سینمای وحشت در سال ۲۰۲۶ با پدیدهای نوظهور مواجه شد که مرزهای میان بازاریابی دیجیتال و موفقیت تجاری را جابهجا کرد. فیلم سینمایی «وسواس» (Obsession) به نویسندگی و کارگردانی کاری بارکر، فیلمساز جوانی که پیش از این با ساخت آثار کوتاه در پلتفرم یوتیوب شناخته میشد، به عنوان یکی از پرفروشترین آثار مستقل سال، توجه محافل سینمایی را به خود جلب کرد.
در سیستم پرهیاهو و اغلب کلیشهای شبکه نمایش خانگی، سریال وحشی به نویسندگی و کارگردانی هومن سیدی، نهتنها به عنوان یک اثر دراماتیک، بلکه به مثابه یک رخداد اجتماعی قابل بحث است. این مجموعه، تلاشی است جاهطلبانه برای پیوند زدن سینمای نئونوآر با رئالیسم اجتماعی چرک. وحشی فراتر از یک داستان جنایی ساده، بازتابدهنده اضطرابهای عمیق طبقاتی و بحران هویت فردی در مواجهه با ساختارهای سرکوبگر اقتصادی و مکانیسمهای پیچیده طغیان در ایران پسا ۱۴۰۱ است.
سینمای بلا تار در جغرافیای هنر هفتم، جایگاهی یگانه و یکپارچه دارد. جهان او، جهانی است، نه با ریتمهای تند و تدوینهای سریع سینمای جریان اصلی، بلکه با سنگینی گذشت زمان، بافت گلولای، زوزه ممتد باد و نگاه خیره و تکرنگ دوربینی که از پلکزدن امتناع میورزد.
با اینکه بهرام بیضایی برای ما با کارهایی که کرده است شناخته شده، اما او بابت کارهایی که نکرده، بزرگ است؛ تمام آثاری که نتوانست، نگذاشتند یا حاضر نشد به هر قیمتی بسازد.
«بچه مردم»، اولین تجربه کارگردانی بلند داستانی محمود کریمی است. اهمیت این فیلم، نه در توانایی بازی گرفتن از نابازیگران و در کنار آن حضور بازیگران شناختهشده، بلکه در جسارت کارگردان در انتخاب فرم روایی و تلفیق ژانرها در بافتار سینمای ایران است.
تحلیلهای متداول از ارتباط میان رپ و سینما، اغلب در سطح مضامین مشترک متوقف میشوند؛ هر دو به داستانهای شهری، خشونت، فقر و بازنمایی فرهنگ جوانان میپردازند.
یکی از دلایل اصلی عدمکارایی سینما بهعنوان یک تابلوی اعلانات، وجود «مخاطب فعال» است. نظریههای مخاطب فعال بر این نکته تمرکز دارند که مردم با رسانهها چه میکنند، نه اینکه رسانهها با مردم چه میکنند. این دیدگاه، مخاطب را بهعنوان یک مصرفکننده مسئول و فعال در برابر محتوای رسانهای میبیند
فرانسوا تروفو، یکی از برجستهترین و تأثیرگذارترین چهرههای تاریخ سینما، نهتنها بهعنوان یک فیلمساز پیشرو، بلکه بهعنوان یک منتقد انقلابی شناخته میشود که با نظریاتش، مسیر فیلمسازی در نیمه دوم قرن بیستم را تغییر داد.
منتقدان خارجی، برخلاف دیدگاههایی که او را با همینگوی همتراز میدانند، وی را بهعنوان «سامورایی آبادان» توصیف کردهاند. شاید از این جهت که سفت و سخت بر سر مواضعاش ماند و هیچگاه تلاش نکرد تا حیلهای به کار بندد و سعی کرد بر مشکلات هر قدر کوچک یا بزرگ، شرافتمندانه فائق آید.
اهمیت مهرجویی تنها در ساخت فیلمهای برجسته نیست، بلکه در تولید گفتمان است؛ او با ایجاد یک مانیفست فکری برای سینمای موج نو، توانست طبقه تحصیلکرده و روشنفکر جامعه را با سینما همراه کند. همین عمق فکری سبب شد تا آثار او بهمثابه یک آیینه بازتابدهنده جامعه ایران عمل کنند و مخاطبان را با چالشهای بنیادی زندگی و جستوجوی معنا مواجه کنند.
