نویسنده و نورولوژیست رضا ابوتراب

تیم‌داری یا مملکت‌داری/عرصه سیاست جای گفت‌وگو و حل‌مسئله است، نه کری‌خوانی

سال‌هاست سیاستمداران ما دارند کشور ۹۰ میلیونی ایران را با آن‌همه تنوع ـ در قوم، دین، مسلک و مرام، آبی و قرمز، بادین و بی‌دین، پیر و جوان، زن و‌ مرد، چپ و راست را ـ درست مثل یک لیگ‌فوتبال اداره می‌کنند؛ آن‌هم لیگی‌که در آن فقط یک‌تیم، یعنی تیم خودشان می‌توانند، هم رئیس فدراسیون، هم تمام مربی‌ها و داورها و حتی بازیگران همه تیم‌ها ـ حتی تیم‌های رقیب ـ را انتخاب کنند آن‌هم درحالی‌که فقط هواداران دوآتشه آن یک‌تیم حق دارند بوق و بوقچی با خودشان به ورزشگاه بیاورند.

عخلانیّت/آیا بالاخره در ایران ما هم اخلاق و عقل به‌‌هم‌می‌رسند؟

بسیاری از پیشرفت‌های اخلاقی دنیای مدرن مثل لغو برده‌داری، تساهل دینی، صلح جهانی و برابری زن و مرد، نه‌فقط بر پایه‌ی انگیزه‌های اخلاقی، بلکه بر ستون‌های استدلال‌های عقلانی و حساب‌وکتاب سودوزیان بنا شده‌اند.

خواستن و نتوانستن

آدم‌هایی که در زندگی، انتظاراتی معمولی دارند که رسیدن به آنها خیلی هم سخت نیست، حال بهتری از آدم‌هایی دارند که شانس رسیدن به آرزوها و آرمان‌های بزرگ‌شان در حد برنده‌شدن در بلیت بخت‌آزمایی است. درواقع وقتی بدانیم که نمی‌توانیم، حالمان بهتر از زمانی است که ندانیم که نمی‌توانیم و دائم شکست بخوریم.