آتلانتیک: پنتاگون هشدار درباره پهپادهای ایرانی را نادیده گرفته بود
از فاصله دور، پهپاد ایرانی شبیه نوک یک پیکان به نظر میرسید که هنگام سقوط از آسمان، نوک آن رو به پایین بود. ملخ این پهپاد که نیروی خود را از موتوری مشابه موتورهای مورد استفاده در موتورسیکلتهای آفرود و ماشینهای چمنزنی تأمین میکرد، صدایی زیر و گوشخراش تولید میکرد. این پهپاد اواسط صبح روز اول مارس، در دومین روز جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران، به یک مرکز پشتیبانی و لجستیکی در کویت اصابت کرد که ارتش ایالات متحده از آن استفاده میکرد. در آن زمان، دهها نفر از نیروهای ذخیره ارتش آمریکا در ساختمان اداری این مرکز مشغول به کار بودند.
به گزارش هممیهن آنلاین و به نقل از شفقنا، این پهپاد مهاجم که یکی از گونههای پهپاد شاهد بود، با شدت از سقف ساختمان عبور کرد و محموله انفجاری خود را منفجر نمود. در این حمله، شش نظامی آمریکایی کشته و دهها نفر دیگر زخمی شدند که وضعیت چند تن از آنها وخیم بود. این حمله مرگبارترین حمله علیه نیروهای آمریکایی در جریان این جنگ به شمار میرفت. بازماندگان این حمله بهسختی میتوانند صدای خاص و متمایز این پهپاد را از خاطر ببرند.
در اوکراین، کشوری که سالهاست با حملات این نوع پهپاد روبهرو بوده، مردم اغلب صدای آن را هنگام سقوط از آسمان به صدای گاز دادن یک موتورسیکلت وسپا تشبیه میکنند. اما این صدا دیگر مانند گذشته اوکراینیها را به وحشت نمیاندازد. سال گذشته، صنایع تسلیحاتی اوکراین روشی ارزان و مؤثر برای سرنگونی پهپادهای شاهد توسعه دادند. ارتش آمریکا ماهها پیش از آغاز جنگ ایران از وجود این فناوری اطلاع داشت. گروهی از افسران ارشد آمریکایی که نگران وقوع دقیقاً همان نوع حملهای بودند که به کشته شدن آن شش سرباز در کویت انجامید، به آتلانتیک گفتند که بارها از فرماندهان نظامی در خاورمیانه خواسته بودند فناوری جدید اوکراین را در آن منطقه به کار بگیرند.
پنتاگون هشدارهای آنها را نادیده گرفت؛ هشدارهایی که شامل گزارشهای مفصلی بود که از طریق سلسلهمراتب فرماندهی به مقامات بالاتر ارسال شده بود. چند تن از افسرانی که تلاش کرده بودند درباره تهدید پهپادهای شاهد ایران هشدار دهند، از آن زمان تاکنون از سمت خود برکنار شده یا ناچار به بازنشستگی پیش از موعد شدهاند.
پنتاگون در بیانیهای روایت این افسران را رد کرد و گفت اینکه آتلانتیک چنین القا کند که ارتش آمریکا بهنوعی برای آغاز جنگ در ایران «آمادگی نداشته است»، اقدامی «شرمآور» است.
شان پارنل، سخنگوی پنتاگون، در این بیانیه نوشت: فرماندهی مرکزی آمریکا گستردهترین چتر پدافند هوایی جهان را بر فراز خاورمیانه ایجاد کرده بود. تردیدی نداشته باشید: ارتش آمریکا از بهترین توانمندیهای تهاجمی و دفاعی در میان تمام کشورهای جهان برخوردار است و ما همواره از پایگاهها و نیروهای خود محافظت میکنیم.
این هشدارها بر اساس تجربه اوکراین در مواجهه با روسیه که از سال ۲۰۲۲ حملات پهپادی انجام میدهد، مطرح شده بود. از آن زمان تاکنون، موجهای پیدرپی این پهپادها شهرهای اوکراین را زیر حملات خود گرفتهاند و در بسیاری از موارد، هر شب بهصورت دستههای چندصد فروندی به پرواز درمیآیند. تابستان گذشته، نیروهای مسلح اوکراین نوع جدیدی از پهپادهای رهگیر را برای انهدام پهپادها در آسمان به خدمت گرفتند. افسران ارتش آمریکا که در آلمان مستقر بودند، از پاییز همان سال آموزش کار با این پهپادهای رهگیر را آغاز کردند و از متحدان اوکراینی خود خواستند گزارشی درباره این اختراع جدید تهیه کنند.
