جامعه ایران متکثر است؛ زنان و مردان، جوانان و سالمندان، موافقان و منتقدان، اصلاحطلبان و اصولگرایان و میلیونها ایرانی با دیدگاهها و سبکهای زندگی متفاوت. رسانه ملی باید آینه این تکثر باشد، نه ابزاری برای حذف آن.
تجاوز، تجاوز است و خون هر ایرانی که بر زمین ریخته، مسئولیت مستقیم متجاوزان را سنگینتر میکند. اما دفاع از منافع ملی فقط نامیدن دشمن نیست؛ هنر سیاست، کاستن از هزینههایی است که ملت برای خطاهای خودی و دشمنی بیگانه میپردازد.
سوگ ما برای مجلس نیست؛ سوگ ما برای فاصله گرفتن مجلس از فلسفهای است که قرار بود خانه ملت باشد و دیگر نیست.
اجازه دهید این بار نه از موضع یک فعال سیاسی، بلکه از جایگاه یک مادر با شما سخن بگویم.
تراژدی دقیقاً از همینجا آغاز میشود؛ آنجا که یک نهاد، به جای آنکه از سرمایه اجتماعی خود پاسداری کند، در فرسایش آن میکوشد.
جنگ، اگر دوازده روز باشد یا سیونه روز، سرانجام باید پایان یابد. هنر سیاست، طولانی کردن جنگ نیست؛ کوتاه کردن رنج مردم است.
امروز منافع ملی ایران اقتضا میکند که از فرصت پیشآمده برای پایان دادن به چرخه جنگ، کاهش فشارهای بینالمللی، حفظ امنیت کشور و گشودن افقی تازه برای توسعه و تعامل سازنده با جهان بهره گیرد. آینده ایران را نه تداوم جنگ، بلکه شجاعت در رسیدن به توافقی عزتمندانه است.
هر نظام سیاسی، دیر یا زود، با پرسشی اساسی روبهرو میشود؛ پرسشی که پاسخ به آن، بیش از بسیاری از تصمیمهای دیگر، سرنوشت رابطه دولت و ملت را رقم میزند: با منتقدان چه باید کرد؟
من با جنگ مخالفم، زیرا ایران را دوست دارم. زیرا مردم این سرزمین را مهمتر از هر شعار و هر پیروزی میدانم. زیرا باور دارم هیچ دستاوردی ارزش این را ندارد که امید یک ملت قرباتی آن شود.
او از زنان تأثیرگذار ایران در چند دهه اخیر بود؛ بیهیاهو اما پیوسته، راه را برای حضور مؤثرتر زنان در عرصههای علمی، فرهنگی و سیاسی هموار کرد و با حمایت، تربیت و دلگرمسازی، پشتوانه نسلهای بعدی شد.
