پیگیری انتخابات آمریکا در ایران درگذشته هم روندی صحیح و قابل توجیه بود. نزدیک به حتم، اگر ترامپ در آخرین انتخابات (۲۰۲۴) شکست می خورد و کامالا هریس دموکرات به جای او به کاخ سفید راه می یافت نه جنگی رخ می داد و نه نتانیاهو برای حمله به ایران، چراغ سبز واشنگتن را دریافت می کرد.
از یک جهت این تحریم ها اتفاق خوبی است و آن اینکه ، زندگی برخی مسوولان را نیز تحت تاثیر قرار می دهد.شاید به خاطر خودشان هم شده، برای رفع تحریم ها کاری کنند.
گزینه توافق، دور نیست به ویژه که ایران و آمریکا به مدت زمانی نسبتا طولانی از حمله به مواضع یکدیگر خودداری می کنند. بعید نیست دو طرف در حال مذاکرات غیرمستقیم برای بازگشت به توافق اسلام آباد باشند. هر چند ترامپ توافق با ایران را تمام شده دانسته و تهدید به حمله گسترده کرده است. البته جز خودداری ایران و آمریکا از حمله به یکدیگر، نشانه دیگری از احتمال بازگشت دو کشور به توافق نیست. دیگر نشانه های منطقه ای هم اشاره به توافق ندارند.
رابطه تهران و واشنگتن به دیواری رسیده که عبور از آن فعلا نشانه ای ندارد پس هم جنگ هم صلح را ادامه می دهند به این امید که طرف مقابل خسته شود و عقب نشینی را انتخاب کند. خواسته های حداکثری دو طرف نیز کاملا در تضاد با یکدیگرند به شکلی که پیدا کردن زمینه مشترک میان آنها، سخت و شکننده است. زورآزمایی ادامه دارد گاهی حمله گاهی تهدید گاهی مذاکره و شبه توافق تا آینده ای که فعلا معلوم نیست.
از نگاه آمریکا و کشورهای منطقه، اوکراین می تواند نقش یمن حوثی را علیه ایران بازی کند و به اهرم فشار علیه تهران تبدیل شود.