این سند که تاریخ دسامبر ۲۰۲۵ را بر روی خود داشت، عنوانی با همان سبک سنگین و بوروکراتیک ادبیات نظامی داشت: «تجربه عملیاتی در بهکارگیری پهپادهای رهگیر برای مقابله با تهدیدات هوایی از نوع شاهد». این گزارش بهتفصیل توضیح میداد که اوکراین چگونه این جنگافزارهای دفاعی را توسعه داده است. روی جلد گزارش، تصویری از یک پهپاد رهگیر در کنار یک پهپاد شاهد دیده میشد که روی بدنه زیرین آن علامت هدفگیری (نشانه مرکز سیبل) نقش بسته بود. این سند در ماه دسامبر—حدود دو ماه پیش از آغاز جنگ ایران—در داخل ارتش آمریکا و همچنین در اختیار برخی از متحدان این کشور قرار گرفت.
فرماندهی اروپایی ارتش آمریکا که در آن زمان تحت فرماندهی ژنرال کریس سی.دی. دوناهو قرار داشت، تا آن مقطع پهپادهای رهگیر جدید را در پایگاههایی در اروپا، از جمله در رومانی و لهستان، مستقر کرده بود. دوناهو و تیمش در شهر ویسبادن آلمان، همکاران نظامی خود را تشویق میکردند که همین کار را در پایگاههای مناطق دیگر، بهویژه در خاورمیانه، انجام دهند؛ منطقهای که از نظر آنها تهدید ناشی از پهپادهای ایرانی در آنجا بیش از هر جای دیگری آشکار بود.
افسران مستقر در ویسبادن این سند را برای فرماندهان خود ارسال کردند و از رهبران نظامی در واشنگتن خواستند بر اساس توصیههای آن اقدام کنند. آنها معتقدند اگر هشدارهایشان جدی گرفته شده بود، میشد جان سربازان آمریکایی را نجات داد. اکنون که به گذشته نگاه میکنند، برخی از این افسران همچنان از خود میپرسند که آیا میتوانستند برای محافظت از آن شش آمریکایی در کویت کار بیشتری انجام دهند یا خیر.
یکی از آنها به آتلانتیک گفت: قرار است در برابر پهپادهای شاهد چگونه از خودمان دفاع کنیم؟ باید همه این مسائل از قبل بررسی و برایشان چارهاندیشی میشد.
در آغاز سال جاری میلادی، گروهی از افسران مستقر در ویسبادن، دومین گزارش خود را درباره پهپادهای رهگیر اوکراینی تهیه کردند. ارتش آمریکا در ماه فوریه، بهمنظور اطمینان از انتشار هرچه گستردهتر این گزارش، مجوز انتشار عمومی آن را صادر کرد. این سند که حدود ۱۲ صفحه داشت، توضیح میداد که فرماندهی نیروهای اروپایی آمریکا چگونه از پهپادهای رهگیر اوکراینی در برخی از پایگاههای خود استفاده کرده است. همچنین، دستورالعملهای مفصلی در اختیار فرماندهان مناطق دیگر قرار میداد تا آنها نیز بتوانند همین کار را انجام دهند.
هیچیک از افرادی که در تهیه این دو گزارش نقش داشتند، از زمان حمله آمریکا و اسرائیل به ایران اطلاع نداشتند. بااینحال، آنها میدانستند که هرگونه واکنش ایران تقریباً بهطور قطع شامل استفاده از پهپادهای شاهد خواهد بود؛ پهپادهایی که تهران طراحی کرده، به تولید انبوه رسانده و ذخایر گستردهای از آنها انبار کرده بود. دومین گزارش در ۲۳ فوریه منتشر شد؛ اما همانطور که بعداً مشخص شد، این انتشار آنقدر دیرهنگام بود که هشدارهای مطرحشده در آن نتوانست تأثیر چندانی داشته باشد. تنها پنج روز بعد، جنگ علیه ایران آغاز شد.
