کسب و کار است یا بیش از آن؟

پیشگیری از بیماری و بلا قبل از فرارسیدن، آیا مقدم بر احتمال و یا حتی قطعیتِ درمان آنها پس از فرارسیدن‌شان نیست؟

پزشکی یا عاقلی یافت می‌شود که پیشگیری را مقدم بر درمان احتمالی یا قطعیِ یک بیماری نداند؟

پس چرا افرادی در داخل و خارج ایران همین‌که شهروندی بر تلاش برای پیشگیری از وقوع جنگ تأکید می‌کند و یا مسئولی گامی در آن جهت برمی‌دارد، او را مورد زشت‌ترینِ تهمت‌ها و دشنام‌ها قرار می‌دهند؟

این افراد گویی نان‌شان فقط در تنور جنگ پخته می‌شود و هیچ امکان حیات و بقایی برای خود در شرایط آرامش و صلح نمی‌بینند!

برای مثال، فرض کنید سایهٔ جنگ یک بار برای همیشه از سر ایران رفع شود و کشور به آرامش کامل برسد، در آن صورت، امثالِ علی علی‌زاده و قیس قریشی در لندن و همتایان آنها در ایران، چه حرفی برای گفتن و عرضِ‌اندام دارند؟

از نگاهی خوش‌بینانه، جنگ برای اینان مایهٔ کسب و کار شده است، اما از نگاهی بدبینانه، آنان همکار و همدستِ پنهانِ همان کسانی هستند که ترامپ و نتانیاهو را برای تجاوز به خاک ایران دعوت کردند!

جنگ برای کشورها بلاست. کشتار و ویرانی به همراه دارد. برای پیشگیری از آن، باید تمام توان را به کار گرفت اما اگر به هر دلیلی محتوم و مقدر شد، آنگاه باید با تمام قوا به دفع و درمان و کنترل آن پرداخت.

قاعدهٔ کار برای مردمان صلح‌دوست، همیشهٔ تاریخ همین بوده و همین خواهد بود. آنها که این قاعده زرین را وارونه می‌کنند، ریگی درشت در کفش دارند و با زشت‌گویی و هتاکی به دیگران نمی‌توانند آن را پنهان کنند!

*منبع: کانال تلگرامی نویسنده 

به کانال تلگرام هم میهن بپیوندید
به کانال بله هم میهن بپیوندید
به کانال روبیکا هم میهن بپیوندید