میراث شوم رئیس دانشگاه

شنیدم که صدرالدین شریعتی بر اثر سکته قلبی فوت کرده است. سال ۸۸ که برای کارشناسی‌ارشد وارد دانشگاه علامه شدم، او در اوج تثبیت قدرتش بود. چهار سال قبل‌تر به ریاست بزرگ‌ترین دانشگاه علوم انسانی خاورمیانه (احتمالاً فقط از نظر تعداد دانشجو) رسیده بود و یقین داشت که چهار سال دیگر هم در این سمت خواهد ماند.

تا قبل از مهر ۸۸ هیچ تصوری از آن روزهای دانشگاه علامه نداشتم. علامه انتخاب سوم یا چهارم اکثر دانشجویان برای مقاطع بالاتر بود؛ بعد از دانشگاه تهران، شهید بهشتی و یا تربیت مدرس. قبول‌شدن در انتخاب سوم از ذوق من نکاست، اما تنفس در هوایی که بعد از انتخابات به وجود آمده بود و در سیاه‌چاله‌ای که صدرالدین شریعتی از علامه ساخته بود، چرا.

بعد از مدتی ترجیح دادم پرسه‌گرد دانشگاه‌های دیگر باشم تا دانشجوی دانشگاه علامه. شریعتی فضای دانشگاه را به اتاق گازی تبدیل کرده بود که تنها اعوان و انصار نزدیک به او می‌توانستند با ماسک‌هایشان در آن نفس بکشند.

بسیاری از بزرگان و ریشه‌داران در زمان او خار شدند و چه بی‌مایگانی که به صدر نشستند. هیچ ابایی نداشت از اینکه بورس‌های خارج از کشور و صندلی‌های هیئت علمی را به اقوام سببی و نسبی هم‌اندیشانش ببخشد.

بزرگ‌ترین افتخارش این بود که چند هزار کلاس درس دانشگاه علامه را تفکیک جنسیتی کرده است. همه فکر و ذکرش حول همین امور می‌گذشت. من تنها یک بار او را از نزدیک دیدم. جلو در دانشگاه حقوق و علوم سیاسی ایستاده بود و با پرخاش به دخترانی که مقنعه‌شان فقط کمی عقب بود اشاره می‌کرد و از مأموران حراستش می‌خواست کارت آن‌ها را ضبط کنند تا بعداً سر فرصت به حساب همه‌شان برسد. ای کاش حسابی در میان باشد. ای کاش لااقل پیش از رفتنش این را فهمیده بود که رفتار و گفتارش چه تأثیر منفی‌ای بر زندگی ده‌ها هزار دانشجو و استاد در تمام آن سال‌ها گذاشته است.

دانشگاه علامه بعد از او هم دیگر شبیه قبلش نشد. رئیس محافظه‌کار دولت روحانی می‌ترسید که دست‌زدن به میراث شوم شریعتی، به قیمت از دست رفتن صندلی‌اش تمام شود. مرده‌ریگ شریعتی در دانشگاه علامه دقیقاً همان میراث احمدی‌نژاد برای ایران است، در مقیاس یک دانشگاه.

*منبع: کانال تلگرامی پرسه

به کانال تلگرام هم میهن بپیوندید
به کانال بله هم میهن بپیوندید
به کانال روبیکا هم میهن بپیوندید