مشخص نیست منتقدان استمرار فعالیت شوراها بعد از انقضای دورۀ ۴ ساله در سال قبل را مصداق شترهایی دانسته که خواب پنبه‌‌دانه می‌بینند و لف‌لف یا دانه‌دانه تناول می‌کنند یا کلیت کسانی که معتقدند این پروژه به رغم نیت کاملا خیر پیشنهاد دهندۀ اولیه و تصویب کنندگان و مجری به انحراف و شکست انجامیده و نقض غرض شده است؟
واقعیت این است که رییس جمهوری در گرماگرم مشکلات و معضلات متعدد که بعضا حیات و موجودیت کشور و جامعه را هدف قرار داده به واقع‌بینی توصیه کرده تا هر مدعایی در معرض محک باشد.
اگر سینما یکی از مظاهر تمدن است به مظاهر دیگر هم باید با نگاه مثبت نگریست. در زمینۀ خود سینما هم با فیلم‌های روز دنیا می‌توان به عوالم مختلف سفر کرد ولی با ممنوعیت نمایش فیلم‌های روز مردم را از این حق محروم کرده‌ایم.
چگونه است که مسلمانان باید در فلسطین و هزاران فرسنگ دورتر و طی دهه‌ها تاوان کشتار یهودیان به دست هیتلر (حسب ادعای خودشان) را بپردازند ولی اگر همین مسلمانان در دل اروپا سلاخی شوند ولو در جایی محکوم و محبوس بوده باشد اما در سرزمین خود او تجلیل می‌کنند؟
در نگاه اینان و در ارکستر کنونی پزشکیان ساز ناکوک می‌زند اما مگر در آن سه سال که حاکمیت یک‌دست شده بود سمفونی دل‌انگیزی نواختند؟
شگفتا که هر قدر بخواهی بیرون از قیل و قال سیاست به ادبیات و هنر بپردازی باز جاهایی با سیاست اصطکاک داری و جواد مجابی یکی از این نمونه‌ها بود که هم از توطئۀ اتوبوس ارمنستان جَست و هم از بلایی که سعید امامی می‌خواست در پاییز بر سر همان جان به‌در‌بردگان بیاورد.
احتمالا از وزیر ارتباطات به دو سبب دیگر شاکی‌اند منتها روی‌شان نمی‌شود به خاطر آنها سؤال کنند و کارت زرد دهند و قانع نشوند و به دو موضوع فرعی گیر داده‌اند. آن دو اصلی: اتصال اینترنت و ستاد راهبری است و این دو فرعی: آنتن دهی و تلفن ثابت!
شگفتا که هم ترامپ از برجام ناراضی بود و از آن خارج شد و هم مجریان تلویزیون جبهۀ پایداری و هم اسراییل!
این همه فقر و فقد سیاست‌ورزی در کشوری که با صدراعظم های سیّاس شناخته می‌شده و قرن ها سیاست نامۀ خواجه نظام الملک طوسی آن مورد ارجاع و استناد بوده زیبنده نیست.
بگذاریم این نسل، شاد و پرسش گر برکشد. جهان را تنها از چشمیِ تنگ ایدئولوژی و تازه آن هم با خوانش های خاص ننگریم.
