گزارش الجزیره: آیا حزب جمهوری‌خواه می‌تواند از ترامپ عبور کرده و جان سالم به در ببرد؟
در سیاست جمله‌ای معروف وجود دارد: «هر انتخاباتی، اساساً درباره انتخابات بعدی است.» در سوم نوامبر، حزب جمهوری‌خواه در انتخابات میان‌دوره‌ای سال ۲۰۲۶ متحمل شکستی شد که برخی آن را شکستی نزدیک به «انقراض سیاسی» توصیف کرده‌اند. از آنجا که نتایج این انتخابات احتمالاً نشانه‌هایی از آنچه در انتخابات ریاست‌جمهوری آینده رخ خواهد داد به دست می‌دهد، جمهوری‌خواهان برای سال ۲۰۲۸ چه گزینه‌هایی پیش رو دارند؟
به گزارش هم‌میهن آنلاین و به نقل از شفقنا، نخست باید بفهمیم چرا این تازه‌ترین «سونامی آبی» رخ داد. انتخابات میان‌دوره‌ای در واقع ردّ دونالد ترامپ بود، نه تأیید دموکرات‌ها.
نتیجه انتخابات سه‌شنبه گذشته نشان داد که رأی‌دهندگان، ترامپ را مسئول فاجعه اقتصادی، افزایش سرسام‌آور هزینه‌های زندگی، شکست او در جنگ علیه ایران و جانبداری‌اش از اسرائیل می‌دانند. این نتیجه همچنین محکومیتی بود علیه خانواده ترامپ که از دفتر ریاست‌جمهوری آمریکا برای ثروتمند کردن خود و دوستانشان، در ابعادی بی‌سابقه، استفاده کرده‌اند.
در آستانه انتخابات میان‌دوره‌ای، رأی‌دهندگان دولت ترامپ را دولتی فاسد می‌دانستند که پایگاه مردمی پوپولیستی‌ای را که در وهله نخست به پیروزی او کمک کرده بود، رها کرده است. اقتصاد نامطلوب، تعرفه‌های شکست‌خورده و جنگی که مردم خواهان آن نبودند، شکاف میان دو گروه را عمیق‌تر کرد: وفاداران به جنبش «ماگا» که همچنان به ترامپ به‌عنوان یک چهره سیاسی وفادار مانده‌اند، و جریان‌های «اول آمریکا» در حزب جمهوری‌خواه که همچنان به ارزش‌هایی پایبندند که ترامپ در دوران کارزار انتخاباتی خود بر آن‌ها تأکید می‌کرد، اما در عمل نتوانست به آن‌ها جامه عمل بپوشاند. در نهایت، همین جدایی میان این دو گروه ــ که زمانی یکسان و غیرقابل تفکیک تلقی می‌شدند ــ ائتلاف سیاسی ترامپ را از هم پاشید؛ ائتلافی که ترامپ و جمهوری‌خواهان را در واشنگتن به قدرت رسانده بود.
در جریان تازه‌ترین انتخابات میان‌دوره‌ای، شاهد بودیم که بسیاری از چهره‌های سرشناس جنبش محافظه‌کار آشکارا در برابر رهبران حزب جمهوری‌خواه موضع گرفتند. محافظه‌کاران محبوبی مانند تاکر کارلسون و مارجری تیلور گرین علناً علیه چندین نامزد جمهوری‌خواه، از جمله مایک راجرز در ایالت میشیگان و کن پکستون در ایالت تگزاس، سخن گفتند. نیک فوئنتس، از حامیان پیشین ترامپ، نیز ماه‌ها هواداران خود را به رأی دادن به دموکرات‌ها تشویق کرد. استدلال آن‌ها این بود که ترامپ به اصول «اول آمریکا» خیانت کرده و دیگر نمی‌توان به او اعتماد کرد.
بسیاری از رأی‌دهندگان سابق و مردمیِ ترامپ که به دلیل برنامه اقتصادی او و همچنین وعده‌اش مبنی بر اینکه خواهان «جنگ‌های بیشتر نیست» از وی حمایت کرده بودند، در نتیجه افزایش هزینه‌های زندگی و از دست رفتن فرصت‌های شغلی، آسیب‌های شدیدی متحمل شدند. در نهایت، ترامپ حمایت رأی‌دهندگان جوان، رأی‌دهندگان اسپانیایی‌تبار و لاتین‌تبار، مردان سیاه‌پوست و همچنین رأی‌دهندگان حومه شهرها و مستقل را از دست داد.
