چمن مصنوعی دیواری چگونه نصب می‌شود؟ بررسی روش اجرا روی انواع دیوار

اگر می‌خواهید دیوار حیاط، تراس، لابی یا ویترین یک فروشگاه را با پوشش سبز تازه کنید، سؤال اصلی این نیست که چمن مصنوعی روی دیوار زیبا به نظر می‌رسد یا نه؛ سؤال این است که روی دیوار شما با چه روشی نصب شود تا بعد از چند ماه شکم ندهد، از گوشه‌ها جدا نشود و لکهٔ رطوبت پشتش نماند. جواب به سه چیز بستگی دارد: جنس دیوار، داخلی یا بیرونی بودن فضا و نوع محصولی که انتخاب کرده‌اید. جدول زیر خلاصهٔ این انتخاب را نشان می‌دهد و در ادامه هر مرحله را با جزئیات اجرا مرور می‌کنیم.

چمن مصنوعی دیواری چه فرقی با چمن کف دارد؟

چمن دیواری زیر پا نمی‌رود؛ پس باید سبک باشد، پشت‌بند منعطف داشته باشد و زیر آفتاب رنگ نبازد. معمولاً مدل‌های رولی با پرز ۱۰ تا ۲۵ میلی‌متر و افزودنی ضد UV یا پنل‌های ۵۰ در ۵۰ سانتی‌متری انتخاب می‌شوند.

رول نازک را می‌شود چسباند یا منگنه کرد، اما پنل‌های حجیم به زیرسازی نیاز دارند. پس پیش از خرید، وزن و نوع پشت‌بند چمن مصنوعی دیواری را بررسی کنید.

قبل از نصب، دیوار را چطور آماده کنیم؟

دیوار را از گردوغبار، چربی و رنگ یا گچ سست پاک کنید و ترک‌های عمیق را با ملات ترمیمی بپوشانید. اگر شمشه اختلاف بیش از ۳ تا ۴ میلی‌متر نشان داد، به جای چسب سراغ زیرسازی بروید.

برای تست رطوبت، یک تکه نایلون را ۲۴ ساعت روی دیوار بچسبانید؛ تیرگی زیرش یعنی اول باید نم رفع شود. هنگام متر کردن هم ۱۰ درصد به متراژ اضافه کنید.

زیرسازی کی لازم است و چطور اجرا می‌شود؟

زیرسازی یک لایهٔ صاف بین دیوار و چمن است که برای دیوار ناصاف یا نمدار، فضای باز و پنل‌های سنگین تقریباً اجباری است. معمولاً شبکه‌ای از پروفیل گالوانیزه یا چوب ضد آب با فاصلهٔ ۴۰ تا ۶۰ سانتی‌متر به دیوار پیچ می‌شود.

روی این شبکه ورق PVC فوم یا تختهٔ ضدرطوبت نصب و چمن روی آن اجرا می‌شود. فاصلهٔ هوایی ۲ تا ۳ سانتی‌متری حاصل، جلوی حبس رطوبت را می‌گیرد.

چمن مصنوعی با چه روش‌هایی به دیوار وصل می‌شود؟

چسباندن مستقیم

سریع‌ترین و تمیزترین روش برای دیوارهای داخلی، صاف و خشک است. چسب‌های پایه‌پلی‌یورتان یا چسب‌های دو جزئی مخصوص چمن به‌صورت شانه‌ای روی دیوار پخش می‌شوند و چمن با غلتک فشرده می‌شود تا حباب هوا زیرش نماند. چسب‌های معمولی کاغذ دیواری یا چسب حرارتی برای این کار مناسب نیستند و در گرمای تابستان شل می‌شوند.

اتصال مکانیکی با پیچ، رولپلاک یا منگنه

برای فضای باز و دیوارهای پرتردد، اتصال مکانیکی ماندگارتر است. روی دیوار بنایی از رولپلاک و پیچ استیل یا گالوانیزه استفاده می‌شود و روی زیرسازی چوبی یا PVC، منگنهٔ ضدزنگ کافی است. فاصلهٔ پیچ‌ها در لبه‌ها حدود ۱۵ تا ۲۰ سانتی‌متر و در وسط کار ۳۰ تا ۴۰ سانتی‌متر در نظر گرفته می‌شود؛ پرزها روی سر پیچ را می‌پوشانند و چیزی دیده نمی‌شود.

پنل‌های ماژولار کلیکی

پنل‌های چمن و گیاه مصنوعی معمولاً لبه‌های قفل‌شونده دارند و مثل قطعه‌های پازل در هم چفت می‌شوند. هر پنل با ۲ تا ۴ پیچ یا بست به زیرسازی وصل می‌شود و اگر قطعه‌ای آسیب ببیند، فقط همان را عوض می‌کنید. این روش برای دیوارهای سبز تجاری و لابی‌ها محبوب است.

