چرا قطر دست از میانجیگری برنمی‌دارد؟
میانجیگری مستمر قطر، با وجود حملات سنگین موشک ی تهران، برای پایان جنگ، تنها دیپلماسی نیست؛ دفاع از ثروت، امنیت، استقلال و موازنه منطقه‌ای خویش است.
قطر دولتی جوان است؛ عمر استقلالش از عمر یدالله کریمی‌پور بسیار کوتاه‌تر است! در ۱۹۷۱، هنگام استقلال، جمعیتش تنها حدود ۱۳۱ هزار نفر و تولید ناخالص داخلی‌اش کمتر از ۴۰۰ میلیون دلار بود. در ۲۰۲۵، جمعیت به حدود ۳ میلیون نفر، GDP به ۲۱۵ میلیارد دلار و GDP سرانه به بیش از ۷۲ هزار دلار رسید. یعنی GDP اش حدود ۲۵ برابر و در آمد سرانه اش ۵۵۶ برابر شد. جمعیتش نیز ۲۳ برابر. جهشی خیره‌کننده و بی مانند در سراسر گیتی.
یکی از عوامل مهم این تحول، بهره‌برداری از میدان گازی پارس جنوبی (گنبدشمالی قطر خوانده)، یعنی میدان مشترک با ایران. توسعه این ثروت مشترک، در کنار سرمایه‌گذاری، مدیریت و صادرات LNG، قطر را به غول جهانی گاز تبدیل کرد.
ولی مساله تنها اقتصاد نیست. عربستان مهم‌ترین تهدید تاریخی استقلال سیاسی قطر در میان همسایگان بوده است. محاصره چهار‌ساله ۲۰۱۷ تا ۲۰۲۱ این واقعیت را آشکار کرد.
برای دوحه، جمهوری اسلامی تنها یک همسایه نیست؛ شریک میدان عظیم گازی و یکی از ارکان موازنه ژئوپلیتیکی ی خلیج فارس است. حمایت تهران از قطر حتی سریعتر از آنکارا و واشنگتن بوده است.
از این منظر، میانجیگری مستمر قطر، با وجود حملات سنگین موشک ی تهران، برای پایان جنگ، تنها دیپلماسی نیست؛ دفاع از ثروت، امنیت، استقلال و موازنه منطقه‌ای خویش است. بی‌ثباتی یا فروپاشی جمهوری اسلامی می‌تواند برای دوحه هزینه‌ای راهبردی داشته باشد.
*منبع: کانال تلگرامی نویسنده
به کانال تلگرام هم میهن بپیوندید
به کانال بله هم میهن بپیوندید
به کانال روبیکا هم میهن بپیوندید
