مذاکره به عنوان تاکتیک جنگی یا ابزاری در خدمت صلح؟

محمدباقر قالیباف رئیس مجلس برای چندمین بار تکرار کرده است که "ما هم می‌جنگیم و هم مذاکره می‌کنیم."

بله. بین جنگ و مذاکره منافاتی نیست به طوری بشر مخیر به انتخاب یکی از بین آن دو باشد.

اما مقصود از مذاکره چیست؟ آیا مذاکره، ابزاری برای دستیابی به صلح و رفع خصومت است؟ یا اینکه تاکتیکی جهت فرصت‌آفرینی و خرید وقت برای تجهیز شدن به منظور آمادگی بیشتر برای ادامهٔ جنگ؟

اگر منظور مورد دوم است دیگر برساختِ دوگانهٔ جنگ و مذاکره امری عبث است چرا که در آن صورت مذاکره چیزی بیش از یک تاکتیک جنگی به حساب نمی‌آید.

اما اگر منظور از مذاکره پایان دادن به جنگ و دستیابی به صلح است، دوگانهٔ جنگ و صلح جایگزین منطقی‌تری برای دوگانهٔ جنگ و مذاکره است.

جنگ و صلح ولی به خلاف جنگ و مذاکره با هم منافات دارند و قابل جمع نیستند، بنابراین به ناگزیر باید بین آنها یکی را انتخاب کرد.

به نظرم اکنون کشور ما به نقطه‌ای رسیده است که بین جنگ و صلح ناگزیر است یکی را انتخاب کند.

آقای قالیباف به عنوان رئیس هیئت مذاکره‌کنندهٔ ایران موظف است در این باره با صراحت و شجاعت بیشتری با افکارعمومی روبرو شود.

مفهوم‌سازی واژه‌ها بر عهدهٔ آقای قالیباف و دیگر مقام‌هایی است که در این باره سخن می‌گویند.

واژه‌ها و اصطلاحات بدون مفهوم‌سازی همچون بادکنکی پر از باد هستند و بیشتر به کار سرگرمی می‌آیند تا رساندن پیامی و روشن کردن هدفی!

فضای سیاسی کشور ما از شدت حجم و انباشت واژه‌های مفهوم‌سازی نشده، چنان آماس کرده که همه گیج و منگ شده‌اند!

*منبع: کانال تلگرامی نویسنده 

به کانال تلگرام هم میهن بپیوندید
به کانال بله هم میهن بپیوندید
به کانال روبیکا هم میهن بپیوندید