رئیس جبهه اصلاحات ایران آذر منصوری

میناب، پرسشی است از وجدان جهان

کلاس درس، جای رؤیاپردازی و آموختن بود، نه جای مرگ. دفتر و مداد باید ابزار ساختن آینده می‌بودند، نه یادگار کودکانی که فرصت بزرگ شدن از آنان دریغ شد.

رسانه ملی؛ از هشدار دیروز تا بحران اعتماد امروز

جامعه ایران متکثر است؛ زنان و مردان، جوانان و سالمندان، موافقان و منتقدان، اصلاح‌طلبان و اصولگرایان و میلیون‌ها ایرانی با دیدگاه‌ها و سبک‌های زندگی متفاوت. رسانه ملی باید آینه این تکثر باشد، نه ابزاری برای حذف آن.

هشدارهایی که جدی گرفته نشد

تجاوز، تجاوز است و خون هر ایرانی که بر زمین ریخته، مسئولیت مستقیم متجاوزان را سنگین‌تر می‌کند. اما دفاع از منافع ملی فقط نامیدن دشمن نیست؛ هنر سیاست، کاستن از هزینه‌هایی است که ملت برای خطاهای خودی و دشمنی بیگانه می‌پردازد.

در سوگ مجلسی که دیگر خانه ملت نیست

سوگ ما برای مجلس نیست؛ سوگ ما برای فاصله گرفتن مجلس از فلسفه‌ای است که قرار بود خانه ملت باشد و دیگر نیست.

فرزندان ایران

اجازه دهید این بار نه از موضع یک فعال سیاسی، بلکه از جایگاه یک مادر با شما سخن بگویم.

تراژدی حذف

تراژدی دقیقاً از همین‌جا آغاز می‌شود؛ آنجا که یک نهاد، به جای آنکه از سرمایه اجتماعی خود پاسداری کند، در فرسایش آن می‌کوشد.

ایران سزاوار زندگی است، نه جنگ

جنگ، اگر دوازده روز باشد یا سی‌ونه روز، سرانجام باید پایان یابد. هنر سیاست، طولانی کردن جنگ نیست؛ کوتاه کردن رنج مردم است.

به وقت دفاع از منافع ملی ایران

امروز منافع ملی ایران اقتضا می‌کند که از فرصت پیش‌آمده برای پایان دادن به چرخه جنگ، کاهش فشارهای بین‌المللی، حفظ امنیت کشور و گشودن افقی تازه برای توسعه و تعامل سازنده با جهان بهره گیرد. آینده ایران را نه تداوم جنگ، بلکه شجاعت در رسیدن به توافقی عزتمندانه است.

ایران امروز و ضرورت شنیدن صدای منتقدان مصلح

هر نظام سیاسی، دیر یا زود، با پرسشی اساسی روبه‌رو می‌شود؛ پرسشی که پاسخ به آن، بیش از بسیاری از تصمیم‌های دیگر، سرنوشت رابطه دولت و ملت را رقم می‌زند: با منتقدان چه باید کرد؟

جنگ که می‌آید همه شکست می‌خورند

من با جنگ مخالفم، زیرا ایران را دوست دارم. زیرا مردم این سرزمین را مهم‌تر از هر شعار و هر پیروزی می‌دانم. زیرا باور دارم هیچ دستاوردی ارزش این را ندارد که امید یک ملت قرباتی آن شود.