خواهران چخوف می‌خواهند از اکنون عبور کنند و به آینده برسند؛ کندی آنها را در اکنون متوقف می‌کند. اگر قرار باشد همین لحظه، همین زندگی و همین وضعیت نه یک بار، بلکه بی‌نهایت بار تکرار شود، دیگر نمی‌توان زندگی را به آینده حواله داد. «بعداً» رنگ می‌بازد و تمام مسئله در «اکنون» است.
تمام بودِ ما و همه‌ی قطعات زندگی‌مان به‌واسطه‌ی روایتی که از زندگی خویش می‌سازیم صورت‌بندی می‌شود.
فیلم Everything Everywhere All at Once را می‌توان نمونه‌ای برای اندیشیدن از طریق نظریه‌ی جهان‌های ممکن در نظر گرفت
پس از تجربهٔ جنگ، چگونه می‌توان نوشت؟ در جهانی که ویرانی‌های آن جنگ، شکست بسیاری از آرمان‌های انسانی و ناتوانی تمدن در جلوگیری از شر را آشکار کرده بود، آیا هنوز می‌شد با همان زبان پیشین دربارهٔ معنا، پیشرفت و انسان سخن گفت؟
