نبرد سومی در کار هست؟

به اغلب احتمال تا افقی کوتاه، واشنگتن گزینه‌ی نبردهای مستقیم را به جمهوری اسلامی حذف کرده و بر ابزارهای تحریم  متمرکز شده است. ولی این انتخاب را نباید به معنای بسته‌شدن کامل پرونده‌ی نظامی تعبیر کرد؛ در صورت نزدیک‌شدن تهران به آستانه‌ی فشار اقتصادی غیرقابل‌تحمل وقوع  واکنش های نامتقارن گسترده، حتمی است.

پرسش آن است که جمهوری اسلامی تا چه حد قادر به تحمل محاصره‌ی چندلایه‌ی دریایی، هوایی و مالی است. تجربه نشان می‌دهد تهران از ظرفیت‌هایی برای دور زدن تحریم‌ها، فروش نفت از طریق چین و اتکا به شبکه‌های غیررسمی برخوردار است، ولی این تاب‌آوری هزینه‌های داخلی سنگینی به همراه دارد. در چنین شرایطی، محتمل‌ترین الگوی رفتاری تهران ترکیبی از مقاومت اقتصادی، تحرک دیپلماتیک و عملیات نامتقارن خواهد بود.

تنگه‌ی هرمز همچنان مهم‌ترین اهرم فشار ایران باقی می‌ماند؛ نه تنها برای بستن کامل، بلکه برای بالا بردن هزینه‌ی تداوم محاصره برای آمریکا و شرکای منطقه‌ای‌اش، بدون عبور از آستانه‌ی جنگ تمام‌عیار.

از سوی دیگر، اسرائیل این وضعیت را مطلوب نمی‌داند. تل‌آویو فشار اقتصادی را فرصتی برای فرسایش تدریجی توان جمهوری اسلامی می‌بیند، ولی همزمان نگران بازسازی توان نظامی و شبکه‌ی نفوذ منطقه‌ای تهران در این فاصله است. از این‌رو، تداوم عملیات اطلاعاتی، سایبری و خرابکارانه موساد، همراه با تلاش برای بازگرداندن گزینه‌ی نظامی به دستورکار واشنگتن، منطقی به نظر می‌رسد. حتی احتمال کنش‌های مستقل اسرائیل که بتواند آستانه‌ی کنترل اوضاع را پایین آورد، نباید نادیده گرفته شود.

*منبع: کانال تلگرامی نویسنده 

به کانال تلگرام هم میهن بپیوندید
به کانال بله هم میهن بپیوندید
به کانال روبیکا هم میهن بپیوندید