این روایت از ناکامی پنتاگون در دفاع در برابر این تسلیحات، بر پایه مصاحبه با بیش از دوازده افسر نظامی فعلی و سابق آمریکا و اوکراین تهیه شده است؛ افسرانی که در تلاش برای هشدار دادن درباره خطر پهپادهای ایرانی و مجهز کردن نیروهای آمریکایی به مؤثرترین تجهیزات مقابله با آنها مشارکت داشتند. بیشتر این افراد به شرط ناشناس ماندن حاضر به گفتوگو شدند، زیرا از اقدامات تلافیجویانه فرماندهان خود و مقامهای پنتاگون بیم داشتند.
از زمانی که پیت هگست سال گذشته تصدی وزارت جنگ آمریکا را بر عهده گرفت، بر استفاده گسترده از آزمایشهای دروغسنجی نظارت داشته است؛ آزمایشهایی که هدفشان شناسایی و مجازات افسران نظامیای است که بدون کسب مجوز با خبرنگاران گفتوگو میکنند. وی همچنین به ارتش دستور داده است که ۲۰ درصد از سمتهای اختصاصیافته به ژنرالها و دریاسالاران را در تمامی شاخههای نیروهای مسلح حذف کند.
دوناهو نیز تابستان امسال قربانی این پاکسازی شد. او در ماههای پایانی دوران خدمت خود در ارتش، با گروه مستقر در ویسبادن همکاری کرد تا صدها پهپاد رهگیر اوکراینی را به خاورمیانه بفرستد؛ به این امید که این پهپادها بتوانند از نیروهای آمریکایی در برابر حمله مرگبار دیگری محافظت کنند.
افسران دخیل در این تلاشها به آتلانتیک گفتند که هگست از این اقدامات حمایت نمیکرد و یکی از آنها گفت: این فناوری فوقالعاده مؤثر است. هزینهاش هم بسیار پایین است.
اما مقامهای ارشد واشنگتن حاضر نبودند آن را بپذیرند. به گفته وی، آنها از روی غرور و تکبر میگفتند: اصلاً چرا به چنین چیزی نیاز داریم؟
اوکراین؛ آزمایشگاهی برای جنگهای آینده
اکنون، نزدیک به پنج سال پس از تهاجم روسیه، بیشتر افسران نظامی آمریکا با این موضوع موافقاند که اوکراین درسهای مهمی درباره آینده جنگ ارائه میدهد. نوآوریهای این کشور در فناوری پهپادی، در دل مرگبارترین درگیری نظامی اروپا طی ۸۰ سال گذشته شکل گرفته است.
در میان ژنرالهای آمریکایی، افراد معدودی بهاندازه کریستوفر کاوولی، فرمانده عالی نیروهای متحد ناتو که تا سال گذشته این سمت را بر عهده داشت، زودتر به ارزش این نوآوریها پی بردند. حدود یک سال پس از آغاز جنگ، او یک رزمایش آموزشی با حضور سربازان اوکراینی برگزار کرد و از این موضوع شگفتزده شد که یکی از آنها، یک سرباز جزء، با چه سرعتی توانست نحوه استفاده از یک سامانه راداری ارتش آمریکا را یاد بگیرد.
این سرباز توضیح داد که پیش از آنکه در همان سال برای دفاع از کشورش داوطلب شود، بهعنوان استاد مهندسی برق در یکی از دانشگاههای خارکیف کار میکرده است.
کاوولی به یاد میآورد که در آن زمان با خود فکر کرده بود: این بچهها خیلی زود همهچیز را یاد میگیرند.
او به آتلانتیک گفت: آنها تمام طول شب را نیز کار میکردند. استراحت نمیکردند.
در دومین تابستان جنگ، سال ۲۰۲۳، اوکراینیها بهطور جدی شروع به نوآوری کردند؛ بهویژه در حوزه جنگ پهپادی.
کاوولی گفت: آن زمان بود که متوجه شدیم: عجب! این افراد کارهایی انجام میدهند که ما انجام نمیدهیم. بیایید با دقت بیشتری برویم و ببینیم چه خبر است.
حدود دو سال بعد، در بهار ۲۰۲۵، ناتو از گروهی از اپراتورهای پهپادی اوکراینی دعوت کرد تا در دوری از رزمایشهای جنگی در استونی، نقش نیروی دشمن یا همان «تیم قرمز» را بر عهده بگیرند.
