به همین عکس نگاه کنید. راننده‌ای که در گرمای طاقت‌فرسا نه‌تنها زیر آفتاب کار می‌کند و احتمالاً پوست و خون و جانش را زیر اشعه می‌گذارد بلکه آب یخ هم به جانش می‌دهد بلکه این سختی‌ها و تلخی‌ها را بشورد و ببرد.
به گل نشستن نهنگ دلایل مختلفی دارد. بخش زیادی از این دلایل به اختلالات محیطی و فیزیولوژیکی بستگی دارد. نهنگ‌ها با امواج صوتی جهت‌یابی می‌کنند برای همین در بسترهای صاف و مناطق کم‌عمق این امواج بازتاب درست و درمانی ندارند و حیوان را به اشتباه می‌اندازند.
همین که نگاهم به عکس افتاد، زیر لب گفتم «نیگا استیل گنگو، نیگا ترکیب و رنگو».
دنیا دنیای بدی است. انگار قرار است در این عالم بار تاریخ بر دوش ما باشد و بشر غربی در امن و آسایش روز را شب کند. برای منی که قرار است هر روز درباره یک عکس بنویسم وضعیت پیچیده‌تر از آن است که تصور کنید.
این‌ها را نوشتم که بگویم شاید ذره‌ای از حرفی که درباره سکوت نوشته‌ای را خبرنگارهای سراسر عالم هم تجربه کرده باشند، اما حرف و تجربه تو کجا و ما کجا.
سوال اینجاست اولاً چرا بعد از این همه سال مکانی در شأن خبرنگاران و عکاسان در این حیاط ساخته نمی‌شود. اصلاً بیخیال مکان، چرا چهار تا صندلی در این حیاط گذاشته نمی‌شود که خبرنگار مجبور به نشستن روی زمین به این شکل نباشد.
حالا ایستادی و عکس هم گرفتی لااقل آن شست لعنتی را غلاف کن. ناسلامتی بچه پایین این شهری مشتی.
دفتر به قاعده کوره آجرپزی داغ است. نفس از گرمگاه سینه‌ام بیرون نمی‌آید. رد داده‌ام. باید که طاقتم را زیاد کنم. می‌خواهم شتر نشوم. می‌خواهم شتر شوم و سه هفته در بیایان راه بروم و آخرش تن به آب بزنم و خودم را غرق کنم.
دنیای گاوبازی دنیای عجیبی است. دنیایی که یک طرفش انسان و طرف دیگرش حیوان قرار دارد. در این مبارزه نابرابر اما همه راوی ماتادور‌ها هستند کمتر کسی پیدا می‌شود که از زبان این زبان‌بسته حرف بزند.
واقعیت اینکه اگر رقیبان و مخالفان اندیشه سیاسی رئیس‌جمهور بخواهند اظهارات پزشکیان در مصاحبه را به چالش بکشند قابل فهم است اما اینکه هر کس از راه می‌رسد درباره طریقه نشستن و فیلمبرداری و صحنه حرف می‌زند عجیب است.
