همان بهتر که شکسته شود/درباره عکسی از کارت خبرنگاری عکاس خبرگزاری رویترز
کارتی که نتواند جلوی قتل سیستماتیک ۲۴۵ خبرنگار و همصنفی را بگیرد همان بهتر که شکسته شود.
کارتی که نتواند جلوی قتل سیستماتیک ۲۴۵ خبرنگار و همصنفی را بگیرد همان بهتر که شکسته شود.
عکس را که دیدم گمان کردم زبانم لال زلزله آمده است. اما نه! شهر در امن و امان است و اگر فوران کوه دماوند را بیخیال شویم تا لحظه نگارش این متن خبری از هیچ بلیه طبیعی در تهران نیست.
به عکسهای اهدای اعضای بدن سمیرا جعفری، پرستار بیمارستان سینا، نگاه میکنم. به بزرگی روح و معرفتشان درود میفرستم و میگویم شما بخشیدی، اما ما فراموش نمیکنیم.
یکی دو روز پیش روز جهانی عکاس بود. به همین مناسبت عکس نوشت امروز را خیلی بی ربط تقدیم میکنم به یکی از پیشکسوتان عرصه سیاست و عکاسی.
در فضای سیاسی امروز، نقش اسکرینشات پررنگتر از چیزی شده که استحقاقش را داشته باشد. کاربران فضای مجازی با اسکرینشات گرفتن از توئیتها، پستها یا پیامهای مسئولان مملکتی و... در بزنگاهی، بسیاری از تناقضها، تغییر مواضع یا حتی اشتباهات را آشکار میکنند.
فارغ از نسبت فامیلی این دو بزرگوار چه چیزی باعث شده است که حکم مشاور رسانهای برای ایشان زده شود؟ اصلاً مگر فیزیک چه ایرادی دارد؟
دنیای عکاسی بیرحمتر از آن است که به برنامهریزی کودکانه یک رئیسجمهور اهمیت بدهد.
ماه کامل وسط آسمان افتاده است. یاد مادرش میافتد. یادش داده بود که وقتی ماه را در چنین موقعیتی دید، به نوک دماغش نگاه کند و از عمق جان آروز کند و آرزو را به دست باد بسپارد که به آسمان ببرد.
اگر وصیت «انس جمالالشریف» ۲۸ ساله را بخوانی، مو بر تنات راست میشود. اگر وصیت این پسر را بخوانی، اشک آرام آرام چارهای ندارد جز اینکه راه خروجش را از گوشه چشم پیدا کند.
تصویری که مشاهده میکنید و در نگاه اول با دیدنش شوکه میشوید در حقیقت عکسی از کارمند سابق سیرک، آقای «کریستیان کاولیس» است که در شهر «اِلمِنهوست» آلمان در استخر روبازی همراه با «خانم مایر» که یک تمساح آمریکایی است مشغول شنا کردن است.