این نتایج حزب جمهوری‌خواه را در مقطعی سرنوشت‌ساز قرار داده و این پرسش را برای بسیاری مطرح کرده است که این حزب در سال ۲۰۲۸ چه چشم‌اندازی خواهد داشت. آیا جمهوری‌خواهان باید تمرکز خود را بیشتر بر دوران پس از ترامپ بگذارند و او را پشت سر بگذارند، یا باید بر برنامه اولیه او بیش از پیش تأکید کنند و برای حفظ جایگاه سیاسی خود، ائتلاف انتخاباتی‌اش را از نو بسازند؟
در این میان، دو نیروی اصلی نقش‌آفرینی می‌کنند: خود ترامپ به‌عنوان چهره‌ای قدرتمند، و تشکیلات سنتی حزب جمهوری‌خواه که می‌خواهد کنترل حزب را دوباره به دست بگیرد و جایگاه خود را حفظ کند. بسیاری از ناظران این دو نیرو را با یکدیگر اشتباه می‌گیرند؛ در حالی که برخی دیگر معتقدند ترامپ حزب را از نو شکل داد و در همین فرایند، خود به بخشی از تشکیلات حاکم حزب تبدیل شد. هر دو برداشت اشتباه است.
اگرچه ترامپ همچنان قدرتمندترین فرد در حزب جمهوری‌خواه است و تشکیلات سیاسی گسترده‌تر او صدها میلیون دلار منابع مالی برای حمایت از برنامه‌هایش در اختیار دارد، اما او هرگز بخشی از تشکیلات سنتی و حاکم حزب نبوده است.
تشکیلات سنتی حزب جمهوری‌خواه شامل شبکه‌های نهادی تأمین‌کنندگان مالی، رهبران پیشین حزب، اندیشکده‌های ریگانی و گروه‌های لابی‌گری شرکت‌های بزرگ است. این مجموعه‌ها زمانی که ترامپ سیاست‌های موردنظرشان، از جمله انتصاب قضات و کاهش مالیات‌ها را پیش می‌برد، دوران زمامداری او را پذیرفتند، اما هرگز واقعاً با به قدرت رسیدن جریان پوپولیستی او موافقت نکردند.
نتایج انتخابات میان‌دوره‌ای به ساختارهای قدرت سنتی حزب فرصت و انگیزه تازه‌ای داده است تا بار دیگر برای «بازپس‌گیری حزب خود» تلاش کنند. هر دو طرف نیروهای قدرتمندی هستند و پایگاه‌های بانفوذی در اختیار دارند.
تشکیلات سنتی حزب به‌ویژه بر این واقعیت حساب می‌کند که ائتلاف سیاسی ترامپ به‌شدت تضعیف شده و احیای دوباره آن دشوار خواهد بود. اعضای این تشکیلات معتقدند ترامپ احتمالاً تلاش‌های خود برای جمع‌آوری کمک‌های مالی را صرف منافع شخصی‌اش خواهد کرد ــ از جمله ساخت کتابخانه ریاست‌جمهوری خود ــ و به‌جای حمایت از نامزدهای جدید، منابع مالی را در این مسیر هزینه خواهد کرد.
در سوی دیگر، در میان بدنه مردمی حزب، رأی‌دهندگان جمهوری‌خواه احساس می‌کنند ترامپ به آن‌ها خیانت کرده است؛ به‌ویژه به دلیل نحوه مدیریت ضعیف رسوایی جفری اپستین، اتهامات مربوط به سوءاستفاده مالی و فساد سیاسی در ابعادی بی‌سابقه، و همچنین جنگ با ایران.
از آنجا که این انتخابات میان‌دوره‌ای در واقع همه‌پرسی‌ای درباره میزان کاهش محبوبیت ترامپ بود، حزب جمهوری‌خواه اکنون دو گزینه اصلی پیش رو دارد: یا ائتلاف ترامپ را از نو احیا کند، یا خود را برای شکل‌گیری یک حزب محافظه‌کار در دوران پس از ترامپ آماده سازد.
پرسش اصلی اکنون این است که نامزدهای جمهوری‌خواه چگونه می‌توانند از ترامپ فاصله بگیرند و در عین حال بکوشند پایگاه رأی‌دهندگان پیروزمند او را دوباره گرد هم آورند. حرکت بر روی این طناب باریک مستلزم یافتن راهی برای متحد کردن دوباره جریان‌های «ماگا» و «اول آمریکا» است. شاید در فضای سیاسی کنونی، انجام چنین کاری غیرممکن به نظر برسد، اما تصور هر سناریوی پیروزی‌بخش دیگری نیز دشوار است.