یکی از شرکتکنندگان آمریکایی به آتلانتیک گفت که تیم آبی، نیروهای ناتو، «بهشدت شکست خوردند».
اوکراینیها در فاصله زمانی کوتاهی حدود ۳۰ حمله پهپادی انجام دادند و پیش از زمان صرف شام، ۱۷ خودروی زرهی و دو گردان ناتو را از جریان رزمایش خارج کردند. نیروهای آمریکایی آنقدر با تاکتیکهای تیم قرمز ناآشنا بودند که برخی از آنها وقتی یک پهپاد در حال نزدیک شدن را دیدند، به دوربین آن نگاه کردند و برایش دست تکان دادند!
یکی از برگزارکنندگان این رزمایشها بعدها از همین تصاویر ویدئویی استفاده کرد تا نشان دهد ارتش آمریکا تا چه اندازه هنوز باید از دیگران بیاموزد.
اوکراینیها نیز با درسی از این رزمایش به کشورشان بازگشتند. یکی از فرماندهان آنها به آتلانتیک گفت که نیروهای ناتو که با خودروهای زرهی خود در میدان جابهجا میشدند، شبیه «شوالیهای با زره طلایی» بودند که با شمشیری مجلل به یک درگیری مسلحانه با سلاح گرم آمده باشد.
او گفت: آنها نمیتوانند واقعیت را بپذیرند.
امروزه پهپادها عامل اصلی و مسئول بخش اعظم تلفات در جنگ هستند. صنایع نظامی اوکراین سال گذشته چهار میلیون پهپاد تولید کردند؛ رقمی که با اختلافی چشمگیر از مجموع تولید تمامی کشورهای عضو ناتو بیشتر است.
تلاش اوکراین برای مقابله با پهپادها
در همان بهار، خبرنگار آتلانتیک از شرکتی به نام «اسکایفال» بازدید کرد که کارخانه آن در کییف میتوانست روزانه تا چهار هزار پهپاد کوچک تولید کند.
بنیانگذار شرکت او از میان شبکهای پیچیده از کارگاهها و آزمایشگاههای تست عبور داد؛ مکانهایی که صدها کارگر در آنها مشغول فعالیت بودند. برخی از کارکنان، پهپادها را در تونلهای باد و استخرهای آب به پرواز درمیآوردند تا میزان مقاومت و استحکام آنها را آزمایش کنند.
بنیانگذار شرکت به وی گفت که بهترین مهندسان این مجموعه مأمور شدهاند تا مشکل مقابله با پهپادهای شاهد را حل کنند.
طرح اولیه پهپاد شاهد شامل یک ملخ در قسمت انتهایی و یک کلاهک جنگی در نوک آن میشد. اما روسیه خیلی زود تولید نسخههای بومی خود از پهپادهای شاهد را آغاز کرد و با افزودن قابلیتهای جدید، آنها را سریعتر، مخربتر و مقابله با آنها را دشوارتر ساخت.
در ۱۰ ماه نخست سال ۲۰۲۴، بیش از شش هزار فروند از این پهپادها به سمت اوکراین پرتاب شدند.
در ابتدا، سربازان اوکراینی تلاش میکردند با استفاده از مسلسل آنها را سرنگون کنند و برای جستوجو در آسمان از نورافکن کمک میگرفتند. آنها همچنین هر زمان که امکان داشت، به سامانههای پیشرفته پدافند هوایی، مانند موشک پاتریوت، متکی بودند؛ سامانههایی که آمریکا و متحدانش در محمولههای محدود در اختیار اوکراین قرار داده بودند.
هر موشک پاتریوت چند میلیون دلار هزینه داشت و اوکراین مجبور بود این موشکها را برای مقابله با تهدیدهای بزرگتری مانند موشکهای بالستیک روسیه ذخیره کند. این کشور توان مالی آن را نداشت که از چنین موشکهایی برای مقابله با پهپادهایی استفاده کند که قیمت هر فروندشان برای روسیه حدود ۳۵ هزار دلار تمام میشد.
برای مهندسان شرکت اسکایفال، چالش اصلی به سرعت پرواز مربوط میشد. هیچیک از پهپادهای این شرکت بهاندازه کافی سریع نبودند که بتوانند به پهپادهای شاهد برسند و از پشت با آنها برخورد کنند و آنها را منهدم سازند.
