امیر قلعهنویی قصد ندارد تمام داشتههای خود را در نخستین مسابقه خرج کند. سرمربی تیم ملی به خوبی میداند که جام جهانی یک ماراتن سه مسابقهای در مرحله گروهی است و مدیریت منابع انسانی، به اندازه مسائل فنی اهمیت دارد.
نکته مهم اینجاست که با وجود پیشرفت فوتبال مدرن، افزایش سرعت بازی و تغییرات تاکتیکی، رکورد ۱۱ ثانیهای هاکان شوکور همچنان پابرجاست.
در حالی که فوتبال مدرن بیش از هر زمان دیگری بر سرعت، دوندگی و جوانی تکیه دارد، تاریخ جام جهانی روایت متفاوتی را بازگو میکند؛ روایتی که در آن برخی ستارهها در سالهایی که بسیاری از همنسلانشان کفشها را آویختهاند، همچنان در بزرگترین صحنه فوتبال جهان گل میزنند.
امشب با سوت آغاز جام جهانی ۲۰۲۶، فقط یک تورنمنت فوتبالی شروع نمیشود؛ فوتبال جهان وارد دورهای تازه میشود. دورهای که در آن تقریباً همه چیز نسبت به گذشته تغییر کرده است.
برای باشگاهی که دو بار تا فینال لیگ قهرمانان آسیا پیش رفت، بارها در جمع مدعیان قاره قرار داشت و بخش مهمی از اعتبار بینالمللی خود را از حضور مستمر در آسیا به دست آورده بود، دور ماندن دوباره از این رقابتها یک عقبگرد بزرگ محسوب میشود.
امروز مهمترین مطالبه جامعه فوتبال نه یک تصمیم خاص، بلکه پایان دادن به بلاتکلیفی است. شاید برخی باشگاهها از برگزاری جام حذفی سود ببرند و برخی دیگر از تقسیم سهمیهها بر اساس جدول لیگ منتفع شوند، اما آنچه برای فوتبال ایران خطرناکتر از هر نتیجهای است، تداوم وضعیتی است که هیچکس نمیداند فردا چه اتفاقی خواهد افتاد.
در تمام ماههای اخیر، مدیران فوتبال ایران تلاش کردند تصویری از تسلط کامل بر شرایط ارائه دهند. هر بار که نگرانی تازهای مطرح شد، پاسخ فدراسیون این بود که موضوع تحت کنترل است.
بسیاری از ناظران معتقد باشند در روند صدور ویزا، میان اعضای فنی و ورزشی تیم ملی با مدیران و مسئولان اجرایی کاروان تفاوت قائل شدهاند. موضوعی که در صورت صحت، میتواند یکی از عجیبترین پروندههای مرتبط با حضور ایران در جام جهانی باشد.
اگر معیار را ترکیبی از کیفیت فنی، تجربه بینالمللی، انسجام تاکتیکی و روند رو به رشد قرار دهیم، ژاپن در حال حاضر بیش از هر تیم دیگری به عنوان مراکش بعدی فوتبال جهان شناخته میشود.
جام جهانی فقط تورنمنتی برای گلها و جامهای قهرمانی نیست؛ جایی است که گاهی یک گاز، یک ضربه سر، یک اشتباه مرگبار یا حتی یک قتل، مسیر تاریخ فوتبال را تغییر میدهد. از مرگ تراژیک آندرس اسکوبار تا جنجالهای فراموشنشدنی مارادونا، زیدان و سوارز.