در حال حاضر نام‌های زیادی در رقابت احتمالی سال ۲۰۲۸ مطرح شده‌اند و احتمالاً طی ماه‌های آینده افراد بیشتری نیز وارد میدان خواهند شد.
پیش از انتخابات میان‌دوره‌ای اخیر، به نظر می‌رسید جی‌دی ونس، معاون رئیس‌جمهور، محتمل‌ترین و قدرتمندترین گزینه برای جانشینی ترامپ باشد. ونس از موقعیت قدرتمندی برخوردار است؛ زیرا به ترامپ نزدیک است و می‌تواند حمایت هواداران جنبش ماگا و کمک‌های مالی ثروتمندان فعال در صنعت فناوری را جلب کند. او همچنین با جریان «اول آمریکا» ارتباطاتی دارد. سازمان «ترنینگ پوینت آمریکا» یک سال پیش به‌طور علنی از او حمایت کرده بود. تاکر کارلسون نیز که از پایگاه گسترده‌ای از هواداران برخوردار است، همچنان از ونس حمایت می‌کند.
با این حال، فاصله گرفتن ونس از عملکرد ناموفق دولت ترامپ در حوزه اقتصاد، مهاجرت و جنگ با ایران کار دشواری خواهد بود. ونس باید با دقت بر لبه‌ای باریک حرکت کند: از یک سو، به‌اندازه‌ای از ترامپ انتقاد کند که بتواند خود را از سیاست‌های ناموفق او جدا سازد و از سوی دیگر، حمایت پایگاه سرسخت ماگا را از دست ندهد؛ پایگاهی که اگر احساس کند کنار گذاشته شده است، احتمالاً واکنش تندی نشان خواهد داد.
اگر ونس به‌طور کامل از انتقاد کردن از ترامپ خودداری کند، به احتمال زیاد شاهد تکرار سناریوی کامالا هریس و جو بایدن خواهیم بود.
یکی از ضعف‌های عمده ونس از نظر قابلیت پیروزی در انتخابات این است که او خود از چهره‌های مورد تأیید تشکیلات سنتی حزب به شمار نمی‌رود. او در انتخابات سال ۲۰۲۲ برای کسب کرسی سنای آمریکا از ایالت اوهایو با رقابتی دشوار روبه‌رو شد. ترامپ در سال ۲۰۲۴ او را به‌عنوان نامزد معاونت ریاست‌جمهوری خود انتخاب کرد؛ انتخابی که هم به دلیل ارتباطات ونس با میلیاردرهای صنعت فناوری صورت گرفت و هم با هدف به چالش کشیدن تشکیلات سنتی حزب جمهوری‌خواه بود. اگر تشکیلات سنتی بار دیگر جایگاه خود را در محافل رهبری حزب جمهوری‌خواه تثبیت کند، این عوامل مسیر ونس را در رقابت‌های درون‌حزبی سال ۲۰۲۸ پیچیده‌تر خواهند کرد.
گزینه محبوب تشکیلات سنتی حزب برای انتخابات ۲۰۲۸ در میان اعضای دولت ترامپ، مارکو روبیو است.
فاصله گرفتن روبیو از عملکرد اقتصادی ترامپ برای او آسان‌تر خواهد بود، اما جدا کردن خود از سیاست خارجی ترامپ و جنگ، کار دشوارتری خواهد بود. روبیو در میان تشکیلات سنتی حزب، نومحافظه‌کاران و گروه‌های سنتی تأمین‌کننده مالی نامزدها از محبوبیت برخوردار است. با این حال، او نه گزینه محبوب جنبش ماگا محسوب می‌شود و نه به‌عنوان نامزد مورد حمایت جریان «اول آمریکا» شناخته می‌شود.
مشکل اصلی روبیو این است که برای بسیاری از افراد، گزینه دوم محسوب می‌شود، نه انتخاب اول. افزون بر این، ارتباط او با حامیان مالی بحث‌برانگیزی مانند میریام ادلسون مانع مهمی بر سر راهش خواهد بود؛ همان‌طور که دیدگاه‌های او درباره نفوذ اسرائیل در سیاست آمریکا نیز می‌تواند برایش مشکل‌ساز شود.
در بررسی گزینه‌های سال ۲۰۲۸، ران دی‌سانتیس، فرماندار در حال کناره‌گیری فلوریدا، نیز یکی دیگر از بازیگران قدرتمند این میدان است. او در حال آماده‌سازی خود برای رهبری حزب جمهوری‌خواه پس از ترک سمت فرمانداری در ماه ژانویه است.
