حملات اخیر ایران و آمریکا به مواضع یکدیگر، بار دیگر نشان داد که موانع موجود بر سر راه روند دیپلماتیک میان دو کشور جدی هستند. اگرچه باز شدن نسبی تنگه هرمز میتواند در کوتاه مدت، تا حدودی فشار را از روی زنجیرههای تامین کالا و انرژی بردارد. اما طبیعی است که این درگیریهای جسته و گریخته بر سر چگونگی گشایش تنگه هرمز، نه تنها حالا، بلکه در آینده نیز روند دیپلماتیک را به مشکل مواجه کند.
در ظاهر، اکثر کشورهای عربی خلیج فارس احتمالاً نقش سازندهای در اجرای یادداشت تفاهم، از جمله تسهیل مذاکرات، آزادسازی داراییهای مسدود شده، نظارت بر وضعیت تنگه هرمز و حتی تعهد به بازسازی و کمکهای سرمایهگذاری ایفا خواهند کرد.
پیش از رای گیری، روسیه فراتر از هشدارهای شفاهی اقدام به ترتیبات اقتصادی تنبیهی علیه ارمنستان، از جمله محدودیتهای واردات، تاخیر در مرزها و کمپینهای دیساینفورمیشن برای تضعیف پاشینیان طراحی شدهاند، کردهاست. پایتخت های اروپایی هم حمایت دیپلماتیک و مالی از دولت پاشینیان را افزایش داده اند.
اگرچه کشورهای خلیج فارس به سلاحهای پیشرفته و فراوان برای تلافی علیه ایران مجهز بودند، اما به اثربخشی اقدامات نظامی خود ایمان نداشتند. آنها خوب میدانستند که ورود به جنگ آشکار، داراییهای حیاتی انرژی و تأسیسات آب شیرینکن آنها را در معرض حملات ایران قرار میدهد و در مورد قابل اعتماد بودن تضمینهای امنیتی ایالات متحده علیه ایران تردید داشتند.
در سال ۲۰۲۶، محاسبات سیاسی بین بازیگران اصلی جهانی بهطور قابل توجهی امور بینالمللی را شکل خواهد داد. در این میان کلانروندهایی در حال شکلگیری هستند که به نظر میرسد در سال ۲۰۲۶، سمت و سوی تحولات بینالمللی را به شکلی مؤثر شکل خواهند داد.
اگرچه بازداشت نیکلاس مادورو، رئیسجمهوری ونزوئلا و خارج کردنش از این کشور، با هدف تغییر رژیم در این کشور انجام شده اما محتمل است که این اقدام آمریکا خلأ رهبری در ونزوئلا ایجاد کرده و بیثباتی و نآرامیهای خشونتآمیز در این کشور را در هفتههای آینده به دنبال داشته باشد.
ظاهراً ایالات متحده معتقد است که حفظ امنیت نیمکره غربی فقط با تسلط نظامی حاصل نمیشود بلکه باید این منطقه را از دولتهای ضدآمریکایی پاک کرد.
امارات متحده عربی مدتی است که در یمن یک استراتژی تهاجمی را علیه حوثیها به اجرا گذاشته است.
جنگ و درگیری نظامی با هم تفاوت دارند. مهمترین تفاوت میان جنگ و درگیری، در مفهوم زمان تجلی مییابد.
خاورمیانه، بیثباتترین منطقه در نظم فعلی بینالملل است. این بینظمی بزرگترین مانع در مقابل آمریکا برای عملی کردن استراتژی واگذارکردن بار امنیت منطقه به دوش قدرتهای منطقهای است.
