خدا نکند موجی درگیرد که عدهای رها نمیکنند تا اصطلاحا تهِ آن را درآورند و به قول سعید لیلاز آن قدر یک قضیه را کش میدهیم تا به کار به جای باریک بکشد و عادل فردوسیپور را مثال زده بود که تا او را در تلویزیون اینترنشنال نبینند ول کن نیستند!
واقعگرایی سیاسی و جستوجوی منفعت ملی، از جانب رادیکالهایی که بحرانزا و بحرانزیاند و نیز از طرف تفکرات آخرالزمانی با افق برخورد تمدنی اجتناب ناپذیر و لابد یک جنگ صلیبی دیگر تهدید میشود و در چنین تقابلی ارجاع به پاسخ سخت امت حزبالله هم کفایت نمیکند.
این که تلویزیون رسمی صدای دولت نباشد واقعا نوبر است و با تلویزیون ایرنا و چهار تا مصاحبه با مجریانی که از گوشی هدایت می شوند کار به سامان نمیشود.
در این که باید به شرکت های خلاق بها داد تردیدی نیست. شرکت هایی که جوهرۀ رشد آنها خلاقیت و نوآوری برای ارایه محصولات و خدمات جدید و مدل های نوین کسب و کار باشد. اما با جمعی از مدیران و صاحب منصبان دولتی؟
یکی به آقای راستینه و رفقا باید گوشزد کند آدم تشنه منتظر نمیماند تا برای او آبی بیاورند.خود آبی خواهد یافت تا از آتش عطش برهد. اصرار بر قطع مستمر اینترنت بین الملل هم کاربران را به استفاده از اینترنت ماهواره ای یا همان استارلینک سوق میداد.
از جماعتی که پایشان را روی سیم اینترنت گذاشته بودند (ولی خودشان استفاده میکردند) نمیتوان انتظار داشت درهای دیگر را باز کنند چون مملکت را مِلک طلق خودشان میدانند.
درست ۲۰ سال قبل و در چنین روزی آیتالله خامنهای آمریکاییها را از شیطنت و دخالت نظامی در مناقشۀ هستهای برحذر داشتند و گفتند: " دست از پا خطا نکنید که در غیر این صورت، جریان انرژی در منطقه به خطر خواهد افتاد." هشداری که بعد از ۲۰ سال و در جنگ ۴۰ روزه محقق شد.
محمد رهبر هرگز مجتبی مینوی نیست ولی همین که ناخواسته حکایت او را به یاد آورده سزاوار یادآوری است نه فراموشی و چه کند که مینوی فقید انتظارها را زیاد کرده با تشبیه آن همه کار و خدمت به اندازهٔ بال یک پشه!
دو جنگ نشان داد آمریکاییها با زور نمیتوانند طرف مقابل را وادار به تسلیم کنند اما مقاومت و تحقق نیافتن اهداف اصلی آنها نیاز به مذاکره و رفع تنش را مرتفع نکرده و اگر نخواهیم بر مخالفان مطلق و پرهیاهوی مذاکره و توافق ولو موقت یا در قالب تفاهم، انگ نفوذی و کاسب جنگ و خائن به میهن بنشانیم در بهترین حالت آنان نیز در چنبرۀ ذهن دوگانهساز گرفتارند حال آن که از این دو گانۀ تاریخی باید جَست و خلاصی یافت.
۴۷ سال قبل و در چنین روزی و درست، یک روز بعد از آن که رهبری انقلاب، فرمان تشکیل «شورای انقلاب» را صادر کرده بود تا مقدمات انتقال از حکومت سلطنتی به «جمهوری اسلامی» را فراهم سازد، محمدرضاشاه پهلوی به خواست شاپور بختیار نخستوزیر تن داد و اعضای شورای سلطنت را تعیین کرد؛ اقدامی که دستکم به منزلۀ پایان سلطنت شخص او بود؛ بیآنکه رسماً کناره گرفته باشد.