بسیاری دی‌سانتیس را به دلیل تنها موفقیت جمهوری‌خواهان در این انتخابات میان‌دوره‌ای دشوار و بی‌رحمانه، شایسته اعتبار و تحسین می‌دانند. او همچنین با حامیان مالی طرفدار اسرائیل در فلوریدا و سراسر کشور روابط نزدیکی دارد. با این حال، عملکرد ضعیف او و شکستش در رقابت انتخاباتی سراسری با ترامپ در سال ۲۰۲۴ هنوز از یادها نرفته است.
علاوه بر این چهره‌ها، احتمالاً افراد دیگری نیز وارد میدان رقابت خواهند شد؛ برخی از آن‌ها نماینده تشکیلات سنتی حزب خواهند بود و برخی دیگر هر دو جریان قدرت را به چالش خواهند کشید.
اگرچه انتخابات میان‌دوره‌ای همه‌پرسی‌ای درباره کاهش محبوبیت ترامپ بود، اما در عین حال رأیی منفی علیه تشکیلات سنتی حزب نیز محسوب می‌شد. بسیاری از جمهوری‌خواهان و محافظه‌کاران از این فضای ایجادشده بهره خواهند گرفت و تلاش خواهند کرد آن را به اقدامی عملی تبدیل کنند.
در این طیف می‌توان انتظار داشت افرادی مانند توماس مسی، نماینده کنگره، وارد میدان شوند؛ همچنین احتمال نامزدی مارجری تیلور گرین، نماینده پیشین کنگره، وجود دارد. افزون بر این‌ها، ممکن است چهره‌های کاملاً خارج از ساختار سیاسی نیز وارد رقابت شوند؛ افرادی که هنوز نامشان برای ما شناخته‌شده نیست.
به نظر می‌رسد، عامل تعیین‌کننده در نهایت دموکرات‌ها خواهند بود. راهبرد دموکرات‌ها در مدیریت دو سال آینده، نقش مهمی در موفقیت یا شکست جمهوری‌خواهان در سال ۲۰۲۸ ایفا خواهد کرد. به بیان دیگر، اکنون این دموکرات‌ها هستند که سرنوشت انتخابات ۲۰۲۸ را در دست دارند و شکست در آن بیش از هر چیز به عملکرد خودشان بستگی خواهد داشت.
اینکه دموکرات‌ها تمرکز خود را بر انتقام‌جویی از ترامپ و مقابله با او بگذارند، یا بر بازسازی اقتصاد و جلب دوباره اعتماد رأی‌دهندگان تمرکز کنند، توانایی جمهوری‌خواهان برای بازگشت به قدرت را شکل خواهد داد.
رویکرد انتقام‌جویانه بار دیگر فرصتی برای بقا در اختیار ترامپ قرار خواهد داد. با این حال، اگر دموکرات‌ها اصرار داشته باشند رهبری کنونی خود را بدون هیچ تغییری حفظ کنند و حاضر نباشند در برابر طبقه حامیان مالی و نخبگان ثروتمند خود موضعی ریشه‌ای اتخاذ کنند، انگیزه چندانی برای تغییر مسیر و تمرکز بر موضوعی غیر از گفتمان ضدترامپ نخواهند داشت.
سه‌شنبه گذشته رویدادی تاریخی رقم خورد؛ رخدادی که طی یک دهه اخیر نمونه‌اش کمتر دیده شده است.
این پیروزی مسیر دموکرات‌ها را برای دستیابی به موفقیتی واقعی در خدمت به مردم آمریکا پیچیده‌تر می‌کند؛ به‌ویژه با توجه به قدرت ترامپ برای وتو کردن مصوبات.
اما بیش از هر چیز، آینده حزب جمهوری‌خواه به این بستگی خواهد داشت که دموکرات‌ها بتوانند راهبردی مستقل برای خود تدوین کنند؛ راهبردی که صرفاً بر مخالفت با ترامپ استوار نباشد.
از برخی جهات، دموکرات‌ها به ترامپ نیاز دارند و حتی نیازمند آن هستند که او همچنان به شکست‌های خود ادامه دهد تا بتوانند روند پیروزی‌های انتخاباتی‌شان را حفظ کنند.
در نهایت، این جمهوری‌خواهان خواهند بود که باید خودشان تصمیم بگیرند آیا به ترامپ نیاز دارند یا خیر، و آیا آینده حزبشان باید حول محور شخصیت یک نفر شکل بگیرد یا خیر.
به کانال تلگرام هم میهن بپیوندید
به کانال بله هم میهن بپیوندید
به کانال روبیکا هم میهن بپیوندید
