سطح بازی تغییر کرده و محمدباقر قالیباف اگر بخواهد نقشآفرینی کند چارهای جز تغییر رفتار ندارد. پزشکیان، ابراهیم رئیسی نیست اما حسن روحانی و محمد خاتمی هم نیست و باقر قالیباف احتمالاً در این کمتر از یک ماه این نکته را دریافته است.
این تصور که دانشگاه را میتوان به شکل حوزه درآورد از ابتدا نادرست بود و هر چه زمان گذشت بیشتر معلوم شد که شدنی نیست که اگر میشد اعضای روحانی شورای عالی انقلاب فرهنگی طی این همه سال از عهدۀ آن برآمده بودند و این گمان که حوزه را از حیث فرم و ظاهر و نظام واحدی و مدرک میتوان به دانشگاه شبیه ساخت نیز.
سرنوشت بعثیها – صدام حسین و بشار اسد- از حیث خلع از حکومت و سقوط تا جایی که تمامی ارکان دستخوش تغییر شود شبیه هم شد اگرچه در جنگ ایران و عراق یکی فرماندهی تهاجم به ایران را بر عهده داشت و دیگری کنار جمهوری اسلامی ایستاد.
نامۀ سرگشاده یا سرگشودۀ آیتالله سیدمصطفی محقق داماد به مراجع تقلید و تقاضای چارهاندیشی ایشان قبل از ابلاغ قانون حجاب و عفاف را میتوان از دیگر واکنشها و نقدهای سیاسی و حقوقی و مدنی این روزها در به کارگیری چوب و فلک برای رعایت پوشش رسمی زنان، متفاوت و متمایز دانست.
مجلس فعلی که حاصل نظارت استصوابی و حذف پیشاپیش رقیبان و در محاصره چند شورای عالی است نهتنها با پارلمانتاریسم مرسوم در نظامهای پارلمانی فاصله دارند که حتی با پارلمانتاریسم اسلامی.
الگوی «راه باریک آزادی » در ذهن رئیسجمهور امیدوارکننده است اما در عالم عین و واقع از کورهراههای تاریک مدنظر مخالفان آن نمیگذرد.
هرچند تعبیر دوشنبههای ملاقاتی و سهشنبههای نظارتی و چهارشنبههای درایتی به طعنه به کار رفته اما اتفاقاً شاهد چهارشنبههای مدیریتی از منظر رئیس مجلس و نحوستی برای نمایندگانی هستیم که گویا کوتاهترین راه را برای حل مشکلات اقتصادی و معیشتی برگزیدهاند و آن هم حذف ظریف است!
سه رئیسجمهور زندۀ سابق ایران همچنان به مثابه سه نماد از میزان آزادیهای سیاسی با توجه به نوع رفتار با مقامات سابق در تاریخ درازدامن پیش از انقلاب ۵۷ مطرحاند. خاصه این که رئیسجمهوری کنونی وزیر یکی از این سه بوده و از همراهی برخی از وزیران دیگری بهره میبرد و البته نسبتی با یکی از آنان ندارد.
خبر آمد صبح جمعه ۲۵ آبان ۱۴۰۳ خورشیدی مسعود پزشکیان، رئیسجمهوری ایران به اتفاق سیدعباس صالحی، وزیر فرهنگ کفش و کلاه کرده به دیدار استاد محمدعلی موحد رفت.
دولت دستور توقف مازوتسوزی را داده تا تأمین بخشی از برق به بهای جان آدمیان تمام نشود و از این رو گریز و گزیری جز خاموشیهای دوساعتۀ روزانه نیست که از دیروز شروع شده و برخلاف برخی ادعاها شمال شهر و جنوب شهر و شمیران و اسلامشهر هم ندارد و همهجایی است. برخی البته مدعیاند که مازوتی در کار نبوده یا ذخایر آن رو به اتمام است و اصطلاحاً روغنِ ریخته نذر امامزاده شده اما حتی اگر این شایعۀ تأییدنشده را بپذیریم باز در اصل موضوع که همانا «ناترازی» است تغییری ایجاد نمیکند و ناترازی را انکار نمیکرد و اگر برای ناترازی تدبیری نیندیشند دیگر باید از «ورشکستگی» گفت و این روزها کوبا نمونۀ این وضعیت است که به خاطر انباشتگی ناترازی و عقب ماندن مفرط تولید از مصرف در خاموشی غرق شده است.
