خوش‌بختانه بر سر تنگۀ هرمز و اهمیت آن اختلافی نیست و انگار خدا در هنگامۀ جنگ، دریچۀ تنگه را به روی ما گشود و شاید به همین سبب نیاکان ما نام آن را هرمز نهادند که برگرفته از اهورامزداست.

با ادامهٔ وضع جاری، اکثر کشورهای منطقه به طرز غیرقابل جبرانی آسیب می‌بینند و شرایط برای بسط سلطهٔ اسرائیل و سوءاستفادهٔ آمریکا فراهم می‌شود.

کشور ما در معرض توطئهٔ پیچیدهٔ موساد است و خنثی کردن آن، دانش و آگاهی و سلامت‌نفس بسیاری را طلب می‌کند.

پس از تجربهٔ جنگ، چگونه می‌توان نوشت؟ در جهانی که ویرانی‌های آن جنگ، شکست بسیاری از آرمان‌های انسانی و ناتوانی تمدن در جلوگیری از شر را آشکار کرده بود، آیا هنوز می‌شد با همان زبان پیشین دربارهٔ معنا، پیشرفت و انسان سخن گفت؟