روایت آتلانتیک از بحران مدیریت در پنتاگون
ناو هواپیمابر «یواساس آبراهام لینکلن» با عبور از ۲۴۰ روز استقرار مداوم در دریا، به نمادی از بحران مدیریت و بیتوجهی فرماندهی ارشد آمریکا به سلامت نیروهای نظامی تبدیل شده است؛ وضعیتی که با کمبود منابع حیاتی، ضعف در برنامهریزی لجستیکی و برخوردهای تحقیرآمیز مقامات عالیرتبه همراه است و وعده مراقبت از نیروهای «متحمل نبرد» را زیر سوال برده است.
به گزارش هممیهن آنلاین و به نقل از فراز، زمانی که من به عنوان یک افسر دونپایه در دریا مستقر بودم، از نقاط عطف برای ردیابی گذر زمان استفاده میکردم. هر روز اهمیت داشت: یک توقف در بندر، زمانی که فرصت استراحتی در خشکی از یکنواختی دریا داشتید؛ «مراسم عبور از خط» هنگام عبور کشتی از استوا (که متأسفانه در آخرین لحظه برای کشتی من لغو شد)؛ و در نهایت، تاریخی که میدانستم بدون توجه به هر چیزی، به خانه بازخواهم گشت. حتی در بدترین روزها، آن نقطه پایان به من کمک میکرد تا بر مأموریت تمرکز کنم و دلیلی برای امیدوار بودن داشته باشم.
ناو یواساس آبراهام لینکلن در ماه نوامبر بندر اصلی خود، سندیگو، را ترک کرد و قرار بود در ماه مه به خانه بازگردد. این اتفاق رخ نداد. در اواسط این ماه، این ناو از ۲۴۰ روز استقرار مداوم در دریا فراتر رفت؛ یکی از طولانیترین دورههای استقرار ثبتشده؛ و تنها یک توقف کاری کوتاه در بندر در اوایل ماه گذشته داشت، جایی که به نظر میرسد ملوانان اجازه پیادهشدن نداشتند و با دیدن خشکی، همچنان در دریا ماندند. ۵۰۰۰ ملوان و تفنگدار دریایی مستقر در این ناو در حال انجام عملیاتهای جنگی مداوم بودهاند و با تمدید پیدرپی مأموریت و دسترسی غیرقابلاطمینان به غذا، لوازم بهداشتی اولیه و پست مواجه بودهاند.
این کشتی نام رئیسجمهوری را بر خود دارد که در دومین سخنرانی تحلیف خود قول داد از کسانی که «نبرد را متحمل شدهاند» و خانوادههایشان مراقبت کند. رفتار با افراد حاضر در این ناو آن قول را زیر پا میگذارد؛ و این محدود به همین یک کشتی در این استقرار بسیار طولانی نیست. بلکه بحران لینکلن الگویی از بیاعتنایی و بیرحمی نسبت به پرسنل نظامی را روشن کرده است، افرادی که سوگند یاد کردهاند از قانون اساسی ایالات متحده آمریکا حمایت و دفاع کنند. آنها متعهد شدهاند که در مسیر خطر قدم بگذارند، اما نه اینکه مورد غفلت قرار گیرند یا با بیاحترامی از سوی بالاترین سطوح زنجیره فرماندهی مواجه شوند.
ارتش سابقاً درک میکرد که رفاه نیروها برای توانایی انجام وظیفه آنها مرکزی است؛ و بهبود کیفیت زندگی برای افراد در نیروهای مسلح نه فقط یک امر مطلوب، بلکه یک ضرورت است. از سال ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۳، من به عنوان مدیر موقت تابآوری نیرو در وزارت نیروی دریایی خدمت کردم، جایی که به عنوان بخشی از تلاشی برای حمایت از سلامت روان ملوانان و تفنگداران دریایی و کاهش خطر خودکشی آنها کار کردم. در تمام دولتها، هم رهبران نظامی و هم غیرنظامیان حرفهای به دنبال ترویج فرهنگ احترام در سراسر نیروهای مسلح بودهاند. بخشی از آن کار در دوران اولین دولت ترامپ در جریان بود: تغییری به سمت پیشگیری، ایجاد جوهای فرماندهی سالم تا مشکلات در وهله اول رخ ندهند و نه اینکه فقط پس از وقوع به آنها پاسخ داده شود. در دولت بایدن، کمیسیون بررسی مستقل در مورد تجاوز جنسی در ارتش، روشهایی برای گزارشدهی تجاوز و آزار جنسی در خارج از زنجیره فرماندهی ایجاد کرد و بازرسان مستقلی را برای آن شکایات فراهم کرد. این تلاشها نویدبخش بودند؛ نرخ تجاوز جنسی و خودکشی در سالهای اخیر کاهش یافته است.
