هشدار نخستوزیر پیشین بریتانیا درباره موج راست افراطی در انتخابات ۲۰۲۷ اروپا
گوردون براون با اشاره به انتخابات سرنوشتساز ۲۰۲۷ در اروپا هشدار داد که راست افراطی از حمایت مالی و سیاسی آمریکا بهره میبرد و احزاب راست میانه در حال تسلیم شدن در برابر سیاستهای آن هستند؛ با این حال، او راه مقابله را تکیه بر واقعیتی دانست که نشان میدهد خواست مردم عادی با شعارهای پوپولیستی این احزاب فاصله دارد.
به گزارش هممیهن آنلاین و به نقل از ایسنا، شهروندان اسپانیا در ۲۹ نوامبر نخستین گروه از حدود ۲۰۰ میلیون نفر در اروپا خواهند بود که طی یک سال آتی برای رایگیریهای سراسری پای صندوقهای رای میروند؛ سال ۲۰۲۷ سال انتخابات است، از جمله در فرانسه، لهستان، استونی و ایتالیا که برای آینده اروپا حیاتی خواهد بود. این بزرگترین آزمون انتخاباتی در نزدیک به ۱۰۰ سال گذشته برای سنجش قدرت و تهدید ملیگرایی پوپولیستی راست افراطی خواهد بود.
گوردون براون، سیاستمدار حزب کارگر بریتانیا که پیشتر نخستوزیر و وزیر دارایی این کشور نیز بوده است، در یادداشت با این مقدمه در روزنامه گاردین نوشت: سی سال پیش، حدودا در آغاز قرن بیستویکم، جناح چپ در اوج بود و در ۱۳ کشور از ۱۵ کشور عضو اتحادیه اروپا قدرت را در دست داشت یا در ائتلاف شریک بود. امروز، دانمارک تنها دولت تحت رهبری سوسیالدموکرات در شمال اروپا و لیتوانی تنها دولت با این گرایش سیاسی در شرق و اسپانیا در کنار مالت کوچک تنها دولت چپ میانه در جنوب اروپا است.
به گفته او، از ۲۷ کشور اتحادیه اروپا، ۲۱ کشور توسط احزاب میانه یا راست اداره میشوند. اما خطری تازه وجود دارد و تنها این نیست که حزب دیگری از راست افراطی پوپولیست، یعنی بُکس اسپانیا، ممکن است در آستانه ورود به دولت باشد. بلکه تسلیم شدن احزاب راست میانه در برابر سیاستهای راست افراطی نیز خطر دیگری است، آن هم در شرایطی که مرزهای جداکننده راست از راست افراطی در سراسر قاره در حال فروپاشی است.
بکس اخراج دستهجمعی مهاجران را تحت شعار «بازگشت مهاجران» پیشنهاد کرده است. «حزب مردم» اسپانیا بر اساس تحقیقی که شبکه لاسکستا منتشر کرده، آمادگی داشته تا با بکس در ائتلافهای منطقهای همراه شود تا طرحهای برابری جنسیتی و حمایت از زبانهای اقلیت را حذف کند و حمایتهای مربوط به سقط جنین و دگرباشان را به چالش بکشد. اگرچه این دو حزب درباره تعریف آن اختلاف دارند، هر دو صراحتا اصل «اولویت ملی» -ترجیح ملی در تامین اجتماعی و مزایای بهداشتی- را تایید کردهاند.
