من در رویای خود روزگاری را میبینم که در آن هیچ انسانی، انسان دیگر را خوار نمیشمارد و سنگ مزار شاعر، ابزار انتقام نیست؛ مراسم یادبود او به گروگان گرفته نمیشود و میشود بیستویکم آذری یا دوم مردادی بر مزارش نشست و در جوارش شعری خواند.
حالا شما با هفتهزارسالگان سربهسر شدهاید و ماندگار، روسیاهی هم خواهند ماند برای سلاخان اندیشه و کلمه، و رجالهها و ارقهها. راستی خیالتان راحت؛ همهی آنهایی که باید، «تابستان همان سال» را خواندهاند.
بزرگترین درسی که من از یوسا گرفتهام این است که «زندگی ارزش کوشیدن را دارد، حتی اگر تنها دلیلمان این باشد که بهصرف زندگی میتوانیم خیالپردازی کنیم.» زندگی امکانی یکباره است.
