هر قضاوتی که دربارۀ عملکرد جمهوری اسلامی در حیات یا ممات بانی فقید آن داشته باشیم کسی نمیتواند انکار کند که تاریخ ایران هنوز رهبری به خود ندیده که درپی ۱۴ سال دوری در آغوش میلیونها نفر آمده و به دنبال ۱۰ سال حکومت بر دوش میلیونها نفر رفته باشد...
درست است که مردم کمتر روزنامه میخوانند و اثرگذاری آنها کمتر شده تا جایی که دکههای مطبوعات بیشتر به عرضۀ دخانیات و تنقلات و مایعات مشغولاند اما همچنان گزارشهای حرفهای و خواندنی در تحریریههای روزنامهها تولید و در فضای مجازی بازنشر میشود
برابر آنچه خبرگزاریها و تارنمای ریاستجمهوری از سخنان مسعود پزشکیان در آیین چهلوسومین سالروز تأسیس دانشگاه آزاد اسلامی منتشر کردهاند، رئیسجمهوری در نطق دیروز خود از پایهگذار این نهاد یاد نکرده و این در حالی است که در میان برخی از کلانپروژههای عصر جمهوری اسلامی که با نام هاشمیرفسنجانی گره خوردهاند و فراموشیپذیر نیستند دانشگاه آزاد ممتازترین است.
دو واقعیتی که نباید فراموش شود اما یکی همان نازنینشمشمادها هستند و دیگری همان که یک بار از زبان جواد ظریف بیان شد: «نمیخواهم بگویم جمهوری اسلامی در جنگ برنده شد، ولی یک وجب از خاک کشور را از دست ندادیم. حتی شاه، بحرین را داد، اما ما یک وجب خاک کشور را از دست ندادیم.»
در سخنان رئیس مجلس که نمایندگان هم سو با آن قانون حجاب و عفاف را تصویب کردند و خطاب به فرماندهانی که برخی تحت امر او در دوران فرماندهی نیروی انتظامی بودهاند اشارهای به این موضوع نشنیدیم و چنان مسکوت ماند که بتوان نتیجه گرفت از دستور کار برخورد پلیسی خارج شده است.
سیمای جهان تغییر کرده ولی دین همچنان با قوت حضور دارد. اتفاقی که برخی به وقوع انقلاب اسلامی در ایران نسبت میدهند یا آن را نقطه شروع یا نمونه متمایز میدانند و در کلیت میتوان به نیاز همیشگی بشر به گوهری به نام ایمان نسبت داد.
سخنان صریح رئیسجمهور پزشکیان در نشست اعضای مجلس خبرگان رهبری در قم در مخالفت با اجبار و داغ و درفش درباره حجاب زنان نشان میدهد به آنچه گفته بود و باور دارد وفادار است.
تفاوت اصلی بشار و الهام در توسعهستیزی و توسعهگرایی بود وگرنه در اقتدارگرایی که مانند هم بودند. یکی بقا را بر توسعه ترجیح میداد و آن را در توسعهنایافتگی و حتی ضدیت با توسعه میدید و گامی در راستای توسعه برنداشت و سوریه را روزبهروز از قافله دورتر ساخت و دیگری راهی جز توسعه نمیشناخت و جمهوری آذربایجان را ساخت و برای اثبات این مدعا کافی است باکو و دمشق را با هم مقایسه کنیم تا ببینیم تفاوت ره از کجا تا به کجاست.
در کنار دوست داشتن تهران اما باید نگران آن هم بود. نگران آب تهران و عجالتاً شورای شهر یا شهردار یا حتی مقامات بالاتر باید پاسخ دهند تهران تا کجا میخواهد یا میتواند بزرگ شود و انحراف آن از محاسبات اولیه تا چه حد مجاز است؟
پاپ فقید که صبح دوشنبه اول اردیبهشت و در پی یک دوره بیماری درگذشت آرژانتینی بود و برای خود عنوان «پاپ فرانسیس» را برگزیده بود و ۱۰تفاوت یا تمایز با اسلاف خود داشت.