بنیانگذار شرکت در حالی که مجموعهای از ویدئوهای بیکیفیت را در تلفن همراهش مرور میکرد و پهپادهای ساخت شرکت خود را نشان میداد که در آسمان به دنبال پهپادهای شاهد تعقیبشان میکردند، به خبرنگار آتلانتیک گفت: بالاخره به این هدف میرسیم. قطعاً میتوان این مشکل را حل کرد.
تنها چند ماه بعد، چندین شرکت اوکراینی، از جمله اسکایفال، موفق شدند این مشکل را حل کنند و طیف متنوعی از پهپادهای رهگیر برای سرنگونی پهپادهای شاهد توسعه دهند.
این پهپادها نامهای مختلفی داشتند؛ از جمله «اختاپوس»، «استینگ» و «بولت»، اما طراحی آنها شباهت زیادی به یکدیگر داشت. هرکدام شبیه یک فلاسک بزرگ بودند که ملخهایی به قسمت پایه آنها متصل شده بود. قیمت هر فروند نیز تنها چند هزار دلار بود؛ بسیار کمتر از قیمت یک پهپاد شاهد، چه رسد به یک موشک پاتریوت.
این پهپادها را میشد از یک زمین خالی یا از قسمت عقب یک کامیون به پرواز درآورد.
اوکراین برای شناسایی اهداف این پهپادهای رهگیر، شبکهای از حسگرهای صوتی نیز ایجاد کرد که با گوش دادن به صداهای محیط، صدای پهپادهای شاهد در حال نزدیک شدن را تشخیص میدادند.
ساخت این حسگرها به دانش مهندسی پیچیدهای نیاز نداشت. برخی از آنها چیزی جز تلفنهای هوشمندی نبودند که به میلههای بلند متصل شده بودند.
هرگاه میکروفون این حسگرها صدای یک پهپاد شاهد را دریافت میکرد، نیروهای پدافند هوایی اوکراین یک پهپاد رهگیر را به پرواز درمیآوردند تا آن را منهدم کند.
ارتش اوکراین سال گذشته هزاران فروند از این پهپادهای رهگیر را خریداری و مستقر کرد. دیری نگذشت که این پهپادها عملاً تهدید ناشی از شاهدها را خنثی کردند و بر اساس برآوردهای رسمی، بیش از ۹۰ درصد آنها را سرنگون ساختند.
توجه متحدان اوکراین به فناوری پهپادهای رهگیر
اوکراینیها شروع به اطلاعرسانی درباره این دستاورد کردند. پاییز و زمستان گذشته، شرکت اسکایفال بهطور مرتب مقامهای کشورهای غربی را برای بازدید از کارخانه تولید پهپادهای رهگیر خود دعوت میکرد.
برخی از نخستین بازدیدکنندگان، از یکی از فرماندهیهای وابسته به ارتش آمریکا به نام «گروه کمکهای امنیتی اوکراین» یا به اختصار SAG-U آمده بودند.
دفتر مرکزی این گروه در ویسبادن قرار دارد و افسران آن در مرکز تفریحی پایگاه فعالیت میکنند. کابلهای رایانهای روی کف سالن ورزشی آنها کشیده شدهاند و از زیر میزهایی عبور میکنند که روی خطوط قدیمی و بلااستفاده سالن بولینگ قرار گرفتهاند.
متحدان اوکراین به این موضوع توجه نشان دادند.
بر اساس دستوری از پنتاگون که به دوران دولت جو بایدن بازمیگشت، ژنرالهای آمریکایی بهندرت اجازه پیدا میکردند به اوکراین سفر کنند؛ زیرا رئیسجمهور بایدن نگران بود که کرملین حضور آنها در این کشور را اقدامی تحریکآمیز تلقی کند.
بااینحال، پنتاگون به برخی افسران گروه فرماندهی نیروهای آمریکا در اوکراین اجازه میداد که بهطور منظم و دورهای به اوکراین سفر کنند.
اهداف این سفرها، افزون بر تسهیل تحویل تسلیحات و اطلاعات نظامی آمریکا، حول یک ضرورت اساسی میچرخید: ارتش آمریکا باید از جنگ اوکراین درس میگرفت. میزبانان اوکراینی، آمریکاییها را به بازدید از نوآورانهترین کارخانهها، یگانهای پهپادی و مراکز فرماندهی این کشور میبردند.
