ واحد درصد پاکستون را شکست داد و جینا هینوخوسا فرماندار بعدی تگزاس شد. ماسک رهبر جناحی از فعالان حوزه فناوری بوده که می‌کوشیدند با تشویق به مهاجرت از کالیفرنیای لیبرال به تگزاس، این ایالت را به مقصد جدید خود تبدیل کنند. اما اکنون ناگهان سرزمین موعود «الیگارش‌های فناوری» به ایالتی با گرایش دموکراتیک تبدیل شده است.

نباید از تحقیر و شکست روز سه‌شنبه چنین نتیجه گرفت که نگرانی‌ها درباره تهدیدی که تمرکز افراطی ثروت برای دموکراسی ایجاد می‌کند، بی‌اساس است. ثروت همچنان قدرت می‌خرد؛ الیگارش‌ها نقش عظیمی در حمایت از بازگشت دونالد ترامپ به کاخ سفید ایفا کردند و میلیاردها دلار در حمایت از ترامپ، جمهوری‌خواهان و کمیته‌های اقدام سیاسی همسو با آن‌ها هزینه کردند. آن‌ها بی‌تردید همچنان به تلاش برای خریدن انتخابات ادامه خواهند داد، مگر آنکه اقداماتی برای محدود کردن ثروت بیش از حدشان صورت گیرد.

با این حال، نتایج انتخابات میان‌دوره‌ای نشان می‌دهد که برخی عوامل ذاتی وجود دارند که توانایی افراد بسیار ثروتمند و بدکردار را برای تحت تأثیر قرار دادن انتخابات محدود می‌کنند. در واقع، حمایت آن‌ها حتی ممکن است نتیجه معکوس داشته باشد و به چشم‌انداز سیاسی کسانی که از آن‌ها حمایت می‌کنند، آسیب جدی وارد کند. به‌ویژه می‌توانم چهار عامل را مشخص کنم:

پول کلان در سیاست آمریکا می‌تواند نتیجه معکوس داشته باشد.

پول کلان به فساد کلان دامن می‌زند.

میلیاردرها در حباب‌های خودفریبی زندگی می‌کنند.

احزابی که از حمایت میلیاردرها برخوردارند نیز سرانجام در همین حباب‌ها گرفتار می‌شوند.

پول کلان در سیاست آمریکا می‌تواند نتیجه معکوس داشته باشد

بدیهی است که پول در کارزارهای انتخاباتی اهمیت زیادی دارد. نامزدی که از منابع مالی خوبی برخوردار باشد، می‌تواند هزینه تبلیغات را تأمین کند، گردهمایی برگزار کند و کارکنانی استخدام کند تا پیام انتخاباتی او را به گوش مردم برسانند.

اما رساندن پیام به مخاطبان، زمانی می‌تواند نتیجه معکوس داشته باشد که نامزد انتخاباتی حرفی برای گفتن نداشته باشد که با خواسته‌ها و احساسات رأی‌دهندگان همخوانی داشته باشد. در واقع، پیام‌هایی که جمهوری‌خواهان در انتخابات میان‌دوره‌ای ارائه کردند، رأی‌دهندگان را از آن‌ها دور کرد.

نظرسنجی اکتبر آسوشیتدپرس و مرکز تحقیقات افکار عمومی NORC از رأی‌دهندگان پرسید که آیا مجموعه‌ای از مسائل، «یکی از مهم‌ترین موضوعات» برای آن‌ها محسوب می‌شود یا خیر. در صدر فهرست، «اقتصاد» و «هزینه زندگی» قرار داشتند و پس از آن‌ها مراقبت‌های درمانی و جنگ با ایران مطرح بودند.

جمهوری‌خواهان درباره این مسائل چه حرفی برای گفتن داشتند، در حالی که دوران ترامپ با افزایش شدید تورم، کاهش هزینه‌های دولتی که موجب شده میلیون‌ها نفر بیمه درمانی خود را از دست بدهند و یک شکست نظامی در خلیج فارس همراه بوده است؟

آن‌ها می‌توانستند اظهارات ترامپ را تکرار کنند که می‌گفت: «به چه کسی می‌خواهید باور کنید، من یا چشمان دروغگوی خودتان؟» و مدعی شوند که همه‌چیز عالی است و ما در عصر طلایی زندگی می‌کنیم؛ اما این کار بیش از آنکه به نفعشان باشد، به آن‌ها آسیب می‌زد. در عوض، جمهوری‌خواهان به حملات شخصی، فریادهای «کمونیسم»، تحریف‌های تولیدشده با هوش مصنوعی و حملات کلیشه‌ای در جنگ فرهنگی روی آوردند.

