اگر باری بردارد، چرا که نه؟
هر اقدامی که از رنج مردم بکاهد باید استقبال کرد ولو حقیقت دیگری هم در آن مستتر باشد.
هر اقدامی که از رنج مردم بکاهد باید استقبال کرد ولو حقیقت دیگری هم در آن مستتر باشد.
برخی معتقدند کار شورای عالی انقلاب فرهنگی از بازنگری گذشته و دوران مأموریت آن سپری شده و میتوانند به پیشنهاد مهندس ضرغامی بیندیشند که باید برچیده شود.
مگر در مرداد ۱۴۰۳ که خیلی بد آمد از آغاز راه و تحویل کلید ریاست جمهوری منصرف شد که این بار که خیلی خوب آمده اصرار دارد اعلام کند؟
کجای کار ما میلنگد که نتوانستهایم جنس حمایت از فلسطین و خصومت با اسراییل را به این همه کشور خشمگین از جنایات آن بشناسانیم و همراهی آنان را برانگیزانیم؟
نطق پزشکیان ملی بود نه ایدیولوژیک. واقعی نه آرمانخواهانه. برای کاهش رنج مردمان نه افزایش رنج آنان با طرح شعارهای بی حاصل اما نه به بهای نادیده گرفتن غرور و عزت ملی.
در بیانیهٔ اخیر مجلس خبرگان رهبری آنچه بیشتر اسباب شگفتی است نه محتوا و موضع آن که کیفیت تنظیم و انتساب به کلیت یک نهاد است
به نظر میرسد در تمام سالهای گذشته نگاه تریبونی و استفادۀ رسانهای از حضور رییس جمهوری ایران در نیویورک بیشتر مد نظر بوده که در دوران احمدینژاد شوق دیده شدن و مصاحبه با رسانههای خارجی را هم باید به آن افزود.
مشخص است که پزشکیان برای کاهش تنش یا مدیریت تنش میرود اما این که چگونه و با کدام مکانیسمْ روشن نیست.
وزرا مسؤولیت مشترک دارند و مجموع ۲۰ تا ۲۵ نفر باید از رهبر ارکستر که کسی جز رییسجمهوری نیست تبعیت کنند.
به تعبیر بامداد شاعر «موج سنگینگذر زمان در ما میگذرد» و ۶ سال دیگر هم سپری شد و حالا در ۱۴۰۵ خورشیدی و در آستانۀ انتخابات کنگره اصولگرایی ایرانی چشم به شکست حزب ترامپ دارد.