پشت دیوارهای درگیری چه می‌گذرد
به اغلب احتمال، مشکل تنها مهار ایران نیست؛ تعیین جایگاه ایران در نظم آینده اوراسیاست.
درگیری ایران و آمریکا به پرونده هسته‌ای یا رفتار منطقه‌ای تهران محدود نمی شود. ایران جای تلاقی چند محور استراتژیک است:
۱. محدود کردن دسترسی استراتژیک پکن به انرژی خلیج فارس و تضعیف ابتکار کمربند و جاده
۲. کاستن از عمق نفوذ مسکو در خزر، قفقاز و آسیای مرکزی و تضعیف ظرفیت همکاری استراتژیک تهران و مسکو.
۳. شکل‌دادن به نظمی که در آن اسرائیل و متحدان عرب آمریکا جایگاه امنیتی و استراتژیک متفاوتی داشته باشند.
۴.اثرگذاری بر مسیرهای ترانزیتی خاوری-باختری و شمالی-جنوبی، به‌ویژه در قفقاز، خزر و پیوند هند با اروپا.
۵. تثبیت برتری آمریکا در اقیانوس هند، خلیج فارس و آبراه‌های انرژی و جلوگیری از گسترش نفوذ دریایی چین و روسیه.
۶. جلوگیری از همگرایی چین، روسیه و ایران در بلوکی مستقل که بتواند با نظم تحت رهبری آمریکا رقابت کند.
۷. ممانعت از اینکه ایران به قدرتی مستقل با نگاه به شرق، قفقاز، آسیای مرکزی و اقیانوس هند تبدیل شود.
البته پکن و مسکو از کاهش نفوذ آمریکا استقبال می‌کنند، ولی هیچکدام خواهان جنگی نیستند که اقتصاد جهانی، صادرات انرژی و ثبات پیرامونشان را مختل کند. چین به‌ویژه از تعهد نظامی مستقیم به جمهوری اسلامی پرهیز کرده و پرهیز خواهد کرد.
به اغلب احتمال، مشکل تنها مهار ایران نیست؛ تعیین جایگاه ایران در نظم آینده اوراسیاست. پرسش اصلی این است که ایران با جغرافیای کلیدی‌اش حلقه‌ای از نظم تحت رهبری آمریکا خواهد شد، یا همچنان قطبی مستقل و شرق‌گرا در توازن قدرت میان شرق و غرب باقی می‌ماند.
*منبع: کانال تلگرامی نویسنده
به کانال تلگرام هم میهن بپیوندید
به کانال بله هم میهن بپیوندید
به کانال روبیکا هم میهن بپیوندید