علاوه بر این، سیل عظیم پول‌های کلان باعث شد رأی‌دهندگان آمریکایی بیش از پیش متوجه شوند که الیگارش‌ها در عمل می‌کوشند آرای آن‌ها را بخرند. همچنین باید از سیاستمداران اصول‌گرای دموکراتی که به غریزه رأی‌دهندگان اعتماد کردند و از پذیرش کمک مالی سوپرپک‌ها ( پک : کمیته اقدام سیاسی است که منابع مالی محدود برای نامزدهای انتخاباتی جمع می کنند. سوپر پک ها منابع مالی نامحدود می توانند جمع کنند)  خودداری کردند، قدردانی کنیم؛ از جمله عبدالسید، سناتور تازه‌انتخاب‌شده از ایالت میشیگان.

پول کلان به فساد کلان دامن می‌زند

فرض کنید شما یک میلیاردر هستید و می‌خواهید تغییراتی در سیاست‌های دولت ایجاد کنید؛ تغییراتی که تقریباً همیشه با تصمیم‌هایی ارتباط دارند که مستقیماً بر ثروت شخصی شما تأثیر می‌گذارند.

یک راه برای دستیابی به این تغییرات، تأمین مالی کارزار انتخاباتی سیاستمدارانی است که تصور می‌کنید در جهت منافع شما عمل خواهند کرد. اما راه مستقیم‌تری هم وجود دارد: کافی است مستقیماً به مقام‌هایی پول بدهید که خواسته‌های شما را برآورده می‌کنند.

بنابراین، هنگامی که حزبی متشکل از الیگارش‌ها، برخاسته از الیگارش‌ها و در خدمت الیگارش‌ها به قدرت رسید، وقوع فساد عریان در مقیاسی بی‌سابقه اجتناب‌ناپذیر بود؛ هرچند طمع شخصی ترامپ و ناتوانی او در مهار خود، این فساد را به‌ویژه زننده و رسواکننده کرد.

درست است که بخش زیادی از کسب منافع شخصی ترامپ به فعالان حوزه رمزارز مربوط می‌شد، نه به کمک‌کنندگان مالی بسیار بزرگی که در نمودار بالا نامشان آمده است؛ همچنین جرد کوشنر عمدتاً از طریق حاکمان و صاحبان قدرت در خاورمیانه ثروت هنگفتی به دست آورده است. اما شرکت‌های بزرگ آمریکایی برای تأمین مالی طرح‌های مورد علاقه ترامپ، مانند سالن رقص عظیم و زننده او، شتاب کردند. حمایت مالی کلان نیز به شکل‌گیری این نگرش عمومی در دولت کمک کرد که هر کاری مجاز است و هیچ محدودیتی وجود ندارد.

رأی‌دهندگان هم متوجه این موضوع شدند. هم نظرسنجی‌های پیش از انتخابات و هم نظرسنجی‌های خروج از حوزه‌های رأی‌گیری نشان می‌دهند که برداشت مردم از فساد، یکی از عوامل مهم در انتخابات بوده است؛ و بسته به نحوه طرح پرسش، ممکن است اهمیت آن با مسئله هزینه زندگی قابل مقایسه بوده باشد.

در نتیجه، رابطه صمیمانه الیگارش‌ها با حزب جمهوری‌خواه که زمینه‌ساز این فساد بی‌سابقه شد، احتمالاً بسیار بیشتر از آنکه کمک‌های مالی هنگفت انتخاباتی به جمهوری‌خواهان کمک کرده باشد، به آن‌ها آسیب رسانده است.

میلیاردرها در حباب‌های خودفریبی زندگی می‌کنند

ثروتمندان به‌شدت افراطی با من و شما تفاوت دارند. آن‌ها در حبابی زندگی می‌کنند که اطرافشان را افرادی تأییدکننده احاطه کرده‌اند؛ مردان و زنانی که هرگز جرئت نمی‌کنند به آن‌ها بگویند دچار توهمات خطرناکی شده‌اند. آن‌ها هیچ تصوری از دغدغه‌ها و مشکلات آمریکایی‌های عادی ندارند.

بنابراین، هنگامی که ایلان ماسک با خشم فریاد می‌زند که همه دموکرات‌ها کمونیست هستند، از بلندگوی رسانه‌ای خود، شبکه ایکس، برای ترویج نظریه توطئه «جایگزینی بزرگ» استفاده می‌کند که بر اساس آن دموکرات‌ها عمداً درصدد جایگزین کردن سفیدپوستان با مهاجران هستند، یا از کنترل خود بر استارلینک برای کمک به جنگ پوتین علیه اوکراین استفاده می‌کند، هیچ‌کس وجود ندارد که بتواند یا جرئت داشته باشد به او بفهماند این اقدامات به زیان خودش تمام می‌شوند.

