یکی به آقای راستینه و رفقا باید گوشزد کند آدم تشنه منتظر نمیماند تا برای او آبی بیاورند.خود آبی خواهد یافت تا از آتش عطش برهد. اصرار بر قطع مستمر اینترنت بین الملل هم کاربران را به استفاده از اینترنت ماهواره ای یا همان استارلینک سوق میداد.
از جماعتی که پایشان را روی سیم اینترنت گذاشته بودند (ولی خودشان استفاده میکردند) نمیتوان انتظار داشت درهای دیگر را باز کنند چون مملکت را مِلک طلق خودشان میدانند.
درست ۲۰ سال قبل و در چنین روزی آیتالله خامنهای آمریکاییها را از شیطنت و دخالت نظامی در مناقشۀ هستهای برحذر داشتند و گفتند: " دست از پا خطا نکنید که در غیر این صورت، جریان انرژی در منطقه به خطر خواهد افتاد." هشداری که بعد از ۲۰ سال و در جنگ ۴۰ روزه محقق شد.
محمد رهبر هرگز مجتبی مینوی نیست ولی همین که ناخواسته حکایت او را به یاد آورده سزاوار یادآوری است نه فراموشی و چه کند که مینوی فقید انتظارها را زیاد کرده با تشبیه آن همه کار و خدمت به اندازهٔ بال یک پشه!
دو جنگ نشان داد آمریکاییها با زور نمیتوانند طرف مقابل را وادار به تسلیم کنند اما مقاومت و تحقق نیافتن اهداف اصلی آنها نیاز به مذاکره و رفع تنش را مرتفع نکرده و اگر نخواهیم بر مخالفان مطلق و پرهیاهوی مذاکره و توافق ولو موقت یا در قالب تفاهم، انگ نفوذی و کاسب جنگ و خائن به میهن بنشانیم در بهترین حالت آنان نیز در چنبرۀ ذهن دوگانهساز گرفتارند حال آن که از این دو گانۀ تاریخی باید جَست و خلاصی یافت.
۴۷ سال قبل و در چنین روزی و درست، یک روز بعد از آن که رهبری انقلاب، فرمان تشکیل «شورای انقلاب» را صادر کرده بود تا مقدمات انتقال از حکومت سلطنتی به «جمهوری اسلامی» را فراهم سازد، محمدرضاشاه پهلوی به خواست شاپور بختیار نخستوزیر تن داد و اعضای شورای سلطنت را تعیین کرد؛ اقدامی که دستکم به منزلۀ پایان سلطنت شخص او بود؛ بیآنکه رسماً کناره گرفته باشد.
پیشنهاد مشخص روزنامهنگار کهنهکار که بهسبب قلع و قمع مطبوعات مستقل، به کشاورزی پناه برد، این است؛ راهاندازی شبکه تلویزیونی خصوصی. آقای شمس البته بهجز تلویزیون خصوصی، به فقدان سایتهای معتبر خصوصی هم اشاره کرده؛ حال آنکه بهنظر میرسد در این دومی، بیاحتیاطی کردهاند چون وضعیت سایتها بههیچوجه همچون صداوسیما نیست و در همین فضا، مستقلهایی هم مشغول هستند.
تا لحظۀ نوشتن این یادداشت درشامگاه شنبه ۱۳ دی عملیات ترامپ در کاراکاس، بیش از آن که کودتا و براندازی حکومت ونزوئلا باشد مصداق "آدم دزدی" است و هنوز رهبر مخالفان ونزوئلا به قدرت نرسیده و معاون رییس جمهور هم در سفر خارجی است اما جدای این ما را و دنیا را به یاد ماجرای نوریه گا می اندازد که به دستور بوش پدر بازداشت شد منتها وقتی دوران بوش پسر هم تمام شد به پاناما بازگردانده شد و باید دید سرنوشت او برای مادورو هم تکرار خواهد شد یا نه؟
ردیف کردن متهمان خیالی نهتنها گرهی نمیگشاید بلکه گرهها را کورتر میکند. هر چه رئیسجمهوری به واقعبینی بیشتر در سیاست خارجی و بهکارگیری کارشناسان پشت دیوارهای استعلام مانده و حذف یا کاهش دریافتی بودجهبگیرهای غیرمولد و تصمیماتی ورای شوراهای عالی تشویق شود میتوان امید داشت بهبودی حاصل آید وگرنه هشدار درباره تکرار ۸۸ تنها از این حیث قابل تأمل است که نکند کسانی درصدد تکرار دی ۹۶ باشند تا از آب گلآلود ماهیانی صید کنند که در آب زلال و شفاف قادر به انجام آن نیستند.
اولتیماتوم قالیباف و تحرکات رقیب دیگر باید بر او ثابت کرده باشد که خوشبینی زیاده از حد، چارۀ کار نیست و اگر خود را بعد از ۱۶ سال نمایندگی تبریز در مجل شورای اسلامی نماینده اکثریت ایرانیان (۸۰ درصد مخالف رادیکالها) در حاکمیت یا رئیس دولت ملی میبیند همین صدا را در تالارهای قدرت بازتاب دهد.
