در شرایطی ایستادهایم که خطر داخلی از خارجی حتی بیشتر به چشم میآید. در شرایطی که به وحدت و اتحاد و وفاق نیاز بود و نیاز هست، نه تنها مردم را به دو دستهی خودی و غیرخودی تقسیم کردید که با عدم درایت در پی گرفتن حقوق به زعم خودتان غیرخودیها هستید.
بهرام بیضایی در مهمترین نقشاش برای من پژوهشگر فرهنگی، نگهبان زبان و اسطورههای فارسی است. بهقول خودش، مذهباش فرهنگ بود.
چیزی که درباره «تایتانیک» و اهمیتاش باید به آن استناد کرد، درست درآمدن حالوهوا و حس است، نه حتی حس عاشقانه؛ حس انسانی ترس، مرگ و فداکاری. نیمساعت آخر فیلم واقعاً تکاندهنده از کار درآمده.
سریال «استودیو» بهگمانم کاملترین اثر ست روگن تا امروز است و بهشدت منتظر دیدن فصل دومش هستم. داستان مرد عشقِ سینمایی که در یک استودیوی بزرگ فیلم و سریال کار میکند.
در شرایطی که زندگی مدرن و تفکرات معاصر، زنان را بهشکل جدی وارد بازار کار کرده، هنوز پای کار خانه و بچهها که وسط میآید مسئولیت، تمام و کمال با زنان است. در فیلم «خانواده رز» زن مجبورشده تمایل و جاهطلبیاش به موفقیت در کارش را سرکوب کند تا همسرش به کارش برسد.
دارم به این فکر میکنم که شاید کمکم باید عطای نوشتن را به لقایش بخشید. هر هفته انگار غُر بیفایده شده. نه چیزی درست میشود، نه چیزی پیش میرود و نه میشود سکوت کرد.
کنسرت «همنوا با بم» با حضور حسین علیزاده، محمدرضا شجریان و کیهان کلهر و در سایهی اساتید همایون شجریان، تبدیل شد به یکی از مهمترین اتفاقات فرهنگی در حاشیهی این فاجعه و گمانم تا همین امروز هم مثل و مانندش کم است.
شنبهشب رفته بودم هتل اسپیناسپالاس فیلم-کنسرت اجراهای هانس زیمر. او دو باری تا لب مرز ما آمد و در ابوظبی اجرا کرد.
در شرایطی که نمیتوانید از جامعه و اوضاع انرژی بگیرید و کسی به فکرتان نیست، توسعهی فردی تنها راه برای حفظ کرامت انسانی خودمان و جامعه است.
افکار عمومی که زمانی ورد زبان مسئولان بود، حالا دیگر آنقدر حاشیهای است که حتی کسی به خودش زحمت نمیدهد برای توجیهشان زمان بگذارد.