یکی از افسرانی که در این بازدیدها حضور داشت، به آتلانتیک گفت: همه کارهایی که آنها انجام میدهند عالی نیست؛ اما ما باید بدانیم از کدام قابلیتهایشان میتوانیم استفاده کنیم.
برای تدوین نظاممند و گسترش این آموختهها، چندین گروه تهیه انواع گزارشهای طبقهبندیشده و غیرطبقهبندیشده را آغاز کردند؛ گزارشهایی که چندین بار در هفته برای مخاطبان مختلف ارسال میشدند. هدف از تهیه این گزارشها، تکمیل تلاشهای دوناهو برای انتقال درسهای جنگ اوکراین به فرماندهان عالیرتبه نظامی بود. برخی از اسناد توجیهی تهیهشده درباره اوکراین، فهرست توزیعی با بیش از ۲ هزار نام داشتند که مقامهای دولتی و فرماندهان ارشد نظامی کشورهای متحد آمریکا را نیز شامل میشدند. حتی گروهی از افسران مستقر در ویسبادن، متشکل از کارشناسان روسیه که اعضای آن بهصورت دورهای تغییر میکردند و خود را «ترویکا» مینامیدند، کتابی با عنوان «روسیه چگونه میجنگد»، نوشتند تا مجموعه آموختههای خود را در آن گردآوری کنند.
از میان تمام نوآوریهای اوکراین، تعداد کمی از آنها به اندازه پهپادهای رهگیر شاهد، ارزشمند و در عین حال آسان برای الگوبرداری و تولید به نظر میرسیدند.
زمانی که این رهگیرها تابستان گذشته برای نخستین بار در میدان نبرد ظاهر شدند، تنشهای آمریکا با ایران به مرحله جنگ آشکار رسیده بود. آمریکا و اسرائیل در ژوئن ۲۰۲۵ مجموعهای از حملات را علیه تأسیسات هستهای ایران انجام دادند. واکنش تهران چندان دلیلی برای نگرانی جدی در اختیار آمریکا قرار نداد: ایران موشکهایی به سوی اسرائیل و یک پایگاه نظامی آمریکا در قطر شلیک کرد. سامانههای پدافند هوایی آمریکا و متحدانش که به سامانه پاتریوت متکی بودند، موشکهای در حال حرکت به سوی پایگاه آمریکایی را رهگیری و منهدم کردند. این تبادل آتش در کاخ سفید و پنتاگون موجب تقویت این اطمینان شد که قدرت هوایی آمریکا میتواند بهراحتی ایران را شکست دهد.
بااینحال، برخی افراد در داخل ارتش آمریکا همچنان آماده شدن برای احتمال تشدید تنشها از سوی ایران را اقدامی عاقلانه میدانستند. تهران علاوه بر زرادخانه موشکی خود، ذخایر عظیمی از پهپادهای شاهد در اختیار داشت که بسیاری از آنها در تأسیسات زیرزمینی و دور از دسترس حملات هوایی آمریکا پنهان شده بودند. این پهپادها آنقدر ارزان و فراوان بودند که ایران میتوانست با استفاده از آنها ذخایر موشکهای پاتریوت و دیگر سامانههای پیشرفته پدافند هوایی آمریکا را بهسرعت تحلیل ببرد. دامنه اهداف بالقوه این پهپادها تمام پایگاههای آمریکا در خاورمیانه را در بر میگرفت و آنها همچنین میتوانستند هر کشتیای را که از تنگه هرمز، شریان اصلی انتقال نفت جهان، عبور میکند، تهدید کنند.
استقرار رهگیرهای ارزانقیمت برای مقابله با این سلاحها، اقدامی بدیهی به نظر میرسید. تا پایان سال گذشته، دوناهو این رهگیرها را از قبل در نیروهای تحت فرماندهی خود در اروپا ادغام کرده بود. افسران ارتش آمریکا در ویسبادن از همتایان خود در خاورمیانه خواسته بودند همین کار را انجام دهند.
هیچیک از افسران مستقر در ویسبادن هرگز توضیح روشنی دریافت نکردند که چرا دولت دونالد ترامپ این توصیه را نادیده گرفته است. بااینحال، آنها احساس میکردند که مقاومت واشنگتن دو دلیل اصلی دارد: تکبر و ملاحظات سیاسی.
