سیاست جنگ‌طلبانه در قبال ایران؛ علت اصلی موج آبی ۲۰۲۶
این انتخابات بار دیگر تأیید کرد که سازوکارهای نهادی آمریکا هنوز توان تصحیح مسیر را دارند.
نتایج انتخابات میان‌دوره‌ای ۲۰۲۶ ایالات متحده، فراتر از یک جابه‌جایی معمول قدرت، نشان‌دهندهٔ واکنش عمیق جامعهٔ آمریکایی به جهت‌گیری سیاست خارجی دولت ترامپ بود. دموکرات‌ها نه تنها کنترل مجلس نمایندگان را بازپس گرفتند، بلکه با پیشروی چشمگیر در سنا و فرمانداری‌های کلیدی، اکثریت هر دو مجلس را به دست آوردند. شکست سنگین جمهوری‌خواهان در ایالت‌هایی مانند میشیگان و اوهایو، و همچنین در ایالت‌های سنتی سرخ‌رنگ، این پیام را روشن کرد که رأی‌دهندگان حاضر نیستند هزینهٔ ماجراجویی‌های نظامی را بپردازند.
در این انتخابات، چندین «نخستین بار» تاریخی رقم خورد. عبدالسید (Abdul El-Sayed) در میشیگان به عنوان نخستین سناتور مسلمان آمریکا انتخاب شد. کیشا لانس باتمز در جورجیا نخستین زن سیاه‌پوست فرماندار یک ایالت شد. کریس پاپاس در نیوهمپشایر نخستین مرد آشکارا همجنس‌گرا در سنا شد و دب هالند در نیومکزیکو نخستین فرماندار زن بومی آمریکا نام گرفت. جینا هینوخوسا نیز در تگزاس به عنوان نخستین فرماندار لاتیناتبار این ایالت پیروز شد. این پیروزی‌ها نشان می‌دهد که جامعهٔ آمریکایی همچنان ظرفیت گسترش نمایندگی و گشودگی را حفظ کرده است.
با این حال، عامل تعیین‌کننده را باید در سیاست جنگجویانهٔ ترامپ نسبت به ایران جست‌وجو کرد. جنگ هشت‌ماهه‌ای که از اوایل ۲۰۲۶ آغاز شد، نه تنها بازار انرژی جهانی را مختل کرد و قیمت بنزین را به سطوح بی‌سابقه‌ای رساند، بلکه خاطرهٔ جنگ‌های بی‌پایان خاورمیانه را زنده کرد. نظرسنجی‌های خروجی نشان می‌داد که بخش قابل‌توجهی از رأی‌دهندگان، این جنگ را عامل اصلی نارضایتی خود می‌دانستند. افزایش هزینه‌های زندگی و احساس بی‌ثباتی ناشی از سیاست خارجی تهاجمی، حتی در ایالت‌های سنتی جمهوری‌خواه نیز تأثیر گذاشت و موج آبی را تقویت کرد.
ترامپ، همان‌طور که انتظار می‌رفت، سهم اصلی خود را در این شکست نپذیرفت. او مدعی شد که چون نامش روی برگهٔ رأی نبوده، نتایج بازتاب مستقیم سیاست‌های او نیست و حتی جنگ ایران را تنها «بخشی از ماجرا» خواند. این موضع‌گیری، بی‌شباهت به تلاش رهبران گذشته برای فرار از مسئولیت در دوره‌های شکست انتخاباتی نیست. با این حال، واقعیت میدانی نشان می‌دهد که رأی‌دهندگان آمریکایی، برخلاف ادعاهای او، هزینهٔ سیاست جنگ‌طلبانه را مستقیماً به حساب دولت او گذاشتند.
این انتخابات بار دیگر تأیید کرد که سازوکارهای نهادی آمریکا هنوز توان تصحیح مسیر را دارند. جامعه مدنی، رقابت سیاسی و نهادهای انتخابی، حتی در برابر فشارهای شدید، می‌توانند مسیر را تغییر دهند. موج آبی ۲۰۲۶ بیش از هر چیز، هشداری بود به اینکه سیاست خارجی ماجراجویانه، هرچقدر هم با شعارهای قدرت‌نمایی همراه باشد، در نهایت در صندوق رأی پاسخ خود را دریافت می‌کند.
به کانال تلگرام هم میهن بپیوندید
به کانال بله هم میهن بپیوندید
به کانال روبیکا هم میهن بپیوندید