گوردون براون به مداخله آشکار آمریکا در امور سیاسی اروپا با حمایت از محافظهکاران و راستگرایان اشاره کرده و نوشت: نگرانی دیگر ظهور ائتلاف جهانی ضدبینالمللگرایان است؛ گزارشها حاکی از نسخه اولیه و منتشرنشده راهبرد امنیت ملی دولت دوم ترامپ بوده است که در آن به حمایت مستقیم آمریکا از احزاب پوپولیست راست افراطی اروپا اشاره شده بود. کاخ سفید آن را رد کرد اما رویترز در اوت مدعی شد دولت ترامپ قصد دارد دستکم ۲۵ میلیون دلار برای طرحهای مدنی محافظهکارانه در اروپا از جمله ۴ میلیون دلار برای رسانههای راستگرا اختصاص دهد. ترامپ علاوه بر ادعای «محو تمدنی» اروپا در سند راهبرد ملی، جیدی ونس، معاونش را به دیدار حزب راست افراطی آلترناتیو برای آلمان فرستاد. همچنین کنفرانس اقدام سیاسی محافظهکار به رهبری آمریکا که در سال جاری در مجارستان و بریتانیا برگزار شد، قصد دارد با نشستی در ایتالیا در سال ۲۰۲۷ هدف «گسترش به اروپای غربی» را پیش ببرد.
نخستوزیر پیشین انگلیس در این یادداشت یک راهکار مقابله با این تحول در اروپا را بهرهبرداری از این حقیقت میداند که «آنچه راست افراطی عرضه میکند لزوما با آنچه مردم عادی میخواهند همسو نیست.»
او با تاکید بر در نظر گرفتن این واقعیت در افکار عمومی اروپا برای مقابله با موج راستافراطی تشریح کرد: نظرسنجی بنیاد راکفلر نشان میدهد اگر از اروپاییها بپرسیم واقعا چه احساسی دارند، تصویر بسیار ظریفتر است. نتیجه تحقیقات سازمان نظرسنجی رسمی اسپانیا-مرکز تحقیقات جامعهشناختی-نشان میدهد که تنها یک سوم شهروندان این کشور ارزیابی مثبتی از اقتصاد دارند؛ اوایل همین ماه نگرانی درباره مسکن و اجارهبها به نخستین اعتصاب سراسری این کشور در ۱۴ سال گذشته و تظاهرات گسترده در خیابانهای شهرهای بزرگ انجامید. در واقع در سراسر اروپا، نیمی از پاسخدهندگان میگویند به دولت خود اعتماد ندارند و دو سوم میگویند دلشان برای گذشته تنگ شده و معتقدند کشورهایشان از ارزشهایی بر اساس آنها بنا شدهاند، فاصله گرفتهاند.
آنچه واقعا مردم را در زندگی روزمره نگران میکند، افول اقتصادی است که میتواند هم به معنای این حس باشد که کشورشان وضع بدی دارد (۶۵ درصد میگویند کشورشان در سال گذشته بدتر شده) و هم به معنای ناامیدی مالی شخصی از شکاف میان انتظارات و تجربه کنونیشان باشد؛ نزدیک به ۵۰ درصد میگویند وضعشان از آنچه پنج سال پیش انتظار داشتند بدتر است و ۵۹ درصد هر سال بیشتر نگران پول هستند. اروپاییها همچنین نگراناند که کسی نباشد که از آنها دفاع کند یا به نمایندگی از آنها سخن بگوید.
برای بسیاری، این حس افول مدنی که پدیدهای بیشتر فرهنگی است به اندازه افول اقتصادی اهمیت دارد. با وجود این که ممکن است به این معنا نیز باشد که آنها رای خود را به احزاب ملیگرای پوپولیست میدهند که ادعا میکنند منعکسکننده نگرانیهایشان هستند، بیشترشان قلبا ملیگرای پوپولیست نیستند. تنها دیدگاه ۱۵ درصد از رایدهندگان به احزاب راست افراطی دیدگاه بازیِ «صفر-مجموع» است- یعنی دستاورد یک گروه اجتماعی را لزوما به ضرر گروه دیگر میبینند.
در مجموع ۶۱ درصد از پاسخدهندگان در کشورهای اروپایی که در آنها نظرسنجی انجام شده، آمادهاند بگویند میخواهند کشورشان در سطح بینالمللی همکاری کند، حتی وقتی به معنای مصالحه بر سر منافع ملی باشد. ۸۰ درصد نیز نگرشهای متعصبانه را رد میکنند و معتقدند راهکارهای خوب از شنیدن دیدگاههای متفاوت بسیاری به دست میآید.