بست کمربندی برای نرده و فنس

روی نرده، فنس و توری فلزی جایی برای پیچ یا چسب نیست. رول چمن با بست کمربندی مقاوم در برابر UV و با فاصلهٔ ۲۰ تا ۳۰ سانتی‌متر به تیرک‌ها و میله‌ها بسته می‌شود. نکتهٔ مهم، کشیدن یکنواخت چمن در تمام طول است تا باد زیرش نیفتد و موج برندارد.

نصب چمن مصنوعی روی انواع دیوار چه تفاوتی دارد؟

دیوار آجری و سیمانی

سطح آجری معمولاً ناصاف و پر از درز است، پس چسباندن مستقیم روی آن ریسک دارد. روش مطمئن، زیرسازی با پروفیل و رولپلاک ۸ یا ۱۰ است. اگر دیوار سیمانی سالم و نسبتاً صاف باشد، می‌توانید بعد از یک لایه پرایمر، چمن را با چسب پلی‌یورتان اجرا کنید و لبه‌ها را با چند پیچ تقویت کنید.

دیوار بتنی

بتن صاف و یکدست بهترین بستر برای چسب است، به شرطی که کاملاً خشک شده باشد؛ بتن تازه‌ریز دست‌کم ۲۸ روز زمان می‌خواهد. برای سوراخ‌کاری هم به دریل چکشی و مته الماسه نیاز دارید و بهتر است مسیر لوله و سیم‌کشی داخل دیوار را از قبل مشخص کنید.

دیوار گچی و کناف

گچ تحمل وزن و پیچ‌های متعدد را ندارد؛ پس روی آن از رول‌های سبک یا پنل‌های کم‌وزن استفاده کنید و ترجیحاً اول یک صفحهٔ پشتیبان نصب کنید. روی کناف، پیچ‌ها باید دقیقاً روی استادهای فلزی بنشینند یا از رولپلاک پروانه‌ای مخصوص دیوار خشک استفاده شود. چسب مستقیم روی کاغذ کناف هم فقط برای رول‌های خیلی سبک توصیه می‌شود.

دیوار چوبی

چوب ساده‌ترین سطح برای منگنه و پیچ است، اما رطوبتی که پشت چمن جمع می‌شود می‌تواند آن را بپوساند. قبل از نصب، چوب را با روغن یا رنگ ضد آب عایق کنید و فقط از منگنه و پیچ استیل یا گالوانیزه استفاده کنید تا لکهٔ زنگ‌زدگی روی کار نیفتد.

دیوار نمدار یا در معرض باران

روی این دیوارها اول باید منشأ نم رفع شود؛ چمن مشکل رطوبت را پنهان می‌کند، اما حلش نمی‌کند. بعد از عایق‌کاری، اجرای فاصله‌دار با زیرسازی تنها گزینهٔ قابل‌اعتماد است و لبهٔ پایینی کار باید چند سانتی‌متر بالاتر از کف تمام شود تا آب از زمین بالا نکشد.

چه اشتباهاتی نصب را خراب می‌کند؟

• چسباندن چمن روی دیوار مرطوب یا رنگ پوسته‌شده؛ چسب به جای دیوار، به لایهٔ سست می‌چسبد و کار در چند هفته جدا می‌شود.

• یکسان نبودن جهت پرزها در قطعه‌های کنار هم؛ این اشتباه زیر نور، دیوار را دو رنگ نشان می‌دهد.

• استفاده از پیچ و منگنهٔ معمولی در فضای باز که بعد از چند باران، رد زنگ‌زدگی روی چمن می‌اندازد.

• حذف فاصلهٔ هوایی در دیوارهای بیرونی و حبس شدن رطوبت پشت کار.

• انتخاب محصول بدون افزودنی ضد UV برای دیواری که بیش از ۴ ساعت در روز آفتاب مستقیم می‌گیرد.

• نادیده گرفتن پریزها و منابع حرارتی؛ در فضاهای داخلی و تجاری، محصول کندسوز انتخاب کنید و دور پریز را با فاصله برش بزنید.

جمع‌بندی

نصب چمن مصنوعی دیواری سه مرحلهٔ ثابت دارد: آماده‌سازی دقیق سطح، تصمیم دربارهٔ زیرسازی و انتخاب روش اتصال بر اساس جنس دیوار. روی بتن صاف و دیوار داخلی خشک، چسب پلی‌یورتان کار را تمیز و سریع تمام می‌کند؛ روی آجر، دیوار نمدار و فضای باز، زیرسازی فاصله‌دار و اتصال مکانیکی انتخاب مطمئن‌تری است و برای نرده و فنس هم بست کمربندی کافی است. اگر این مراحل را رعایت کنید و محصولی مقاوم در برابر UV و رطوبت انتخاب کنید، دیوار سبزتان سال‌ها بدون جداشدگی، موج یا لکه سرحال می‌ماند. پیش از شروع، یک بار دیوارتان را با جدول ابتدای همین مطلب مقایسه کنید تا بدانید دقیقاً کدام روش به کارتان می‌آید.

این مطلب رپرتاژ است.

به کانال تلگرام هم میهن بپیوندید
به کانال بله هم میهن بپیوندید
به کانال روبیکا هم میهن بپیوندید