مسئله اصلی‌ام با دوستانی که در تصویر می‌بینید این است که مگر همین چند دقیقه پیش صدای آن خانم محترم را که اول نوشته عرض کردم نشنیدید. اصلا آن خانم را بیخیال حقیقتا پیش خودتان چه فکری می‌کنید که هنوز چرخ‌های طیاره به زمین نرسیده شما تیک آف می‌کنید و از صندلی‌تان بلند می‌شوید؟
خبر اضافه شدن «امیر جدیدی» به لیست بازیگران فیلم زوزه به کارگردانی «امید شمس» است. زیر خبر هم نوشته پس معلوم شد چرا کمتر به روزنامه سر می‌زنی.
حقیقتش را بخواهید از لحظه‌ای که چشمم به عکس افتاد مهر عجیبی به دلم نشست. من حتی آدم حسودی هم نیستم اما بین خودمان باشد به خودم آمدم و دیدم دارم به آقای معلم و عشقش به این شغل شریف حسودی می‌کنم.
گزارش تصویری در خبرگزاری ایرنا منتشر شده که خبر از نابودی بافت تاریخی کرمان می‌دهد. من اما عکس را به خاطر کارتن‌های موزی که روی هم تلنبار شده انتخاب کردم.
ما به حرمت همه آن ده نفری که از صبح دیروز برای عکس‌نوشت این تصویر را فرستاند و به حرمت همه زنان در انتظار آنچه شرط بلاغ بود را نوشتیم. شمای مسئول هم خواه پند بگیر، خواه ملال.
باورم نمی‌آمد که از شنیدن خبر مرگ یک هنرمند، آن هم بازیگری که در چند سکانس از یک فیلم دیده بودم اینقدر پریشان شوم. خبر مرگ احمد احمدپور(محمدرضا نعمت‌زاده) در ۴۶ سالگی اما خراب عالمم کرد.
یکی از ویژگی‌های عکاسان مطبوعاتی که در خبرگزاری‌های ایران مشغول به‌کارند تبحر ویژه در عکاسی از مراسم تشییع جنازه بزرگان است.
اگر هدف حقیقی شهرداری ترویج فرهنگ صرفه‌جویی است، لازم بود تصویری از دل واقعیت‌های روزمره و تجربه‌ی واقعی مردم بیرون بیاید، نه از دل هوش مصنوعی و لبخندهای بی‌روح و گردن‌آویزهای گلی.
عکس‌ها و گزارش‌های منتشر شده را می‌بینم و دلم می‌خواهد زیر هر کدام از عکس‌ها و پست‌هایی که ملت و رسانه‌هایی آمریکایی منتشر کرده‌اند مِنشِنشان کنم و بنویسم خودتان کردید که لعنت بر خودتان باد. شمایی که با ندانم کاری و بی مسئولیتی دیوانه‌ای را به جان جهان انداختید و آسایش و آرامش را از عالمی گرفتید.
وقتی یکی از بزرگان مملکتی سوار دوچرخه می‌‌شود و رکاب می‌زند دنبال چه معنایی است؟ گاهی این رکاب زدن نشانه ساده‌زیستی، مردمی بودن، حفاظت از محیط زیست، تشویق مردم به ورزش و سلامتی یا حتی یک پیام سیاسی، اجتماعی است.
