چگونه است که مسلمانان باید در فلسطین و هزاران فرسنگ دورتر و طی دههها تاوان کشتار یهودیان به دست هیتلر (حسب ادعای خودشان) را بپردازند ولی اگر همین مسلمانان در دل اروپا سلاخی شوند ولو در جایی محکوم و محبوس بوده باشد اما در سرزمین خود او تجلیل میکنند؟
در نگاه اینان و در ارکستر کنونی پزشکیان ساز ناکوک میزند اما مگر در آن سه سال که حاکمیت یکدست شده بود سمفونی دلانگیزی نواختند؟
شگفتا که هر قدر بخواهی بیرون از قیل و قال سیاست به ادبیات و هنر بپردازی باز جاهایی با سیاست اصطکاک داری و جواد مجابی یکی از این نمونهها بود که هم از توطئۀ اتوبوس ارمنستان جَست و هم از بلایی که سعید امامی میخواست در پاییز بر سر همان جان بهدربردگان بیاورد.
احتمالا از وزیر ارتباطات به دو سبب دیگر شاکیاند منتها رویشان نمیشود به خاطر آنها سؤال کنند و کارت زرد دهند و قانع نشوند و به دو موضوع فرعی گیر دادهاند. آن دو اصلی: اتصال اینترنت و ستاد راهبری است و این دو فرعی: آنتن دهی و تلفن ثابت!
شگفتا که هم ترامپ از برجام ناراضی بود و از آن خارج شد و هم مجریان تلویزیون جبهۀ پایداری و هم اسراییل!
این همه فقر و فقد سیاستورزی در کشوری که با صدراعظم های سیّاس شناخته میشده و قرن ها سیاست نامۀ خواجه نظام الملک طوسی آن مورد ارجاع و استناد بوده زیبنده نیست.
بگذاریم این نسل، شاد و پرسش گر برکشد. جهان را تنها از چشمیِ تنگ ایدئولوژی و تازه آن هم با خوانش های خاص ننگریم.
بازی دیروز را در آیینۀ سیاست هم میتوان ورانداز کرد و وجه مثبت را هم نباید نادیده انگاشت و آن هم این که کمتر از ۲۴ ساعت بعد از حملۀ آمریکا به جنوب که یک مراسم عروسی را به خون کشید نشان از آن داشت که زندگی در ایران جریان دارد
به نظر میرسد مهم ترین دستاورد سفر آقای پزشکیان به قرقیزستان همین پیام چین باشد که به صورت نمادین ابراز شد و قطعا رییس جمهوری ایران دریافته و آن را در شورای عالی امنیت ملی به بحث خواهد گذاشت.
۴۷ سال گذشته و تنها اتفاقی که رخ داده شاید این باشد که این جعبه قابلیت شعبدهبازی را هم از دست داده است!