ملوانان تابآور هستند و سعی میکنند با هرچه دارند بسازند. اما این واقعیت را تغییر نمیدهد که در لینکلن و جاهای دیگر، آنها در پناه برنامهریزی ضعیف یا عدم برنامهریزی هستند. گزارشهای اخیر نیویورکتایمز و دیگر رسانهها نشان داده است که مسائل لجستیکی لینکلن و دیگر کشتیها میتوانست از فوریه، زمانی که پایگاه اصلی در بحرین توسط یک حمله هوایی ایران آسیب دید و تلاشهای تدارکاتی به دیهگو گارسیا، جزیرهای در ۲۲۰۰ مایلی محل عملیات ناوها، منتقل شد، پیشبینی شود. این اطلاعات احتمالاً برای حفظ ظاهر و امنیت عملیاتی عمومی نشد. اگرچه رهبران وزارت دفاع ماهها زمان داشتند تا جایگزینهایی پیدا کنند، به نظر نمیرسد دولت برای طولانی شدن این درگیری برنامهریزی کرده باشد.
نیروی دریایی به رهبران تواناتری نیاز دارد؛ در عوض، یک خلأ رهبری مصنوعی از بالا به آن تحمیل میشود. در طول امسال، پیت هگست، وزیر دفاع، با مسدود کردن ترفیع نزدیک به ۲۰ دریاسالار، رهبری نیروی دریایی را تضعیف کرده است. او در ماه مه ۹ افسر را از لیست ترفیع یکستاره و سپس هفت نفر دیگر را در ژوئیه از لیست دوستاره حذف کرد؛ عمدتاً زنان و رنگینپوستانی که توسط هیئتی از همتایان خود انتخاب شده بودند. در میان کسانی که از دریافت ستاره دوم مسدود شدند: دریادار ایمی باوئرشمیت، اولین زنی که فرماندهی یک ناو هواپیمابر را بر عهده داشت، که بهطور اتفاقی همان یواساس آبراهام لینکلن بود که از ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۳ آن را هدایت کرد. برای اولین بار در بیش از یک دهه، احتمالاً امسال هیچ زن در حال خدمتی به درجه دریاسالاری نمیرسد و این موضوع عمدتاً به عنوان یک «مشکل زنان» نادیده گرفته میشود به جای اینکه به عنوان بحران رهبریای که هست، دیده شود.
هنگامی که خانوادههای ملوانان لینکلن شروع به صحبت با خبرنگاران کردند، شکایات آنها با تحقیر از بالا مواجه شد. شان پارنل، سخنگوی پنتاگون، گفت که «چالشهای مشروع یک استقرار جنگی طولانی در حال تبدیل شدن به یک روایت دروغین است» و به استقرار جنگی زمینی خود به عنوان مدرکی اشاره کرد که ملوانان باید سرسختتر شوند. هگست، «رسانههای بیپروا و بیشرم آمریکایی» را مقصر دانست. حساب واکنش سریع وزارتخانه به گزارشها درباره کمبود غذا با ارسال دو باره پستی پاسخ داد که ملوانان بستنی داشتند. وقتی از رئیسجمهور ترامپ پرسیده شد که آیا استقرار لینکلن بیش از حد طولانی شده است، پاسخ او این بود: «هنوز به اندازه کافی طولانی نیست.»