علاوه بر این، از آنجا که الیگارش‌هایی مانند ماسک عملاً حزب جمهوری‌خواه را خریده‌اند، می‌توانند توهمات و وسواس‌هایی را که در حباب ذهنی خودشان پرورش یافته است، بر کل حزب جمهوری‌خواه تحمیل کنند.

نکته قابل‌توجه اینکه ماسک همچنین یکی از نیروهای اصلی پشت حجم به‌طرز چشمگیر بالای تبلیغات ضد تراجنسیتی جمهوری‌خواهان در انتخابات میان‌دوره‌ای بود؛ به‌طوری که بیش از ۲۸۰ میلیون دلار صرف تبلیغات ضد تراجنسیتی در شبکه‌های تلویزیونی و تلویزیون‌های متصل به اینترنت شد. این تبلیغات نه‌تنها مملو از دروغ بودند، بلکه اساساً هیچ‌کس به این موضوع اهمیت نمی‌داد. وقتی از رأی‌دهندگان پرسیده می‌شود چه مسائلی برایشان اهمیت دارد، این موضوع همواره در آخرین رتبه قرار می‌گیرد.

سرانجام، میلیاردرها با تأمین حمایت مالی تقریباً نامحدود از ترامپ و حزب جمهوری‌خواه، این تصور را در آن‌ها ایجاد کردند که در برابر دغدغه‌های آمریکایی‌های عادی آسیب‌ناپذیرند و به این ترتیب، سیاستمداران و چهره‌های تأثیرگذار جمهوری‌خواه را نیز به درون حباب ذهنی خود کشاندند.

احزابی که از حمایت میلیاردرها برخوردارند نیز سرانجام در حباب‌های خودفریبی گرفتار می‌شوند

در حالی که گستردگی پیروزی دموکرات‌ها در انتخابات میان‌دوره‌ای تقریباً همه را شگفت‌زده کرد، اصل پیروزی آن‌ها چندان غیرمنتظره نبود. نظرسنجی‌های مربوط به رأی‌دهندگان در صورت برگزاری انتخابات عمومی فرضی میان دو حزب، برتری ۹ واحد درصدی دموکرات‌ها را نشان می‌دادند؛ این برتری در عمل به ۱۳ واحد درصد رسید.

بر اساس تحلیل مدل‌سازانی مانند جی. الیوت موریس و نیت سیلور، این برتری پیش‌بینی‌شده به معنای احتمال بسیار بالای تسلط دموکرات‌ها بر مجلس نمایندگان و احتمال حدود ۸۰ درصدی تصاحب سنا بود.

با این حال، درست مانند ترامپ، به نظر می‌رسد بسیاری از فعالان و سیاستمداران جمهوری‌خواه از شکست خود کاملاً شوکه شده‌اند. چرا؟ چون آن‌ها در حبابی خودارجاع زندگی می‌کردند و اطلاعات خود را از چهره‌های تأثیرگذار راست‌گرا و شبکه فاکس‌نیوز دریافت می‌کردند؛ رسانه‌هایی که آن‌ها را به این باور رسانده بودند که نظرسنجی‌ها یا کاملاً جعلی هستند یا محبوبیت دونالد ترامپ را به‌شدت کمتر از واقعیت نشان می‌دهند.

در واقع، اکنون کم‌کم به این باور می‌رسم که خرید توییتر توسط ماسک و تبدیل این شبکه اجتماعی به فضایی امن برای فاشیسم، در عمل به جناح راست آسیب زده است؛ زیرا باعث شده نخبگان حزب جمهوری‌خواه در معرض حجم انبوهی از اطلاعات نادرست قرار بگیرند، از جمله اطلاعات نادرست درباره فضای سیاسی آمریکا.

اکنون، در حالی که دموکرات‌ها کاملاً حق دارند از پیروزی تاریخی خود در انتخابات میان‌دوره‌ای لذت ببرند، می‌خواهم با اندکی تغییر، سخنی را که در یادداشت دیروز نوشتم، نقل کنم: به قول چرچیل، این نه پایان کار است و نه حتی آغاز پایان؛ بلکه شاید پایان آغاز مبارزه برای بازپس‌گیری این کشور از چنگ الیگارش‌ها باشد.

پیروزی پایدار مستلزم کاهش چشمگیر قدرت میلیاردرهای بسیار ثروتمند است؛ و این به معنای کاهش سهم آن‌ها از ثروت ملی است.

با این حال، سه‌شنبه شروع خوبی بود

به کانال تلگرام هم میهن بپیوندید
به کانال بله هم میهن بپیوندید
به کانال روبیکا هم میهن بپیوندید