مثل همه، انتخابهای اشتباه هم داشت و در کلی فیلم بیسروته بازی کرد که حتی نامشان را نیز به یاد نمیآوریم. حرفهایی هم زد و مصاحبههایی هم کرد که کاش نمیزد و کاش نمیکرد. چه کنیم، گفت دیگر. گفت و فراموش شدند آن حرفها. فراموش میشوند.
حکمرانی اینترنت و قانونگذاری بر پلتفرمهای دیجیتال، از یک زمینه تخصصی در مطالعات اینترنت و رسانههای دیجیتال، به خطمقدم بحثهای علمی، سیاستگذاری و جامعهشناسی تغییر جهت داده و اینک این پرسشی اساسی است که نحوه نظارت دولتها بر اینترنت باید به چهنحوی باشد؟
واقع امر در قبال چنین صحبتهایی یا باید فقط تأسف خورد یا به همان تعجبی که جناب معاون اول دچار آن شده است، ادامه داد و در ضمن پرسید آقای عارف آخرین باری که شما و دولتمردان تعجب کردید، کی بود و کجا بود؟
«رابله و جهانش»، کتابی است نوشته میخاییل باختین که در آن این نظریهپرداز برجسته روسی سراغ رمان پنج جلدی فرانسوا رابله ـ نویسنده، پزشک، پژوهشگر، کشیش و غول فکری قرن شانزدهم فرانسه ـ که بهطور مختصر آن را «گارگانتوا و پانتاگروئل» مینامیم، میرود و بازنماییهای رابله از فرهنگ عامیانه و نگرش کارناوالی مندرج در نوشتههای او را موردتوجه قرار میدهد.
از هفدهم دیماه ۱۳۴۶ که تختی دیگر زنده نیست، این گمانهزنی که چه بر سر او در آن روزهای آخر آمد، یکی از عادتهای سالانه ما ایرانیان شده است.
همایون شجریان دیروز دوشنبه ۱۵دیماه، با انتشار متنی در صفحه اینستاگرام خود از این خبر داد که کنسرتهایش در اروپا را لغو کرده است.
پیکر بهرام بیضایی، کلمات و اندیشهی اوست. فیلمها و آثارِ نوشتاریِ اوست. او دو فیلم توقیفشده و یک فیلم کمتر دیدهشده دارد و هماکنون جلوی انتشار دستکم چهار کتابش را گرفتهاند.
ایران در یکدهه اخیر کم جنبشهای اعتراضی به خود ندیده است. از دیماه ۹۶ بگیر تا آبانماه ۹۸ و جنبش ۱۴۰۱ که هر یک خصوصیات ویژه خود را داشت و در عین تفاوتها، بیانگر وجود نارضایتی در میان اقشاری از جامعه به علل و دلایل مختلف بود.
۲۹ سال پیش در چنین روزی، عبدالجواد فلاطوری، فقیه مسلمان ایرانی و و فیلسوف اصفهانیتبار در شهر کلن آلمان درگذشت.
بهرام بیضایی «بزرگ بود» و البته اگرچه بیش از هرچیز، خود را با تاریخ و اسطوره مشغول داشت، «از اهالی امروز بود».
