ایران سزاوار زندگی است، نه جنگ
جنگ، اگر دوازده روز باشد یا سیونه روز، سرانجام باید پایان یابد. هنر سیاست، طولانی کردن جنگ نیست؛ کوتاه کردن رنج مردم است.
در این روزهای پرهیاهو ودر شرایطی که نگرانی از شکل گیری جنگ تمام عیار دیگری بیشتر می شود، سخن گفتن از مذاکره و صلح و گفتگو نه تنها از خطرات پیش روی امروز و آینده ایران است، بلکه به باور من برخاسته از شجاعتی است که تنها در ذیل این نگرانی قابل تحلیل است.
سیدمحمد خاتمی سالها پیش، در روزگاری که جهان به سوی برخورد تمدنها می رفت، از گفتوگوی تمدنها سخن گفت. امروز نیز همان اندیشه را دنبال میکند؛ اندیشهای که ایران را دوست دارد و میداند هیچ جنگی، هرچند با شعار پیروزی آغاز شود، در پایان برندهای واقعی ندارد.
جنگ، اگر دوازده روز باشد یا سیونه روز، سرانجام باید پایان یابد. هنر سیاست، طولانی کردن جنگ نیست؛ کوتاه کردن رنج مردم است. نباید اجازه داد آتش جنگ فرسایشی شود؛ چرا که در هر روز ادامه آن، پدری داغدار میشود، مادری چشمانتظار میماند، کودکی یتیم میشود و سرمایههای انسانی و مادی ایران، ذرهذره از میان میرود.
هیچ ایرانی وطندوستی از آمادگی برای دفاع سخن نمیگوید مگر آنکه همزمان از صلح نیز دفاع کند. دفاع از سرزمین یک ضرورت غیرقابل انکار است، اما حفظ جان مردم، آبادانی کشور و آینده ایران، ضرورتی بزرگتر است. از همین رو باید همه ظرفیتهای میدان و دیپلماسی را برای دور کردن خطر و پایان دادن به جنگ به کار گرفت.
امروز بیش از هر زمان دیگری باید پرچم دیپلماسی را برافراشت؛ . مخالفت با جنگ، مخالفت با دفاع از کشور نیست؛ بلکه دفاع از جان انسانها، دفاع از آینده ایران و دفاع از امید است.
موضع اخیر سیدمحمد خاتمی، ادامه همان نگاهی است که سالهاست ایران را بر هر چیز دیگری مقدم میداند. نگاهی که میگوید قدرت واقعی، تنها در میدان تعریف نمیشود؛ قدرت آن است که بتوانی جنگ را، با حفظ عزت، حکمت، عزت و مصلحت به صلحی پایدار برسانی.
و افسوس… که قدر این صدا را نه آن روز که گفتوگوی تمدنها را به جهان معرفی کرد دانستند و نه امروز که از پایان جنگ و غلبه عقل بر خشم سخن میگوید. اما تاریخ بارها نشان داده است که صدای خرد، هرچند دیر شنیده شود، خاموش نمیماند. روزی خواهد رسید که روشن شود آنان که پرچم صلح را برافراشته بودند، بیش از همه دل در گرو ایران داشتند؛ ایرانی که سزاوار زندگی است، نه جنگ؛ سزاوار آبادانی است، نه ویرانی؛ و سزاوار آن است که فرزندانش آینده آن را با امید بسازند، نه با جنگ
*منبع: کانال تلگرامی نویسنده