همه رفتند، فقط ایران ماند؛ چرا تاج و قلعهنویی استعفا نمیدهند؟
در حالیکه بسیاری از تیمهای حاضر در جام جهانی ۴۸ تیمی پس از ناکامی در مرحله گروهی با موجی از استعفا و تغییرات مدیریتی روبهرو شدند، در فوتبال ایران هنوز هیچ واکنش رسمی از سوی فدراسیون فوتبال و کادر فنی تیم ملی دیده نمیشود.
خبرنگار؛ مهسا حسینی
تیم ملی ایران با سه تساوی و کسب تنها ۳ امتیاز از صعود به مرحله حذفی بازماند؛ آن هم در گروهی که روی کاغذ از تیمهایی مانند نیوزیلند، مصر و بلژیک تشکیل شده بود و انتظار میرفت مسیر هموارتری برای صعود داشته باشد.
این ناکامی در شرایطی رقم خورد که در ساختار جدید جام جهانی، حتی ۸ تیم برتر سوم گروهها نیز شانس صعود داشتند، اما ایران نه در جمع تیمهای اول و دوم قرار گرفت و نه توانست از سهمیه تیمهای سوم استفاده کند. پیش از آغاز رقابتها، امیر قلعهنویی وعده کسب حداقل ۴ امتیاز و صعود از گروه را مطرح کرده بود و مهدی تاج نیز بارها از هدفگذاری برای رسیدن به مراحل بالاتر سخن گفته بود؛ وعدههایی که در نهایت با واقعیت زمین مسابقه فاصله زیادی داشت.
در نقطه مقابل، در فوتبال جهان نمونههای متعددی از پذیرش مسئولیت دیده میشود؛ در کرهجنوبی سرمربی پس از حذف استعفا کرد، در اسکاتلند استیو کلارک با وجود قرارداد بلندمدت از سمتش کنار رفت و در عربستان نیز رئیس فدراسیون فوتبال پس از ناکامی تیم ملی استعفا داد. این رفتارها به عنوان بخشی از استاندارد مدیریتی فوتبال مدرن شناخته میشود.
با این حال در ایران، سکوت مدیریتی ادامه دارد و هیچ نشانهای از استعفا یا حتی پذیرش رسمی مسئولیت دیده نمیشود. همین موضوع باعث شده فشار افکار عمومی بر فدراسیون فوتبال و کادر فنی افزایش پیدا کند؛ بهخصوص بر مهدی تاج و امیر قلعهنویی که حالا بیش از هر زمان دیگری زیر ذرهبین قرار گرفتهاند.
به کانال تلگرام هم میهن بپیوندید
به کانال بله هم میهن بپیوندید
به کانال روبیکا هم میهن بپیوندید
