صداسیمای بیدرد
نمیشود شورای عالی امنیت ملی (شعام) روی مذاکره برای توقف عزتمندانه جنگ کار کند، و از طرف دیگر صداسیما یک ساز دیگر بزند. کشورداری در وسط جنگ که بازی گلکوچک نیست!
نمیشود شورای عالی امنیت ملی (شعام) روی مذاکره برای توقف عزتمندانه جنگ کار کند، و از طرف دیگر صداسیما یک ساز دیگر بزند. کشورداری در وسط جنگ که بازی گلکوچک نیست!
او خطشکن بود. دکتر سروش خود و خانوادهاش از جمهوری اسلامی کم آزار ندیدند. اما سروش جزء اولین ایرانیان فرهیخته بود که جنایات نتانیاهو علیه مردم بیپناه غزه را قاطعانه محکوم کرد و پای آن ایستاد و از سلطنتطلبان فحاش و وطنفروشان مستقر در تلویزیون ایراناینترنشنال ناسزاها شنید.
از وضعیت نارضایتیها در جامعه چیزی کاسته نشده بلکه بهخاطر افزایش گرانیها بر نارضایتیها افزوده شده و از اینها مهمتر جامعه ایران چهار ماه هست که در «شرایط جنگی» قرار گرفته است. در این جنگ هم دشمن ایران صدامحسین در همسایگی کشور نیست بلکه دشمن ایران دولت نسلکش اسرائیل با پشتیبانی ناتو و ارتش آمریکا است.
در کشور نپال در قاره آسیا (کشوری که حکومت پادشاهی آن در سال۲۰۰۸ برانداخته شده است) در ۱۳شهریور ۱۴۰۴ اعتراضاتی از سوی جوانان آغاز شد و پس از چند روز به اخبار جهانی تبدیل شد.
به نظر میرسد هم جمهوری اسلامی و هم نیروهای میانهرو نه جنگ و نه تسلیم را دنبال میکنند؛ بلکه از راهبرد سوم و چندبعدی دفاع میکنند. به نظر میرسد انتصاب احتمالی علی لاریجانی به دبیری شورایعالی امنیت ملی همین فرض را تقویت میکند.
ایران در حال مذاکره و توافق با آمریکا بود. دو روز قبل از انجام دور ششم این مذاکرات، ناگهان اسرائیل نسلکش به تاسیسات هستهای ایران و به خانههای فرماندهان سپاه و دانشمندان هستهای حمله کرد و صدها زن و بچه ایرانیها را کشت.
در ایران در صدوسی سال گذشته حداقل شش حرکت جمعی (انقلاب، جنبش و ناجنبش) برای تقویت گشایش سیاسی، یا دموکراسی و یا حکومت قانون انجام شده است. این تلاشها یکسره بینتیجه نبوده اما ایران هنوز وارد مرحله تحکیم دموکراسی نشده است.
در انتخابات غیرمنتظره دوم خرداد ١٣٧۶، محمد خاتمی، نامزد جریانی که بعدها به نیروی سیاسی «اصلاحطلبان» مشهور شد، با بیست میلیون رای پیروز انتخابات شد. زانپس در جامعه سیاسی ایران دو رخداد با برکت و به هم پیوسته اتفاق افتاد که به آن اشاره میکنم. میراث این دو رخداد همچنان حضور دارد.
درباره اعتراضات و جنبشهای اجتماعی جامعه ایران (دانشجویان، جوانان، زنان، اعتراضات سندیکایی و...) بیش از دو دهه است حداقل سه دسته نظریه شکل گرفته و کتاب و مقاله نوشته شده است. در شرایط فعلی نکته مهم توجه به چرایی تغییرات این «نظریات» است.
دست حاکمیت در دیپلماسی علنی باز است؛ اما در محافل دیپلماتیک غیرعلنی دست دیپلماتهای ما نباید بسته شود. اگر دست دیپلماتها بسته نشود، سخنان مقام رهبری بخشی از کنشگری مذاکره/معامله است. ولی اگر دست دیپلماتها بسته شود، ایران در آینده بیشتر زیر فشار میرود و با تاخیر و موضع ضعیفتر ناچار خواهد شد امتیاز بیشتری بدهد.