در جریان مشاجره ترامپ و رئیسجمهور اوکراین، ولودیمیر زلنسکی، در دفتر بیضیشکل کاخ سفید در فوریه ۲۰۲۵، ترامپ به او گفت که کییف هیچ برگ برندهای برای بازی کردن ندارد. آن دیدار، لحن تازهای به روابط آنها بخشید و در داخل دولت ترامپ این پیام را منتقل کرد که باید با اوکراین همچون کشوری نیازمند و متقاضی کمک رفتار شود، نه یک متحد. یکی از مقامهای ارشد اوکراینی درباره آن دوره به آتلانتیک گفت: در پنتاگون، هگست نمیخواست حتی کلمه اوکراین را بشنود.
افسران ارتش آمریکا در اروپا نیز فضای مسموم و مشابهی را احساس میکردند. یکی از آنها به آتلانتیک گفت اگر در پنتاگون نام اوکراین را به میان میآوردید، «اگر خیلی خوششانس بودید، با پوزخندی تحقیرآمیز روبهرو میشدید». در دوران دولت بایدن، لوید آستین، وزیر دفاع وقت آمریکا، هر هفته گزارشهایی درباره جنگ دریافت میکرد. اما پس از آنکه هگست مسئولیت پنتاگون را بر عهده گرفت، این جلسات توجیهی متوقف شدند. تقریباً تمام کمکهای نظامی آمریکا به اوکراین نیز قطع شد.
در میان مقامهای ارشد دولت ترامپ، سرانجام این دن دریسکول، وزیر نیروی زمینی ارتش آمریکا، بود که به سرسختترین مدافع اوکراین تبدیل شد. دریسکول در بهار ۲۰۲۵، طی سفری به ویسبادن، از دوناهو گزارشی مفصل درباره سامانههای تسلیحاتی اوکراین دریافت کرد. او بعدها درباره آن تجربه گفت: ناگهان انگار چراغی در ذهنم روشن شد.
دریسکول که پیشتر افسر ارتش بود، بهویژه تحت تأثیر نرمافزار فرماندهی و کنترل موسوم به «دلتا» قرار گرفت؛ سامانهای که اوکراین برای پردازش دادههای مناطق جنگی توسعه داده بود. این دادهها، از جمله اطلاعات حسگرهای صوتی را نیز شامل میشدند که صدای نزدیک شدن پهپادهای شاهد را تشخیص میدادند. این سامانه نقشهای تعاملی در اختیار نیروهای نظامی قرار میداد که سربازان میتوانستند با استفاده از آن میدان نبرد را زیر نظر بگیرند و در لحظه به تحولات واکنش نشان دهند.
نه ماه پس از سفرش به ویسبادن، دریسکول با همکاری دوناهو و چند نفر دیگر، نخستین یگان آزمایشی پهپادی ارتش آمریکا را تأسیس کرد؛ یگانی با نام «گردان تهاجمی بدون سرنشین». این یگان که حدود ۶۰۰ سرباز مستقر در ایتالیا را در بر میگرفت، مأموریت داشت با همکاری مشاوران اوکراینی، پهپادهای پیشرفته و روشهای مقابله با آنها را توسعه دهد.
تقریباً در همان زمان، زلنسکی و ترامپ مذاکراتی را برای دستیابی به توافقی درباره خرید پیشرفتهترین تجهیزات نظامی اوکراین از سوی آمریکا آغاز کردند. زلنسکی به روزنامه نیویورک پست گفت: مردم آمریکا به این فناوری نیاز دارند و شما باید آن را در زرادخانه تسلیحاتی خود داشته باشید.
اما پس از چند دور مذاکره، آمریکا پاییز گذشته این توافق را کنار گذاشت. یکی از مقامهای اوکراینی که در مذاکرات حضور داشت، در همان زمان به آتلانتیک گفت که این تصمیم ناشی از خودبزرگبینی آمریکاییها بود. به گفته او، پیام کاخ سفید در واقع چنین مضمونی داشت: «جایگاه خودت را بشناس. ما بزرگترین ارتش جهان را داریم. به هیچچیزی از طرف شما نیاز نداریم.»