در همین یکی، دو روز، درباره ابراهیم نبوی فراوان نوشته‌اند. از دوستان قدیمی‌اش تا کسانی که طرفدار و خواننده عادی آثارش بودند و آنانی که در غربت و مهاجرت رنجش دادند، ناسزایش گفتند و امروز در رثایش می‌نویسند و در عزاداری ظاهری‌شان دست‌شان برسد عرض و آبروی او را هم می‌برند.
می‌دانم که مملکت هزار مشکل دارد که دزدی‌های آقای دکتر باستان‌شناس جعلی در آنها گم است، اما در همین مضایق و گرفتاری‌ها بارها و بارها گنج‌های ملی ما به تاراج رفته است. هزاران قطعه آثار بسیار ارزشمند ایرانی که در مجموعه‌های شخصی و موزه‌های خارج از کشور نگهداری می‌شوند، در زمان‌های مشابه از ایران به تاراج رفته‌اند.
میهن، مادر و سفره، برای من رابطه‌ای ناگسستنی با هم دارند. ایران، مادری است که هویت ما تمام و کمال پیوسته اوست. هیچ‌کدام از ما نمی‌توانیم خود را از این ماهیت جدا کنیم.
حامیان فیلترینگ می‌دانند والدینی که فرزند یا فرزندانی در خارج از کشور دارند، چه آزار و آسیبی را برای دیدن و شنیدن تصویر و صدای عزیزان‌شان متحمل می‌شوند؟ هزار بار ناله و نفرین این پدر و مادرهای سالخورده را که به بانیان و عاملان این دردسرها حواله شده است را شنیده‌ام.
در این وانفسایی که در انبوه فیلم و سریال‌های تولیدشده یکی، دو اثر خوب و قابل قبول دیده می‌شود، چه جای این کارها؟
مردانی که در راهِ فرهنگ ایران سر و جان فدا کرده بودند و از هیچ، بنای عظیم برساخته بودند.
