پیکر بهرام بیضایی، کلمات و اندیشهی اوست. فیلمها و آثارِ نوشتاریِ اوست. او دو فیلم توقیفشده و یک فیلم کمتر دیدهشده دارد و هماکنون جلوی انتشار دستکم چهار کتابش را گرفتهاند.
ایران در یکدهه اخیر کم جنبشهای اعتراضی به خود ندیده است. از دیماه ۹۶ بگیر تا آبانماه ۹۸ و جنبش ۱۴۰۱ که هر یک خصوصیات ویژه خود را داشت و در عین تفاوتها، بیانگر وجود نارضایتی در میان اقشاری از جامعه به علل و دلایل مختلف بود.
۲۹ سال پیش در چنین روزی، عبدالجواد فلاطوری، فقیه مسلمان ایرانی و و فیلسوف اصفهانیتبار در شهر کلن آلمان درگذشت.
بهرام بیضایی «بزرگ بود» و البته اگرچه بیش از هرچیز، خود را با تاریخ و اسطوره مشغول داشت، «از اهالی امروز بود».
«خوشبختانه به نظر من ما باید از ترکها، دولت و مردم ترکیه تشکر کنیم که واقعاً مولانا را در دل خودشان پرورش دادند و مکتب مولانا را حداقل نگه داشتند. اگر مولانا در ایران بود این هم از بین رفته بود. مطمئن باشید.»
«یکبار در بهشت بیدار شدیم» مجموعهای از شعرهای نجوان درویش، شاعر، منتقد و روزنامهنگار فلسطینی است که بین سالهای ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۳ میلادی سروده شده و اولینبار با عنوانNothing More to Lose در نیویورک به چاپ رسیده است.
دومین بخش حاشیهساز برنامههای یلدایی صداوسیما اما به حضور محمدرضا حیاتی در برنامه «برمودا» بازمیگردد.
جنم این جهان با بحران ساخته شده است و به قول روایتهای مذهبی، نطفه آدمیزاد نیز با گناه نخستین بسته شده است. ازاینمنظر تنها دانشی که ظرفیتهایی در درون خود برای بهرسمیتشناختن این بحران، مستتر دارد، سیاست است.
از نظر نویسنده کتاب «نبرد قدرت در ایران دوره جمهوری اسلامی»، ماندگاری جمهوری اسلامی و تداوم نیمقرنه قدرت روحانیت، چهار عامل عمده دارد.
یغمایی اینک ۷۹ سال سن دارد و بیراه نیست، بگوییم بیش از ۷۰ سال از عمرش را با موسیقی گذرانده است، چه زمانیکه در کودکی به یادگیری ساز سنتور مشغول شد، چه بعدتر که به گیتار گرایش پیدا کرد و نقش او با گیتاری در دست، به یکی از شمایل خاطرهساز موسیقی ایرانی بدل شد
