طلای جهانی در آستانه ۴۴۰۰ دلار؛ احتیاط کوتاهمدت، خوشبینی مشروط بلندمدت
قیمت جهانی طلا پس از یک دوره پرنوسان بار دیگر به محدوده ۴۴۰۰ دلار نزدیک شده است؛ تحلیلها از احتمال اصلاح کوتاهمدت قیمت حکایت دارد، اما عوامل بنیادی حمایتکننده از طلا همچنان پابرجا هستند.
به گزارش هممیهن آنلاین به نقل از خبر آنلاین، در آخرین معاملات هفته، طلای نقدی حدود ۴۳۸۰ دلار در هر اونس معامله شد و معاملات آتی کامکس نیز روی ۴۳۸۰.۴۰ دلار بسته شد؛ طلای آتی طی هفته حدود ۰.۹ درصد رشد کرد. بررسی گزارشهای رویترز، والاستریت ژورنال و ارزیابی بانکهای بزرگ نشان میدهد بازار طلا اکنون در نقطهای حساس قرار دارد.
یکی از مهمترین محرکهای اخیر طلا، تغییر انتظارات بازار درباره سیاست پولی فدرال رزرو آمریکا بوده است. طبق دادههای CME FedWatch که رویترز به آن استناد کرده، احتمال افزایش نرخ بهره در سپتامبر از ۵۵ درصد در هفته قبل به حدود ۳۳ درصد کاهش یافته است. از آنجا که طلا سود دورهای پرداخت نمیکند، هرچه نرخ بهره و بازده اوراق پایینتر باشد، هزینه فرصت نگهداری طلا کاهش یافته و جذابیت آن بیشتر میشود. ضعف دلار آمریکا نیز عامل مؤثر دیگری بوده است؛ کاهش ارزش دلار معمولاً خرید طلا را برای دارندگان سایر ارزها ارزانتر میکند.
با این حال، همه عوامل به نفع طلا نیستند. افزایش قیمت نفت میتواند تورم را بالا نگه دارد و فدرال رزرو را به سمت سیاست پولی سختگیرانهتر سوق دهد؛ اتفاقی که معمولاً برای طلا خبر خوبی محسوب نمیشود. در همین حال، رشد قابلتوجه طلا در هفتههای اخیر احتمال شناسایی سود و اصلاح مقطعی قیمت را افزایش داده است.
در نظرسنجی رویترز از ۲۹ تحلیلگر و معاملهگر، پیشبینی متوسط قیمت طلا برای سال ۲۰۲۶ به ۴۵۰۹ دلار در هر اونس کاهش یافته است؛ در حالی که در نظرسنجی سه ماه قبل این رقم ۴۹۱۶ دلار بود. با این وجود، خرید بانکهای مرکزی، تنشهای ژئوپلیتیکی، بدهی دولتها و نگرانی درباره ارزش پولهای ملی از مهمترین عواملی عنوان شدهاند که همچنان از قیمت طلا حمایت میکنند.
بر اساس این گزارش، سه سناریو برای ماههای آینده قابل ترسیم است: بازگشت به مسیر صعودی در صورت انصراف فدرال رزرو از افزایش نرخ بهره و تضعیف دلار، اصلاح قیمت در صورت افزایش تورم و بالا ماندن قیمت نفت، و در نهایت نوسان طولانی در محدوده حدود ۴۲۰۰ تا ۴۵۰۰ دلار که در کوتاهمدت محتملترین سناریو به شمار میرود. به طور کلی، تحلیل رسانههای خارجی بیشتر به سمت «احتیاط در کوتاهمدت و خوشبینی مشروط در بلندمدت» متمایل است و نقطه کلیدی بازار را نیز سیاست فدرال رزرو میدانند.