انگ خائن و خیانت؛ مضمضه به جای لقلقه!
انگ خیانت و خائن، نُقل و نبات نیست که در منبر و رسانه و پشت تریبون و در فضای مجازی بر سر این و آن بریزیم.
انگ خیانت و خائن، نُقل و نبات نیست که در منبر و رسانه و پشت تریبون و در فضای مجازی بر سر این و آن بریزیم.
هر قدر چرایی سردادنِ شعار انتقام، روشن و بیابهام و برخاسته از ظلمی است که روا شده اما چگونگی آن مبهم است
از سخنان آقای حداد برمیآمد که باید به سوی تنش زدایی برویم و از تلۀ جنگی که اسراییل گسترده دور شویم و از آقای رشاد هم اینکه توصیف ویژگیهای شخصی که طبعا در هر کس منحصر به فرد است تصویر حکمرانی فردی و شخصی را ایجاد نکند.
سابقه داشته تشییع جنازه رهبر یا پادشاه یا رییس جمهوری کشوری در تبعید و دور از وطن برگزار و همان جا به خاک سپرده شود اما این که تنها تشییع و بعد به وطن بازگردانده شود کمتر سابقه دارد و شاید بیسابقه باشد.
همان گونه که هزینه برای تقویت نیروهای آفندی و پدافندی در پی دو جنگ ۱۲ و ۴۰ روزه توجیه دارد این آیین هم می تواند خطر جنگ را دور یا توجیهات متجاوزان را پیش چشم جهانیان باطل کند و با تصویری که از یک پارچگی ایرانیان در دفاع از ایران و به سبب تقبیح جنگی ترسیم می کند که در آغاز آن عالی ترین مقامات هدف قرار گرفتند صلح ساز است.
اگر قرار بود نشریات کاغذی قافیه را به سایتها و نرمافزارهای پیامرسان ببازند این اتفاق باید زودتر در ژاپن و آمریکا رخ میداد. پس مشکل یا تمام مشکل این رقابت نیست.
مشکل اصلی صدا و سیما ادعای مالکیت انحصاری روایت است و این که در هر ماجرا یگانه روایت همان باید باشد که آنان ارایه میکنند و بر این اساس روایت رییس مجلس و تیم مذاکره اسلامآباد را نپسندیدند!
قرار است یک انجمن مردمی ولو کماثر در تصمیمسازیهای آموزش و پرورش -که همچنان به "انجمن خانه و مدرسه" هم شهرت دارد- به "سازمان" ارتقا یابد. تا اینجا ارتقاست و لابد از مصادیق پیشرفت. گیر کار پس کجاست؟ این که ماهیت آن غیر دولتی وابسته به آموزش و پرورش است!
مراجع شیعه اهل حساب و کتاب و دور از هیاهویند و دل به تندروها نمیدهند و رییس جمهوری با ویژگیهای پزشکیان نهجالبلاغهخوان را قدر میدانند و از این جهت سفر او به قم میتواند نقش و حضور دو ضلع سیاسیون و روحانیون را پررنگتر نشان دهد در حالی که ضلع سوم جمهوری اسلامی -نظامیان- نیز همسو هستند.
سادهانگاری است که تصور کنیم تصمیم دربارۀ جنگ و صلح که سرنوشت کشور و نظام به آن بسته و بر سر مفاد آن یادداشت چکشکاریهای فراوان صورت پذیرفته به تصمیمات و اظهارات هیجانی متصل شود و نهاد شورای عالی امنیت ملی تحتالشعاع قرار گیرد.