من نمیدانم وقتی یک ملوان دونپایه این اظهارات را میشنود، چه احساسی دارد. اما در ارتش ضربالمثلی وجود دارد که رهبری لحن را تعیین میکند و هنگامی که ارشدترین رهبران در بهترین حالت بیتفاوت و در بدترین حالت بیرحم هستند، بسیاری درک خواهند کرد که این استاندارد مجاز است. همان رهبرانی که با صدای بلند خواستار حمایت کشور از نیروها هستند، خود چنین کاری نمیکنند؛ و در ژوئن، این بیاحترامی کتبی شد: وزارت دفاع یک یادداشت غیرعمومی در مورد فرصتهای برابر نظامی و آزار و اذیت صادر کرد که گزارش رسمی آزار و اذیت را برای فرماندهان آسانتر میکند تا آن را رد کنند و علیه افشاگران تلافی کنند. اگرچه اعضای نیروها دستورات را اجرا میکنند - و من در طول سالها در حالی که یونیفرم پوشیده بودم کارهای زیادی انجام دادم که شخصاً با آنها مخالف بودم - احترام به فرمانده کل قوا و رهبران نظامی نباید مشروط باشد. اکثر پیشینیان آنها مراقبت از کسانی را که به مسیر خطر میروند، به عنوان یک وظیفه مقدس درک میکردند.
ناو یواساس آبراهام لینکلن به خانه بازخواهد گشت. کشتی دیگری جایگزین آن خواهد شد. اما بازگشت به خانه فقط یک روز نیست. برای برخی ملوانان، این روند تا پایان عمر ادامه خواهد داشت. از آنها انتظار میرود که به روال عادی بازگردند: آموزش، رسیدگی به وضعیت مادی کشتی خود، رفتن به فرماندهیهای جدید. آنها همچنین ممکن است به ایالت جدیدی نقل مکان کنند (قرار است بندر اصلی لینکلن از سندیگو به برمارتون، واشینگتن تغییر یابد)، با خانوادههای خود ارتباط برقرار کنند و با سرعت جدیدی از زندگی سازگار شوند. اینگونه است که نیروی دریایی عمل میکند.
تیمهای سیل (SEAL) نیروی دریایی یک دوره خنکشدن پس از استقرار دارند: زمانی برای خانواده، درمان، هر چیزی که برای آماده شدن برای دفعات بعد نیاز دارید. بقیه نیروی دریایی هیچ معادل مشابهی ندارد. اینکه آیا یک ملوان میتواند به امور خانه رسیدگی کند یا مشاوره بگیرد، کاملاً به فرماندهی فوری او بستگی دارد، به این معنی که به رئیس او بستگی دارد؛ و برای بسیاری، چراغ چکموتور تا سالها روشن نخواهد شد. این برای من درست بود. پیتیاسدی (اختلال استرس پس از سانحه) ناشی از سه استقرار من و برخی تجربیات تروماتیک غیرجنگی واقعاً تا دو سال پس از ترک خدمت فعال ظاهر نشد، بخشی به این دلیل که دیگر در میانه آن نبودم.
نیازهای این ملوانان سپس با یک قربانی دیگر دولت ترامپ برخورد خواهد کرد: سیستم تضعیفشده امور کهنهسربازان. وزارت امور کهنهسربازان (VA) سال گذشته نزدیک به ۳۰ هزار موقعیت شغلی را حذف کرد. «وار هورس» درباره سیاستهای مراکز درمانی VA گزارش داد که توصیه میکرد اکثر بیماران پس از تنها هشت جلسه از درمان مرخص شوند (بسیاری از ارائهدهندگان معتقدند این تعداد بسیار کم است)، رویکردی که VA پذیرش آن را تکذیب کرده است. VA از آغاز دولت بیش از ۱۲۰۰ ارائهدهنده سلامت روان را از دست داده است و تقاضا در حال افزایش است. بیانیه مأموریت این وزارتخانه خود قول رئیسجمهور لینکلن است. پلاک برنزی خارج از مقر آن در واشینگتن دی. سی. کلمات او را حمل میکند: «برای مراقبت از کسی که نبرد را متحمل شده و برای بیوه و یتیم او.» این قولی نیست که دولت امروز به آن عمل کند.
به کانال تلگرام هم میهن بپیوندید
به کانال بله هم میهن بپیوندید
به کانال روبیکا هم میهن بپیوندید
