بخش خصوصی در چارچوب قانونهای موجود فعالیت میکند و مالیات میدهد و مسئولیت اجتماعی را هم انجام میدهد. منوط کردن سود بردن در برابر مسئولیت ملی حرف تازهای است. اگر آنچه بر زبان عارف آمده و بوی تهدید و تحدید میدهد، در جاهایی غیر از نهاد دولت و نهاد ریاستجمهوری آماده شده باشد، بیاید منتظر روزهایی پرتلاطم در مناسبات بخش خصوصی و دولت باشیم. بخش خصوصی جز در چارچوب قانون هیچ وظیفه دیگری در برابر دولت ندارد.
انداختن توپ سرسام ارزی به دوش همه کابینه جز ریاست بانک مرکزی و نیز تمرکز بر روی فرار ارزهای صادراتی راههای مقابله با دلایل اصلی سرسام ارزی است که کلید آن روشن شده و از هر سو، بر شدت آن افزوده میشود. اگر دولت پزشکیان نتواند در این داستان حقیقت را به مردم بگوید، جنگ سیاسی در قالب جنگ ارزی را به اصولگرایان باخته است.
نگاهی از نزدیک به زیر پوست کشور و شنیدن سخنان شهروندان نشان میدهد آنها برای اینکه آسایش مادی و آرامش ذهنی داشته باشند، نیازمند هوای دیگری در سپهر مسائل ایران هستند؛ هوایی تازه که کابوس و شبح ناکارآمدی را از آسمان کشور دور کند.
شوربختانه یا خوشبختانه باید بدانیم شکاف و پسافتادگی میزان دخلوخرج بیشترین شهروندان ایرانی در بیشترین اندازه دهههای تازهسپریشده رسیده است. این چیزی است که هیچکس و هیچ نهاد رسمی در درون سرزمین آن را انکار نمیکند.
اگر چنین است که سیاستمداری در اندازه اسحاق جهانگیری که بیشتر وقتها با احتیاط سخن میگوید در یک نشست که در کانون توجه بوده است میگوید «هیچکس نمیداند برای آینده چه باید بکند» باید بدانیم که روزگار ایران از آنچه تصور میکنیم مبهمتر است. واقعیت این است که این داوری ترسناک جهانگیری در سپهر اقتصاد سیاسی کشور مابهازای عینی دارد.
دولت و بهویژه رئیسجمهور در این وضعیت ناداری و بیپولی کشور باید توجه به زندگی و کسبوکار شهروندان را اصل کار برای بودجهبندی قرار دهند و از قبول هزینهسازیهایی که در مسیر افزایش رفاه مردم نیستند خودداری کند.
